باور و خودشناسی

همان‌طور که می‌دانیم در جمعیت احیای انسانی کنگره۶۰ مثلث درمان شامل سه ضلع جسم، روان و جهان‌بینی است و به‌منظور رسیدن به درمان و تعادل بایستی این سه ضلع همزمان باهم رشد کنند. هرکدام از دستورجلسات کنگره۶۰ روی یکی از اضلاع مثلث درمان فرود می‌آیند؛ مانند چهارده وادی‌ که ستون‌ها و پایه‌های آموزش جهان‌بینی بوده و بر ضلع جهان‌بینی مثلث درمان اعتیاد فرود می‌آیند تا دیدگاه، تفکر و نگرش فرد را اصلاح کنند.

در وادی اول با تفکر آشنا شده و درست فکر کردن را می‌آموزیم. در وادی دوم آموختیم که ما به‌هیچ نیستیم حتی اگر خود به‌هیچ فکر کنیم. هرکدام از ما ارزش و جایگاه خاص خود را داشته و از  توانایی‌ها و مهارت‌هایی برخورداریم که بایستی به‌درستی از آن‌ها استفاده کنیم.

اما وادی سوم که وادی باور و خودشناسی است و بیان می‌دارد «باید دانست که هیچ موجودی به میزان خود انسان به خویشتن خویش فکر نمی‌کند» که کلمه باید در این جمله نشان‌دهنده تأکید بر قانون این حکم است. این قانون در تمام سطوح زندگی ما جاری بوده و بایستی به آن عمل کنیم.

انسان‌ها به‌طور غریزی، موجودات راحت‌طلبی هستند و در مواقع گرفتاری‌ و برخورد با مشکلات، از دیگران، خانواده و حتی خداوند توقع کمک و یاری دارند؛ چه‌بسا آن‌ها را در بروز مشکلات خود مقصر می‌دانند. این خصلت طلبکاربودن و انتظار کمک از سمت دیگران را می‌توان به‌وفور در بین مصرف‌کنندگان موادمخدر شاهد بود؛ به‌ویژه زمانی که آن‌ها اقدام به خروج از تاریکی اعتیاد می‌کنند. در این زمان آن‌ها توقع کمک از خانواده، دوستان و آشنایان را دارند؛ به‌طوری‌که همه باید امورات و زندگی خود را رها کنند و به فکر ایشان باشند؛ درحالی‌که چنین دیدگاه و تفکری بسیار غلط و منحرف‌کننده است و باوجود این تفکر در  مصرف‌کننده، نمی‌توان از او انتظار موفقیت و رهایی داشت.

وادی سوم راه صحیح را برای ما نمایان می‌کند که هیچ‌کس به‌اندازه خود ما به فکر ما و دلسوز ما نیست؛ از هیچ‌کس نباید توقع کمک داشته باشیم؛ چراکه این مسئولیت بر عهده خود ما است.
در وادی بیان می‌شود که انسان اگر خود جستجو نکند حتی اگر با همه کاوشگران ماهر نیز هم‌نشین باشد به موضوع واقعی نمی‌رسد؛ درواقع اگر انسان خودش تلاش و کوشش نکند به‌جایی نمی‌رسد. هرکس برای درمان یا حل مشکلات و مسائل خود باید حرکت و تلاش کرده تا راه رهایی را پیدا کند.

در کنگره درمانگر خود فرد است. درست است که شخص، راهنما دارد اما راهنما فقط راهنمایی می‌کند و تمامی مسئولیت‌های درمان برعهده خود شخص است. تا زمانی که انتظار داریم دیگران بیایند و مشکل ما را حل کنند، نه‌تنها مشکلات حل نمی‌شوند، بلکه بیش از قبل خواهند شد.

یک مصرف‌کننده موادمخدر تا زمانی که خودش نخواهد درمان شود٬ هیچ‌کس نمی‌تواند به او کمک کند. اگر هرکس از مسافر و همسفر بداند که مشکلات همیشه در مسیر زندگی قرار دارد و ما به این حیات قدم گذاشته‌ایم که راه‌حل آن‌ها را پیدا کرده، آگاهی و دانایی خود را افزایش دهیم، هرگز از خداوند، جهان هستی و انسان‌ها گِله و شکایت  نمی‌کنیم؛ همچنین نباید از دیگران انتظار داشته باشیم که مشکل ما را حل کنند.

ناگفته نماند که البته نمی‌توان منکر کمک و همدردی سایر انسان‌ها و حتی خانواده باشیم؛ اما باید بدانیم که نقش اصلی بر عهده خود ما است؛ بنابراین با پذیرش مسئولیت‌های خود، بایستی تلاش و کوشش خود را نیز به‌کاربسته، تفکر و اندیشه کنیم تا موانع یکی‌یکی از سر راه ما برداشته شود و به‌نتیجه برسیم.

این وادی می‌تواند نقش مؤثری در بالابردن اعتماد ما نسبت به خودمان ایفا کند و به طریقی می‌خواهد مارا با توانایی‌های صور آشکار و پنهانمان که قابل توصیف نیستند، آشنا کند؛ چراکه توانایی‌های انسان مانند اعداد بی‌انتها است.

در پایان می‌توان چنین نتیجه‌گیری کرد که تمامی موجودات در جهان هستی به‌گونه‌ای آفریده شده‌اند که برای بقا و ادامه حیات، باید با موانع و مشکلات بسیاری روبرو شوند که این برای انسان‌ها می‌تواند زمینه رشد و تکامل هرچه بیشتر او را فراهم کند؛ اما وجود این موانع نباید باعث شود که از بار مسئولیت‌های خود شانه خالی کرده و از دیگران توقع حل مشکلات را داشته باشد؛ زیرا انسان موجودی باقوه انتخاب و اختیار است و می‌تواند با تعقل و تفکر و نیز تلاش و استقامت، راه‌حل صحیح را پیدا و موانع را رفع کند.

منابع: کتاب عشق، چهارده وادی برای رسیدن به خود نوشته مهندس حسین دژاکام و آموزه‌های شخصی
نویسنده، ویرایش و رابط خبری: راهنما همسفر آسیه (لژیون یازدهم)
ارسال: همسفر زهره، نگهبان‌سایت
همسفران نمایندگی ملاصدرا (نیک آباد)