فردی که بهای بیش‌تری می‌پردازد بهره بیش‌تری می‌برد

کنگره ۶۰ مجموعه‌ای است که انسان‌ها را از مسیرهای بسیار متفاوت کنار همدیگر قرار می‌دهد، مسافری که سال‌ها درگیر اعتیاد بوده، همسفری که برای حفظ خانواده جنگیده، تازه‌واردی که هنوز مفهوم درمان را نمی‌داند و عضوی که سال‌ها خدمت کرده و تجربه اندوخته است. این تنوع انسانی، پرسش مهمی را پیش روی ما می‌گذارد که آیا همه افراد در کنگره۶۰ با هم برابرند؟
برای پاسخ دادن به این پرسش، ابتدا باید مفهوم عدالت و برابری را از هم تفکیک کنیم؛ زیرا این دو واژه اگر چه در ظاهر نزدیک هستند؛ اما در معنا و کاربرد تفاوت‌های اساسی دارند. برابری یعنی همه افراد در نقطه شروع، امکانات یکسان داشته باشند؛ یعنی هیچ فردی به دلیل ظاهر، گذشته، وضعیت مالی، تحصیلات یا شرایط خانوادگی از حق اولیه آموزش و درمان محروم نشود و در کنگره۶۰ این اصل به طور کامل رعایت می‌شود. تازه‌واردی که امروز وارد شعبه می‌شود، دقیقاً همان امکاناتی را دریافت می‌کند که یک عضو قدیمی سال‌ها پیش دریافت کرده است، برای مثال صندلی، راهنما، آموزش، سی‌دی، کتاب، جزوه، پارک، لژیون سردار و فرصت خدمت و هیچ شخصی در آغاز مسیر بر دیگری برتری ندارد و این یکی از زیباترین جلوه‌های برابری در کنگره است.

اما عدالت مفهومی متفاوت دارد. عدالت یعنی نتیجه بر اساس تلاش، حرکت و مسئولیت‌پذیری شکل بگیرد و هر فرد به اندازه بهایی که می‌پردازد، بهره‌مند شود. گاهی به منظور تفاوت در خروجی، بر اساس تفاوت در حرکت است که اگر دو نفر امکانات برابر دریافت کنند؛ اما یکی آموزش ببیند، بنویسد، خدمت کند، وقت بگذارد و حرمت‌ها را رعایت کند، طبیعی است که حال بهتر، کیفیت سفر بالاتر و جایگاه مناسب‌تری پیدا می‌کند و اگر دیگری بی‌نظمی کند، آموزش را جدی نگیرد یا از حرکت بگریزد، نمی‌تواند انتظار داشته باشد نتیجه برابر با فرد پرتلاش داشته باشد.

در کنگره۶۰ عدالت به این معنا است که هیچ نتیجه‌ای بدون حرکت به دست نمی‌آید و هیچ فردی نمی‌تواند بدون نوشتن، بدون حضور، بدون خدمت و بدون رعایت حرمت‌ها، حال خوش یا رهایی به دست آورد. این سیستم بر اساس تلاش فردی عمل می‌کند، نه بر اساس ظاهر، روابط یا گذشته افراد. عدالت یعنی هر فرد در جایگاه مناسب خود قرار بگیرد، جایگاهی که خودش با حرکت و خدمت ساخته است، نه جایگاهی که به او هدیه داده شده باشد، برای روشن‌تر شدن موضوع، کافی است به مسیر درمان نگاه کنیم. دو مسافر ممکن است در یک روز وارد کنگره شوند؛ اما یکی با دقت سی‌دی‌ها را گوش می‌دهد، می‌نویسد، به موقع در لژیون حاضر می‌شود و حرمت‌ها را رعایت می‌کند؛ ولی دیگری ممکن است با تأخیر بیاید، نوشتن را جدی نگیرد یا آموزش را سطحی دنبال کند. آیا این دو نفر در کیفیت سفر، حال خوش، احترام و نتیجه نهایی برابر خواهند بود؟
قطعاً خیر این تفاوت، بی‌عدالتی نیست؛ بلکه عدالت است. عدالت یعنی نتیجه متفاوت برای حرکت متفاوت. همین موضوع در جایگاه‌های خدمتی نیز دیده می‌شود. فردی که سال‌ها خدمت کرده، آموزش دیده، مسئولیت پذیرفته و بهای خدمت را پرداخته، طبیعی است که جایگاه بالاتری داشته باشد. شخصی که تازه وارد شده باید مسیر رشد را طی کند و نمی‌تواند انتظار داشته باشد در همان ابتدا به جایگاه‌های بالا برسد. این تفاوت، تبعیض نیست؛ بلکه نتیجه طبیعی عدالت است.

عدالت در کنگره۶۰ همچنین به معنای پاسخ‌گویی هستی است. فردی که با وجود سختی‌ها، مشکلات خانوادگی، فاصله بسیار، شرایط دشوار مالی، مسیر درمان را رها نمی‌کند و خدمت را ادامه می‌دهد، قطعاً از سوی هستی بی‌پاسخ نمی‌ماند. حال خوش، آرامش، کیفیت زندگی، رهایی، خانواده سالم، احترام و جایگاه، همه نتیجه حرکت هستند. فردی که بهای بیش‌تری می‌پردازد، بهره بیش‌تری می‌برد. این قانون هستی است، قانونی که کنگره۶۰ آن را در ساختار آموزشی و خدمتی خود به خوبی اجرا می‌کند. پس آیا همه افراد در کنگره ۶۰ با هم برابرند؟ 
در ارزش انسانی، احترام، حق آموزش و فرصت رشد، بله کاملاً برابر هستند؛ اما در نتیجه سفر، کیفیت حال، جایگاه خدمتی و میزان بهره‌مندی، خیر برابر نیستند. این تفاوت، بی‌عدالتی نیست؛ بلکه عدالت واقعی است، عدالتی که بر اساس حرکت، تلاش و مسئولیت‌پذیری شکل می‌گیرد. کنگره۶۰ با فراهم کردن امکانات برابر و ایجاد ساختاری که نتیجه را به تلاش فردی وابسته می‌کند، نمونه‌ای روشن از عدالت کاربردی است، عدالتی که نه در حرف بلکه در عمل دیده می‌شود.

رابط خبری: همسفر فرزانه رهجوی همسفر سمیه (لژیون بیست و سوم)
نویسنده و ارسال: همسفر مریم رهجوی همسفر سمیه (لژیون بیست و سوم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی خواجو