کنگره ۶۰ به من عزت بخشید

هشتمین جلسه از دوره دوم لژیون سردار نمایندگی محمدی‌پور قم با استادی مسافر حسن، نگهبانی پهلوان مجید و دبیری همسفر علی اکبر و خزانه‌داری راهنما مسافر مجید با دستور جلسه «وادی دوم و تاثیر آن روی من؛ هیچ مخلوقی جهت بیهودگی قدم به حیات نمی‌نهد؛ هیچ‌یک از ما به هیچ نیستیم، حتی اگر خود به هیچ فکر کنیم.» در تاریخ 15 اردیبهشت ماه 1405 ساعت 15:00 آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

در آغاز، خداوند متعال را شاکر و سپاسگزارم. سپس از نگهبان لژیون سردار که این فرصت را در اختیار من قرار دادند تا در این جایگاه بنشینم و خدمت کنم، صمیمانه تشکر می‌کنم. همچنین از خزانه‌دار و دبیر لژیون سردار، ایجنت محترم، گروه مرزبانی و راهنمای عزیزم، آقای اسماعیل، کمال سپاس و قدردانی را دارم.

«هیچ مخلوقی جهت بیهودگی قدم به حیات نمی‌نهد؛ هیچ‌یک از ما به هیچ نیستیم، حتی اگر خود به هیچ فکر کنیم» و تاثیر آن روی من.

تا اینجا، ما وادی اول را پشت سر گذاشته‌ایم. در وادی اول، مفهوم تفکر را آموختیم؛ اینکه تفکر چیست، به چه موضوعاتی باید بیندیشیم و از اندیشیدن به چه مسائل و افکاری باید پرهیز کنیم. یاد گرفتیم که برای تفکر، نیازمند نقشه‌ای دقیق و حساب‌شده هستیم؛ نقشه‌ای که راه بازگشت به گذشته‌های تاریک و تکرار اشتباهات را بر ما ببندد.

اکنون در وادی دوم، این پیام به ما داده می‌شود که هر انسان در این هستی دارای وظیفه و مأموریتی مشخص است. هیچ‌کس بی‌هدف و بی‌حکمت به این جهان قدم نگذاشته است. از گیاهان و حیوانات گرفته تا انسان که اشرف مخلوقات است، همگی برای انجام کاری ویژه و نقشی معین در نظام هستی آفریده شده‌اند. بنابراین، انسان نباید «باری به هر جهت» زندگی کند؛ بلکه هر فرد، متناسب با شغل، موقعیت و شرایط زندگی خود، مسئولیتی بر عهده دارد، حتی اگر خود تصور کند بی‌جهت و بی‌هدف است.

با این حال، انسان به دلیل قرار گرفتن در مسیر اشتباه یا تاریکی، ممکن است دچار خطاها و لغزش‌هایی شود. این خطاها می‌تواند در شغل، در زندگی خانوادگی، در روابط اجتماعی یا در سایر عرصه‌های حیات فرد رخ دهد. در چنین شرایطی، انسان گاهی با شکست روبه‌رو می‌شود؛ شکست کاری، شکست عاطفی یا سایر انواع شکست‌ها. در این نقطه، فرد به تاریکی نزدیک می‌شود.

تاریکی تنها به معنای اعتیاد نیست؛ بلکه می‌تواند به صورت ناامیدی، یأس، انزواطلبی و گوشه‌گیری بروز کند. در وادی دوم توضیح داده می‌شود که در این وضعیت، دو راه پیشِ روی انسان قرار دارد؛ یا می‌تواند به ناامیدی و سقوط در «چاه ناامیدی» – آن‌گونه که استاد امین از آن یاد می‌کنند – ادامه دهد، یا می‌تواند حرکت کند، برخیزد و مسیر اصلاح و بازسازی را انتخاب نماید.

در اینجا، بحث اختیار نیز مطرح می‌شود. این منِ انسان هستم که انتخاب می‌کنم در کدام مسیر حرکت کنم. در مقوله اعتیاد نیز همین مسئله صادق است. ممکن است فرد به دلایل مختلف وارد اعتیاد شده باشد؛ از روی کنجکاوی، تحت تأثیر دوستان، به خیال انجام کار بیشتر، یا هر علت دیگر. اما در هر صورت، این انتخاب نادرست خودِ فرد بوده است و او راهی اشتباه را برگزیده است.

در کتاب «۶۰ درجه زیر صفر»، جناب مهندس تأکید می‌کنند که: «شما اشتباه کردید، اما اشتباه شما، اشتباه یک کودک است.» اشتباه کودک قابل جبران است. بنابراین، انسان می‌تواند تصمیم بگیرد همچنان در اشتباه بماند و در انزوا و غم و یأس فرو رود، یا این‌که برخیزد و برای جبران اقدام کند. اینکه انسان کناره‌گیری کند، گوشه‌نشینی پیشه نماید و بگوید «همه‌چیز تمام شده»، تنها به ضرر خود اوست و هیچ فایده‌ای ندارد.

جناب مهندس صحبت بسیار زیبایی دارند که می‌فرمایند: «اگر عزم زندگی داری، قوی شو؛ که در نظام طبیعت، ضعیف پایمال است.» این جمله، ما را دعوت می‌کند که به جای تسلیم شدن در برابر مشکلات، به قدرت درونی خود تکیه کنیم و برای تغییر، اراده و عزم جدی به خرج دهیم.

اگر بخواهم این مفهوم را به لژیون سردار ارتباط دهم، باید بگویم که ما همگی به نوعی انتخاب شده‌ایم که وارد این سیستم شویم. هر یک از ما در این ساختار، وظیفه و مسئولیتی بر عهده داریم. در پیام لژیون سردار از انسان‌هایی سخن گفته می‌شود که «فرّ انسان های از یاد رفته و در خاکستر مدفون شده‌اند». من نیز زمانی یکی از همین انسان‌ها بودم؛ انسانی که گویی در زیر لایه‌ای از خاکستر مدفون شده بود.

کنگره ۶۰ به من عزت بخشید، به من عظمت و آبرو داد، شخصیت من را بازسازی کرد و مرا از بند اعتیاد رها نمود. اکنون، در قبال این مجموعه، وظیفه و مسئولیتی بر عهده دارم، به اندازه توان خودم. اگر توان خدمت دارم، باید خدمت کنم. اگر توان مشارکت مالی دارم، در همین حد مسئول هستم. هر کس متناسب با توان خویش می‌تواند در بخش‌های مختلف، ازجمله سبد، خدمت در شعبه یا عضویت در جایگاه‌هایی نظیر سردار و دنور ایفای نقش کند.

کنگره 60 و این مجموعه، به برکت حضور و تلاش انسان‌های بسیاری شکل گرفته است؛ انسان‌هایی که در جایگاه سردار، دنور، پهلوان و دیگر خدمتگزاران، با ایثار و ازخودگذشتگی، ساختاری به این زیبایی، نظم و دقت را برای ما فراهم کرده‌اند. ما وظیفه داریم قدردان این سیستم، قدردان جناب مهندس و قدردان لژیون سردار باشیم.

امیدوارم بتوانیم همگی از آموزه‌های وادی دوم به‌خوبی بهره‌مند شویم.

از اینکه به سخنان من توجه کردید، صمیمانه سپاسگزارم.

گروه خبری نمایندگی محمدی پور قم