امروز میخواهم از روش دیاستی و تجربهٔ خودم از روشهای دیگری بگویم که پیش از کنگره آزمودهایم؛ زیرا همین تجربه است که همهٔ باورهای من دربارهٔ درمان را شکل داده است .ما نزدیک چهار سال در انجمن ترک اعتیاد دیگری بودیم.
و کمپ و انواع سقوط آزاد و ترک ها را برای مسافرم امتحان و تجربه کردیم .و ساعتها آموزش و جلسات در منزل ما برگزار میشد در آن مدت، مسافرم درمان نشد و حال او هر روز بدتر از روز پیش میشد. هیچ آموزشی برای خانواده و همسفر وجود نداشت؛ گویی خانواده تنها باید تماشاگر میبود.
تجربهٔ ما از آن روش چیزی جز آسیب نبود: آسیب جسمی برای مسافرم و آسیب روحی برای من. بسیاری از آموزشهایی که دریافت میکردیم نیز نادرست بود. باید صادق باشم که آن برنامه برای بسیاری جایگاه خود را دارد و برای گروهی در پاکماندن کارساز بوده است؛ اما برای ما کافی نبود، زیرا برنامهای همتا به همتا برای بهبودی و پاکماندن است، نه برنامهای درمانی با پروتکل مشخص، و در ساختار آن، خانواده و همسفر جایگاه آموزشی روشنی نداشتند.
از روزی که به کنگره وارد شدیم، از همان آغاز چیزی دیدم که تا آن زمان تجربه نکرده بودم: حرمت. همان خواندن و همان شنیدن، حرمت را نشان میداد. هیچکس با زندگی شخصی دیگری کاری نداشت. همه برای یک هدف آمده بودند و آن هدف چیزی نبود جز درمان. اینجا دریافتم که همسفر وجود دارد؛ یعنی خانواده نیز در کنار مسافر آموزش میبیند، نه آنکه مسافر مسیر را بپیماید و خانواده رها شود.
همسفر راهنمای خود را دارد، کارگاه آموزشی دارد، باید آموزش ببیند و در جلسات حاضر شود. این برای من بزرگترین تفاوت بود: در کنگره، خانواده نیز بخشی از درمان است، نه تنها تماشاگر آن. نکتهٔ ارزشمند دیگر آن بود که هیچکس با حریم شخصی، شغل، سواد، توانگری یا تنگدستی دیگری کاری ندارد؛ همه با هم برابرند و همه یک هدف مشخص دارند.
اما آنچه تفاوت اصلی را ساخت، خودِ روش درمان بود. در روشهایی که پیشتر تجربه کرده بودیم، مسافر یا رها میشد یا تنها با گفتار، جلسه و انگیزه همراه میشد؛ هیچ برنامهٔ مشخصی برای کاهش تدریجی و سنجیدهٔ مصرف وجود نداشت و نتیجهٔ آن را من در جسم و روح مسافرم دیدم.
در کنگره۶۰، روش دیاستی مسیری پلهپله و برنامهریزیشده است: درمان تدریجی است، با دوز مشخص و زیر نظر، همراه با آموزش و پیروی از راهنمایی راهنما. به این معنا، بیمار در مسیری روشن و قابل سنجش قرار میگیرد، نه در انتظاری مبهم. و مهمتر از همه، این مسیر برای هر دو نفر است؛ مسافر و همسفر هر دو آموزش میبینند و هر دو در جریان درمان قرار دارند.
در کنگره آموختم که حرمت انسان چیزی نیست که به کسی بدهند یا از کسی بگیرند؛ حق هر انسانی است، فارغ از جایگاه و شرایط او. آموختم که هیچکس رها نمیشود؛ هر رهجو راهنما دارد و راهنما مسئول آموزش و همراهی اوست. آموختم که جلسات، کارگاهها، وادیها و جهانبینی کنگره مسیری پیوسته از یادگیری است، نه تنها جلسهای برای گفتوگو.
و آموختم که سفر کردن و خدمت خود بخشی از درمان است.پس از این همه سال، تازه دریافتم که درمان زمانی معنا مییابد که هم روش مشخص باشد و هم خانواده در کنار مسافر آموزش ببیند. من از آن چهار سال چیزی جز درد و آسیب نگرفتم؛ اما کنگره به من آموخت که حرمت، آموزش و همراهی میتواند خانوادهای را از هم نپاشد، بلکه دوباره بسازد.
پیام من به همسفران تازه وارد این است: اگر شما نیز مانند من سالها در جایی بودهاید که حس کردهاید تنها تماشاگرید، بدانید جای دیگری نیز هست که شما را میبیند، آموزش میدهد و کنارتان میماند. اینجا همه برای یک هدف آمدهایم: درمان؛ و درمان، حق هر دو نفر است: مسافر و همسفر.
نویسنده:همسفرفرشتهرهجویراهنماهمسفرفاطمه(لژیون پنجم)نگهبان سایت
ارسال:همسفرمریمرهجویراهنماهمسفرفاطمه(لژیون پنجم)دبیرسایت
همسفران نمایندگی حکیم هیدجی
- تعداد بازدید از این مطلب :
245