دومین جلسه از دور شانزدهم سری کارگاه های آموزشی عمومی کنگره 60 نمایندگی بیرجند، ویژه مسافران و همسفران با استادی راهنمای محترم مسافر ابوالفضل، نگهبانی مسافر حمیدرضا و دبیری مسافر محمود با دستور جلسه «قضاوت و جهالت» پنجشنبه 18 تیرماه 1405 ساعت 17 آغاز به کار نمود.
خلاصه سخنان استاد:
خدا را شاکرم که امروز این توفیق نصیب من شد تا در خدمت شما عزیزان باشم. از راهنمای محترم، گروه مرزبانی و ایجنت محترم نیز بابت این فرصت ارزشمند تشکر میکنم.
در ادامه، قبولی آقا مرتضی عزیز، راهنمای لژیون چهارم، را بهعنوان راهنمای درمان سیگار تبریک عرض میکنم. این موفقیت، نتیجه سالها خدمت صادقانه و تلاش مستمر ایشان است. آقای مرتضی دو سال در بخش تازهواردین خدمت کردند و اکنون نیز بیش از یک سال است که در جایگاه راهنما مشغول خدمت هستند. بیتردید این موفقیت، پاداش الهی برای خدمت خالصانه ایشان است.
موضوعی که امروز بهعنوان دستور جلسه در نظر گرفته شده، یکی از مباحث بسیار مهم و تأثیرگذار در مسیر درمان است. سالها برای خودم این سؤال وجود داشت که چرا با وجود دو یا سه سال پاکی ، دوباره دچار لغزش میشدم؛ در حالی که از نظر جسمی تا حد زیادی درمان شده بودم. پاسخ این سؤال را در سخنان استاد امین پیدا کردم و بخش عمده آن به مسئله قضاوت و جهالت بازمیگردد.
حدود دو سال از پاکیام گذشته بود که بین من و اقوام اختلاف و درگیری لفظی شدیدی به وجود آمد. هر دو یکدیگر را قضاوت کردیم و من نیز برای او حکمی در ذهن خود صادر کردم. استاد امین میفرمایند: هر جا قضاوت وجود داشته باشد، حکمی نیز صادر میشود؛ در حالی که ما قاضی نیستیم.
نکته مهم این است که فاصله مکانی در این موضوع هیچ تأثیری ندارد. ممکن است من در شهری باشم و طرف مقابل در نقطهای دیگر از کشور یا حتی خارج از کشور؛ اما زمانی که او را قضاوت میکنم، انرژی منفی ناشی از آن قضاوت بین ما برقرار میشود. گویی تیری از جانب من به سرزمین وجودی او پرتاب شده است. این انرژی، او را نیز درگیر میکند و ممکن است آثار آن در افکار، احساسات و حتی خوابهای او نمایان شود.
اما مسئله اصلی اینجاست که بیشترین آسیب متوجه خودِ قضاوتکننده است. زمانی که من قضاوت میکنم، طبق قوانین هستی بخشی از نیروهای بازدارنده و منفی طرف مقابل را به سمت خود جذب میکنم.در کنگره ۶۰ ما در حال پالایش هستیم. هدف این است که ناخالصیهای وجودی ما به حداقل برسد تا به درمان کامل نزدیک شویم. هرچه ناخالصی کمتر باشد، انرژی سالمتر و احتمال بازگشت نیز کمتر خواهد بود. حال اگر من در مسیر پالایش باشم و با قضاوت، نیروهای منفی دیگری را به خود جذب کنم، وزن ناخالصیهایم افزایش پیدا میکند، انرژیام کاهش مییابد، حال روحیام نامناسب میشود و احتمال لغزش نیز بیشتر خواهد شد. بنابراین، اولین کسی که از قضاوت آسیب میبیند، خودِ قضاوتکننده است.
نکته دیگری که استاد به آن اشاره میکنند، این است که قضاوت میتواند انسان را گرفتار حقه نفس کند؛ همان نکتهای که حضرت امیرالمؤمنین (ع) میفرمایند: «نفس انسان، همانند حرکت مورچهای بر روی سنگ سیاه در شب تاریک، بسیار پنهان و نامحسوس است.»
گاهی انسان تصور میکند چون در مسیر درمان قرار گرفته، توانایی تشخیص همه چیز را پیدا کرده است؛ گمان میکند میتواند درباره دیگران اظهار نظر کند، نیت افراد را تشخیص دهد، رفتار اعضای خانواده را قضاوت کند یا حتی درباره مصرف یا عدم مصرف دیگران نظر قطعی بدهد. این همان دام نفس است که انسان را به سمت عیبجویی و مچگیری سوق میدهد.
در اینجا باید تفاوت تشخیص و بصیرت را بدانیم. بصیرت، موهبتی است که از محبت، فروتنی و عمل به وادی چهاردهم سرچشمه میگیرد؛ اما تشخیصی که بر پایه قضاوت، خودبرتربینی و دخالت در امور دیگران باشد، انسان را از مسیر بصیرت دور میکند.
اگر بیش از حد در زندگی دیگران دخالت کنیم، دائم در حال قضاوت و سرک کشیدن به رفتار اطرافیان باشیم، در حقیقت بار منفی خود را سنگینتر کردهایم. در نتیجه، قدرت درمان در ما کاهش مییابد و از نعمت بصیرت نیز فاصله میگیریم. پس اگر میخواهیم در مسیر درمان، حال خوش و آرامش را تجربه کنیم، لازم است از قضاوت دیگران پرهیز کنیم، به اصلاح خود بپردازیم و اجازه دهیم هر کس مسئول مسیر و اعمال خویش باشد. از توجه و محبت همه شما عزیزان سپاسگزارم.
مرزبان خبری: مسافر جلیل
ضبط و تایپ: مسافر محمد لژیون چهارم
عکاس: مسافر علیرضا لژیون اول
ویرایش و ارسال خبر: مسافر محمد لژیون چهارم
- تعداد بازدید از این مطلب :
94