انسان باتجربه با درک تاریکی‌ها، به روشنایی‌ها پی می‌برد

جلسه دهم از دور یکم کارگاه‌های آموزش مجازی همسفران نمایندگی میرداماد اصفهان با دستور جلسه «وادی دوم و تأثیر آن روی من» با استادی راهنمای تازه واردین همسفر فهیمه در روز یکشنبه 3 اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۲ برگزار شد.

ضمن عرض تبریک به مناسبت عید سعید فطر و آرزوی قبولی طاعات و عبادات همه شما عزیزان دستور جلسه این هفته در مورد وادی دوم و تأثیر آن روی من است. در تیتر وادی دوم آمده است که «هیچ مخلوقی جهت بیهودگی قدم به حیات نمی‌نهد؛ هیچ‌کدام از ما به هیچ نیستیم حتی اگر خود به هیچ فکر کنیم.» زمانی که از وادی اول یا همان وادی تفکر رد شدیم دیگر به‌خوبی میدانیم که باید به همه امور خود با دقت تمام تفکر کنیم اینک با اندک جهان‌بینی که کسب کردیم میدانیم که خیلی چیزها را از دست دادیم یا در حال از دست دادن آن‌ها هستیم حال ممکن است این چیزها مادی باشد یا معنوی روحی باشد یا جسمی.

در ادامه ممکن است به بعضی از صفات خود واقف شویم ازجمله صفت ترس، منیت، حسادت، کینه و... والان دیگر خوب میدانیم که این ضد ارزش‌ها و صفات ناپسند است که زمینه‌ساز بسیاری از بیماری‌های جسمی و روانی ما شده است. کم‌کم ممکن است باوجود مشکلات و مسائلی که در زندگی خود در اثر تفکر غلط پدید آوردیم و با رخنه و نفوذ نیروهای تخریبی به این فکر بیافتیم که اصلاً چرا من پا به حیات گذاشته‌ام؟ این زندگی دیگر برای من معنی ندارد یا اصلاً در این جهان بزرگ من ذره‌ای بیش نیستم و ... ولی اگر کمی با دقت بیشتر تفکر کنیم به این نتیجه می‌رسیم که همه این‌ها حربه‌ای بیش نیست برای بیشتر فروبردن ما به قعر تاریکی‌ها و به گفته جناب امین نیروهای تاریکی مانند عنکبوتی تارهای ناامیدی و یأس را بر دست و پای آدمی می‌پیچند چراکه نمی‌خواهند یکی از بهترین نیروهای خود را از دست بدهند.

حال اگر به جهان هستی نگاه کنیم درمیابیم که هیچ ذره‌ای در هستی جهت بیهودگی و پوچی آفریده نشده است حتی اگر به یک سوسک فاضلاب که به عقیده بسیاری از ما موجودی چندش و حتی ترسناک است به دید علمی نگاه کنیم درمیابیم که این موجودات کوچک تنها موجوداتی هستند که می‌توانند نیتروژن موجود در مواد زائد و فاسد را باز دوباره به چرخه حیات برگردانند و این خود در ادامه باعث بقای هستی و انسان‌ها می‌شود. جناب مهندس دریکی از سی‌دی‌های خود داستانی از حضرت موسی نقل می‌کنند که زمانی که عازم مکان عبادت خود بودند درراه به کرمی برمی‌خورند که در زیر یک سنگ بوده زمانی که عبادت خودشان را انجام می‌دهند از خداوند سؤال می‌کنند که این کرم را برای چه آفریده‌اید؟ خطاب به حضرت موسی می‌رسد که قبل از شما کرم همین سؤال را از ما می‌پرسید که موسی را برای چه خلق کرده‌ای؟!

این‌زمانی است که ما انسان هستیم و اشرف مخلوقات پس نمی‌توانیم بیهوده به این دنیا آمده باشیم. زمانی که انسان قدم به حیات گذاشت همواره در مقابل خود دو راه را می‌دید که یکی هدایت به سمت نور دارد و یکی به سمت تاریکی و سیاهی می‌رود. درواقع انسان باتجربه و درک تاریکی‌ها به روشنایی‌ها پی می‌برد یا به عبارتی زمانی که شب را حس نکنیم به عظمت روز پی نمی‌بریم. اکنون در این برهه حساس خداوند هیچ‌وقت انسان را تنها رها نکرده است و همواره پشتیبان انسان بوده است. حال با همه این تفاسیر چطور می‌توان گفت که انسان به هیچ نیست و ارزشی در این جهان هستی ندارد؟!

نویسنده: راهنمای تازه واردین همسفر فهیمه
ویراستاری و ارسال: همسفر مریم رهجوی کمک راهنما همسفر پری (لژیون دوم)
همسفران نمایندگی میرداماد اصفهان