معجزه واقعی خود ما هستیم

جلسه هفتم از دوره چهل‌و‌‌پنجم گارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی ستارخان  به استادی راهنما همسفر طاهره، نگهبانی همسفر گندم و دبیری همسفر مینا با دستور جلسه «وادی چهارم (در مسائل حیاتی به خداوند مسئولیت دادن؛ یعنی سلب مسئولیت از خویشتن) و تأثیر آن روی من» روز سه‌شنبه ۲ تیرماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۶:۰۰ آغاز به‌ کار کرد‌.

خلاصه سخنان استاد:

خدا را شکر می‌کنم و از ایجنت، گروه مرزبانی و نگهبان جلسه سپاسگزارم که اجازه دادند در این جایگاه خدمت کنم و امیدوارم مسئولیت خود که استادی این جلسه است را به خوبی انجام دهم و در پی آن امید داشته باشم که خداوند من را در این امر حمایت و یاری کند.

دستور جلسه امروز وادی چهارم است. به وادی‌‌های قبل که نگاه می‌کنیم؛ وادی اول وادی تفکر است و به ما می‌گوید هر کاری که انجام می‌دهی و هر صحبتی که می‌کنی اول باید تفکر کنی و هیچ‌ وقت نباید زبانت زودتر از عقلت به کار بیفتد. وادی دوم به ما می‌گوید که هیچ موجودی جهت بیهودگی قدم به حيات نمی‌نهد و مخاطبش انسان‌هایی هستند که خود را کم می‌بینند، ناراحت هستند و به علت اوضاع و شرایط زندگی می‌گویند اصلاً چرا ما به دنیا آمده‌ایم؟ ولی ما به دنیا آمده‌ایم که آموزش ببینیم، آموزش بدهیم و از همه مهم‌تر این‌که خدمت کنیم‌. وادی سوم می‌گوید: باید دانست هیچ موجودی به میزان خود انسان، به خویشتن خویش فکر نمی‌کند. در زندگی تنها کسی که می‌تواند مشکلات ما را حل کند، خودمان هستیم؛ باید مسئولیت زندگی خود را بپذیریم؛ حرکت کنیم و ایمان داشته باشیم که در ادامه قطعاً خداوند به ما کمک خواهد کرد.

وادی چهارم که دستور جلسه امروز است به ما می‌گوید: در مسائل حیاتی به خداوند مسئولیت سپردن، سلب مسئولیت از خویشتن است. مسائل حیاتی مثل مسکن، پوشاک، خوراک، موفقیت اجتماعی و خیلی چیزهای دیگر. هر کدام از ما نگرشی نسبت به خداوند داریم؛ یکی به عنوان نیروی مافوق به خداوند نگاه می‌کند و دیگری خداوند را بخشنده و مهربان می‌داند. مسئولیت به معنی تکلیف، وظیفه و تعهد است. اگر من مسئولیتی را که به من واگذار شده به خوبی انجام بدهم؛ مورد اعتماد دیگران قرار بگیرم و صداقتم را ثابت کنم؛ دیگران روی من حساب باز می‌کنند و ارتباط من با دیگران محکم‌تر می‌شود.

در این وادی ما سعی می‌کنیم‌ در مورد مسائل حیاتی خود، جایگاه و مسئولیت خودمان و خداوند را مشخص و مرزبندی کنیم. ما هیچ‌‌ وقت نمی‌توانیم مسئولیت خودمان را به خداوند واگذار کنیم؛ چون اگر ما به فلسفه وجودی خودمان ایمان و باور داشته باشیم می‌دانیم که مسئولیت ما جدا از مسئولیت خداوند است. خداوند آفریننده ما است و واگذار کردن به خداوند با توکل کردن به خداوند، دو موضوع جداگانه است؛ یعنی ما برای انجام کاری تمام تلاش خود را می‌کنیم و در آخر برای نتیجه آن کار به خدا توکل می‌کنیم و می‌گوییم: خداوندا راضیم به رضای تو؛ آنچه به صلاح من است را به من بده.

طبیعت الگویی برای تک‌تک ما است. به درخت که نگاه کنیم می‌بینیم ریشه‌های آن، آب و املاح را از اعماق خاک می‌گیرد و به برگ‌ها می‌رساند و در نهایت ما از میوه‌ها، سایه و چوب درخت استفاده می‌کنیم. این مسئولیت یک درخت است و به خوبی مسئولیت خود را انجام می‌دهد پس من هم باید مسئولیت خود را به خوبی انجام بدهم. نکته مهمی که در اینجا وجود دارد این است که ما نباید روی معجزه حساب کنیم و با دعا و راز و نیاز از خداوند بخواهیم که مشکل ما را حل کند.

معجزه واقعی خود ما هستیم و ما می‌توانیم معجزه‌گر زندگی خودمان باشیم. خداوند ناظر بر کار ماست و وقتی برای رسیدن به خواسته‌های معقول خود در مسیر ارزش‌ها یا صراط مستقيم حرکت کنیم، فرمانبردار خداوند باشیم، مسئولیت زندگی خودمان را بپذیریم و تلاش و کوشش کنیم، قطعاً خداوند به ما کمک خواهد کرد. وقتی‌ یک مصرف کننده وارد کنگره می‌شود، آموزش می‌بیند و در مسیر درست حرکت می‌کند؛ نیروهای مافوق هم به کمک او می‌آیند و به درمان واقعی می‌رسد. کاری که یک همسفر می‌تواند انجام دهد این است که مسافرش را به عنوان یک بیمار ببیند و در کنار او حرکت کند و کمک کند تا خانواده و زندگی خود را نجات بدهد.

برای شناخت خداوند ما باید فلسفه وجودی خودمان را بشناسیم. انسان دارای صور آشکار و صور پنهان است. صور آشکار که به آن شهر وجودی یا کالبد فیزیکی می‌گوییم و کاملاً قابل رؤیت است. صور پنهان مثل نفس و روح که قابل رؤیت نیستند. پذیرش مسئولیت حيات و واگذار کردن اختیار به انسان، در تمامی مراحل زندگی ما، چه در مرحله نفس اماره باشیم یا در مرحله نفس لوامه یا مطمئنه نقش مهمی را بر عهده دارد و اگر در جهت خواست منطقی و عقلانی خود قدم برداریم؛ هر وقت خداوند را صدا بزنیم، ما را یاری و هدایت خواهد نمود به عبارتی سیم ما به قدرت مطلق وصل است و برای حفظ این اتصال باید به طرف مبدأ سیم حرکت کنیم و بدانیم که قدرت مطلق از رگ گردن به ما نزدیک‌تر است.

مرزبانان کشیک: همسفر مهدیه و مسافر حسن
عکاس: همسفر محدثه رهجوی راهنما همسفر شهناز (لژیون سوم)
تایپیست: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر شهناز (لژیون سوم)
ویرایش و ارسال: همسفر مهسا مرزبان کشیک
همسفران نمایندگی ستارخان