زمانی مالک چیزی می‌شویم که آن را ببخشیم

جلسه دوم از دوره هفدهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ شعبه دنا با استادی راهنما مسافر سعید، نگهبانی مسافر محمود و دبیری همسفر محمدحسین با دستور جلسه «در استحکام پایه‌های مالی و علمی کنگره۶۰ من چه کرده‌ام» در تاریخ یکشنبه ۲۷ اردیبهشت‌ ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان سعید هستم یک مسافر، در خصوص دستور جلسه «برای استحکام پایه‌های مالی و علمی کنگره من چه کرده‌ام»، لازم است ابتدا به یک اصل اساسی اشاره کنم. هر سازمان، نهاد، ارگان، وزارتخانه و حتی هر فرد برای آن‌که بتواند حیات سالم و پایداری داشته باشد، به سه مؤلفه اساسی نیاز دارد: نیروی انسانی، منابع مالی و دانش و علم. بدون وجود این سه پارامتر، ادامه حیات و رشد امکان‌پذیر نخواهد بود.

کنگره ۶۰ نیز از این قاعده مستثنی نیست. کنگره ۶۰ یک سازمان مردم‌نهاد است که از ابتدای تأسیس آن توسط مهندس دژاکام، بر پایه علم اعتیاد شکل گرفت. در آن زمان، بسیاری از نهادها و حتی برخی کشورهای خارجی تمایل داشتند به کنگره کمک مالی کنند؛ اما مهندس دژاکام این کمک‌ها را نپذیرفتند. ایشان در سخنان خود اشاره کرده‌اند که اگر قرار بود منابع مالی از خارج کشور تأمین شود، ناچار بودند از سیاست‌ها و خواسته‌های آنان پیروی کنند. به همین دلیل تصمیم گرفتند کنگره ۶۰ بر پایه توانمندی و حمایت اعضای خود اداره شود.

اعضای کنگره ۶۰ افرادی هستند که پیش از ورود نیز مسئولیت زندگی خود را بر عهده داشته‌اند. هیچ‌یک از ما پیش از مصرف‌کننده شدن، افرادی وابسته و ناتوان نبودیم؛ بلکه برای تأمین هزینه‌های زندگی خود تلاش می‌کردیم. بنابراین مهندس دژاکام بر این باور بودند که همین افراد می‌توانند پایه‌های مالی کنگره را نیز مستحکم سازند.

در سال‌های ابتدایی فعالیت کنگره، شرایط بسیار دشوار بود. حتی برای تقسیم یک قطعه پنیر در ماه مبارک رمضان، آن را با نخ برش می‌زدند تا کم نیاید و همه بتوانند سهمی داشته باشند. اما امروز شرایط به گونه‌ای تغییر کرده است که برای خرید یک ملک یا تجهیز یک شعبه، مبالغ بسیار بالا تأمین می‌شود و حتی مقالات علمی مهندس دژاکام در مجلات معتبر بین‌المللی با هزینه‌های چند هزار دلاری به چاپ می‌رسد. این تحول نشان‌دهنده استحکام پایه‌های مالی و علمی کنگره است.

زمانی که وارد کنگره ۶۰ می‌شویم، نخستین اتفاق مهم این است که عنوان «معتاد» از ما برداشته می‌شود و به ما «مسافر» گفته می‌شود. این تغییر واژه بسیار حائز اهمیت است، زیرا کلمه معتاد بار منفی دارد و می‌تواند هویت فرد را تحت تأثیر قرار دهد.

از همان روز نخست ورود به کنگره، عملاً یک تحول مالی نیز برای فرد آغاز می‌شود. برای مثال، اگر فردی روزانه مبلغ قابل توجهی را صرف خرید مواد مخدر می‌کرد، با ورود به مسیر درمان این هزینه حذف می‌شود. به بیان دیگر، از همان ابتدا نوعی صرفه‌جویی و پس‌انداز شکل می‌گیرد. هر یک از ما می‌توانیم محاسبه کنیم که پیش از ورود به کنگره چه میزان هزینه صرف مصرف مواد می‌کردیم و اکنون آن مبلغ چگونه می‌تواند در مسیر رشد و پیشرفت ما به کار گرفته شود.

یکی از نشانه‌های خروج از تاریکی اعتیاد، رسیدن به استقلال مالی و توانایی پس‌انداز کردن است. در کتاب «عشق»، مهندس دژاکام به این موضوع اشاره می‌کنند که یکی از راه‌های بیرون آمدن از تاریکی، ایجاد پس‌انداز و بی‌نیاز شدن از دیگران است. بر همین اساس، ایشان ساختاری را در کنگره بنیان نهادند به نام «لژیون سردار» تا اعضا بتوانند با مشارکت مالی، هم به رشد فردی خود کمک کنند و هم در استحکام پایه‌های مالی کنگره سهیم باشند.

حتی روش DST که مهندس دژاکام ابداع کرده‌اند، پله‌پله و تدریجی است و برای حل مشکلات مختلف زندگی کاربرد دارد؛ نه فقط درمان اعتیاد، چاقی یا سیگار، بلکه برای هر فردی که با مشکلات مالی، نداشتن مسکن، از دست دادن شغل یا هر چالش دیگری روبروست، روش DST راهگشاست. این روش پلکانی و تدریجی، ما را آرام‌آرام به اهدافمان می‌رساند.

در لژیون سردار، ما درس بخشندگی را می‌آموزیم. دکتر امین می‌فرمایند که ما مالک هیچ‌چیز نیستیم، زیرا هیچ‌چیز را خودمان خلق نکرده‌ایم. زمانی مالک چیزی می‌شویم که آن را ببخشیم و در صراط مستقیم مصرف کنیم. بخشیدن پول، زمین، ماشین، مزرعه، باغ، زمان، انرژی جوانی، یا حتی هدیه دادن دانشی که آموخته‌ایم، همگی سرمایه‌هایی هستند که برای ما باقی می‌مانند. در غیر این صورت، شاهد خواهیم بود که هزاران نفر در آرامستان‌ها آرمیده‌اند و هیچ‌چیز با خود نبردند. وقتی وارد کنگره می‌شویم، پولی را که پیش از این صرف مواد می‌کردیم، دوباره به خودمان بازمی‌گردانیم. اینجا در کنگره، رایگان بر روی صندلی‌ها می‌نشینیم و آموزشی دریافت می‌کنیم. پس از دریافت این آموزش، وظیفه داریم که آن را بازگردانیم.

برای اینکه این چراغ روشن بماند، این درب باز بماند و کسانی که در بیرون از کنگره ناامید هستند، بدانند که راهی برای رهایی وجود دارد. برای اینکه این چراغ روشن بماند و این چرخ به گردش خود ادامه دهد، ما از پول خودمان به کنگره کمک می‌کنیم؛ پولی که خود کنگره پیش از این به ما بازگردانده است. این پول در چرخه و جریان می‌افتد.

قطعاً کسی که به خداوند قرض نیکو بدهد، خداوند در قرآن کریم وعده بازگشت صد برابر یا هزار برابر آن را داده است. خداوند، که خالق همه چیز است، از ما می‌خواهد به او قرض دهیم تا این مبالغ در جریانی قرار گیرند که به بندگانش کمک شود؛ مانند کنگره ۶۰ و بسیاری از مراکز خیریه که به خانواده‌های بی‌سرپرست یاری می‌رسانند. خداوند بندگانش را دوست دارد و نمی‌خواهد که رنج بکشند. فرقی هم نمی‌کند که آنان چینی، هندی، ایرانی یا افغانستانی باشند. خداوند از ما می‌خواهد که با بخشش، در این چرخه خیر شریک شویم.

وقتی ما با خداوند معامله می‌کنیم، او با صد برابر یا هزار برابر آن را به ما بازمی‌گرداند. البته کنگره ۶۰ به پول کسی نیاز ندارد، اما این مثال می‌خواهد به ما نشان دهد که اگر می‌خواهیم در زندگی پیشرفت کنیم، باید بخشش را بیاموزیم. چیزی را که آموخته‌ایم، به دیگران یاد دهیم. اگر در کنگره رهایی گرفته‌ایم، آن را اعلام کنیم؛ زیرا این اعلام رهایی می‌تواند ده نفر دیگر را امیدوار کند تا در کنگره بمانند، خدمتگزار شوند.

حتی اگر کسی پول هم نداشته باشد، می‌تواند خدمت کند. می‌تواند صندلی‌ها را جابجا کند، می‌تواند جایی را تمیز کند، می‌تواند در آبدارخانه کمک کند، یا در بخش نشریات خدمت کند. این‌ها همه خدمت هستند که خداوند عنایت می‌کند تا ما در جایگاهی قرار گیریم که خدمت کنیم و موفق شویم.

امیدوارم که تک‌تک ما بتوانیم به جایگاهی برسیم که بخشش را با تمام وجودمان درک کنیم و خداوند تبارک و تعالی نیز به همه ما کمک کند تا زندگی‌مان به روال درست بازگردد؛ روالی که در آن آگاهانه از مالی که به دست می‌آوریم استفاده کنیم و بتوانیم به دیگران نیز ببخشیم. از اینکه به صحبت‌هایم گوش دادید، بسیار ممنونم.

تهیه و تنظیم: گروه خدمتگزاران سایت شعبه دنا، شهرضا