وجود ما خود دلیلی برای هستی است

هیچ مخلوقی جهت بیهودگی،قدم به حیات نمی نهد، هیچ‌کدام از ما به هیچ نیستیم، حتی اگر خود به هیچ فکر کنیم.

این وادی، که ریشه در نگاهی عمیق و معناگرا به هستی دارد، دریچه‌ای است به سوی درک جایگاه انسان و تمام موجودات در پهنه بی‌کران هستی. این وادی بر یک اصل بنیادین تأکید دارد: "معنا داشتن". از دیدگاه این نگرش، جهان هستی یک مکان تصادفی یا برخورد اتفاقی ذرات نیست، بلکه نظمی دقیق و هدفمند است که در آن هر ذره، از کوچک‌ترین اتم تا بزرگ‌ترین کهکشان، نقشی مشخص و ضروری ایفاء می‌کنند.

وقتی می‌گوییم هیچ مخلوقی بیهوده پا به این هستی ننهاده، درواقع بر این باور تأکید می‌کنیم که وجود ما، خود دلیلی برای هستی است. هر موجودی، با تمام ویژگی‌های بیولوژیکی و روحی‌اش، بخشی از یک پازل عظیم و بی‌نقص است که بدون حضور او، تصویر کامل جهان ناقص می‌ماند.

حال امکان دارد بعضی از ما در اثر مشکلات، گرفتاری‌ها و بیماری‌های مختلف و مسائل گوناگون، به این نتیجه برسیم که همه‌چیز تمام شده و زندگی برای ما به آخر رسیده و دیگر هیچ امیدی وجود ندارد، که البته این یک توجیه برای خودمان است و ما را بیشتر در تاریکی و ناامیدی و ظلمت فرو می‌برد و سدی می‌شود در برابر تلاش و مقاومت ما در برابرمشکلات.

بخش دوم این جمله، به یکی از پیچیده‌ترین چالش‌های انسانی یعنی "خودآگاهی" می‌پردازد: حتی اگر خود به هیچ فکر کند. این قسمت، مرز میان موجودات دیگر و انسان را با ظرافت مشخص می‌کند. انسان برخلاف بسیاری از موجودات، توانایی تأمل در وجود خود را دارد، او می‌تواند از چرخه غریزه فراتر رود و از خود بپرسد: من کیستم؟ و هدف من چیست؟ گاهی اوقات، همین قدرت تفکر، باعث می‌شود انسان دچار بحران معنا شود و احساس کند در این هستی رها شده یا حضورش بی‌اهمیت است. اما این جمله به ما یادآوری می‌کند که حتی "شک در معنا" و "فکر نکردن به هدف"، خود بخشی از فرآیند وجودی ما است و خلأ ذهنی ما، هرگز به معنای خلأ جایگاه ما در نظام هستی نیست.

درنهایت، این نگاه، نوعی آرامش و مسئولیت‌پذیری درونی ایجاد می‌کند. اگر بدانیم که حضور ما بیهوده نیست، دیگر نمی‌توانیم خود را غریبه ،اضافی و هیچ بدانیم. این شناخت، به ما کمک می‌کند تا حتی در لحظات تنهایی یا ناامیدی، به یاد داشته باشیم که هستی ما، در دلِ یک معنای بزرگ‌تر، پذیرفته شده است. بنابراین، وظیفه ما تنها تماشای این هستی نیست، بلکه یافتن آن نقش پنهان و کوچک، اما حیاتی است که در تار و پود این جهان برای ما در نظر گرفته شده است و بدانیم که ما در جهان هستی، تنها و بدون پشتیبان نیستیم ونیرویی بس عظیم و بزرگ به نام قدرت مطلق یا خدواند وجود دارد و در همه جا ما را مورد حمایت خود قرار می‌دهد ولی به شرطی که من هم تمام تلاشم را انجام دهم تا از ضدارزش‌ها دوری کنم و به ارزش‌ها روی بیاورم و در مسیر صراط مستقیم قرار بگیرم.

در آخر مهمترین نکته که باید به آن توجه شود،داشتن امید و تلاش‌ برای رسیدن به هدف مورد نظر است: "یوسف گمگشته باز آید به کنعان غم مخور"

نویسنده: همسفر زهره رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون دوم)
رابط خبری لژِیون سردار: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون دوم)
ویرایش و ارسال: راهنمای تازه‌واردین همسفر الهام نگهبان سایت
همسفران نمایندگی یوسف تهران