پاسداشت روش و علم ایشان

امروز جلسه پنجم از دوره دوم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی در نمایندگی حسن‌آباد با استادی راهنما مسافر مهدی، نگهبانی مسافر مهدی و دبیری مسافر مجید با دستور جلسه «کشف روش DST و دستاوردهای آقای مهندس دژاکام» در تاریخ دوشنبه  ۲۰ مهر ۱۴۰۵ ساعت ١۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

سخنان استاد:

سلام دوستان مهدی هستم مسافر. خدا را شکر می‌کنم که بار دیگر این فرصت نصیبم شد تا در این جایگاه قرار بگیرم. درباره دستور جلسه این هفته، «روش DST و دستاوردهای آقای مهندس دژاکام» صحبت کنم. روش DST از سه بخش تشکیل شده است. حرف D به نام دژاکام اشاره دارد؛ آقای مهندس دژاکام ابداع‌کننده این روش هستند. حرف S مخفف Step به معنای پله است که با Stop به معنای توقف تفاوت دارد. در این روش، درمان به‌صورت پله‌های زمانی مشخص انجام می‌شود و هر پله معمولاً ۲۱ روز است. حرف T نیز مخفف Time به معنای زمان است؛ زمانی که برای تکمیل فرایند درمان در نظر گرفته می‌شود. در روش DST مدت‌زمان درمان اعتیاد به موادمخدر و الکل و همچنین وابستگی به دخانیات، سیگار، قلیان و ویپ، بر اساس نوع وابستگی و شرایط فرد تعیین می‌شود. برای درمان سیگار نیز در کنگره۶۰ از همین ساختار تدریجی استفاده می‌شود و مدت‌زمان درمان معمولاً حدود ۱۰ تا ۱۱ ماه در نظر گرفته شده است. روش دژاکام در زمینه تعادل وزن نیز کاربرد دارد. افرادی که وزنشان از محدوده تعادل خارج شده است، می‌توانند با اصلاح تدریجی الگوی تغذیه و بدون محروم‌کردن خود از تمام خوراکی‌ها، به‌مرور به وزن متعادل‌تری نزدیک شوند. در این رویکرد، اصل بر ایجاد تعادل و اصلاح تدریجی است، نه فشار آوردن به جسم و محرومیت‌های غیرضروری.

یکی از مهم‌ترین دستاوردهای آقای مهندس دژاکام، کشف و ارائه روشی برای درمان اعتیاد بود؛ مسیری که ایشان تجربه شخصی خود را از آن پشت سر گذاشتند و حاصل آن را در اختیار دیگران قرار دادند. کتاب «عبور از منطقه ۶۰ درجه زیر صفر» نیز بخشی از همین دستاورد بزرگ است. این کتاب را می‌توان روایت تجربه درمان و تغییرات جسمی، روانی و جهان‌بینی ایشان دانست. مطالب کتاب به‌گونه‌ای بیان شده‌اند که حتی افرادی که آشنایی چندانی با کنگره۶۰ ندارند، می‌توانند با مطالعه آن، درکی از مسیر درمان و تفکرات حاکم بر این مجموعه به دست آورند. در این کتاب، افزون بر روایت مسیر درمان، به موضوعات جهان‌بینی و پیام‌هایی نیز پرداخته شده است که در مسیر آموزش و حرکت ایشان اهمیت داشته‌اند. این پیام‌ها به انسان کمک می‌کنند تا از تاریکی‌ها فاصله بگیرد، نگاه خود را تغییر دهد و به درک عمیق‌تری از زندگی برسد. به همین دلیل، دستاورد آقای مهندس را نباید تنها در درمان اعتیاد خلاصه کرد؛ بلکه باید به مجموعه‌ای از آموزش‌ها، تجربه‌ها و راهکارهایی توجه داشت که برای شناخت انسان و حرکت او از وضعیت نامتعادل به‌سوی تعادل ارائه شده‌اند.

پس از طی مسیر درمان اعتیاد، موضوع سیگار نیز به یکی از مسائل مهم زندگی آقای مهندس تبدیل شد. در سال ۱۳۹۰، ارتباط ایشان با ویلیام وایت، پژوهشگر و نویسنده شناخته‌شده در حوزه اعتیاد، زمینه آشنایی بیشتر با فعالیت‌های کنگره۶۰ را فراهم کرد. از طریق این ارتباط، اطلاعات و مطالب مربوط به فعالیت‌های کنگره در اختیار ایشان قرار می‌گرفت و درباره برخی موضوعات مرتبط با مصرف سیگار و فعالیت‌های ورزشی اعضا پرسش‌هایی مطرح می‌شد. با وجود این، آقای مهندس در آن زمان تمایل چندانی به آغاز درمان سیگار نداشتند و حتی به لذت ناشی از مصرف آن اشاره می‌کردند. سرانجام، پس از بروز یک مشکل جدی قلبی و بستری‌شدن در بیمارستان، شرایط به‌گونه‌ای پیش رفت که ایشان تصمیم گرفتند درمان سیگار را آغاز کنند. بنا بر آنچه از این تجربه نقل شده است، آغاز این مسیر با استفاده از جایگزین نیکوتین و با مشورت پزشک همراه بود. این تجربه نشان می‌دهد که حتی فردی که توانسته است از وابستگی به مواد مخدر عبور کند، ممکن است در زمینه دیگری همچنان نیازمند آموزش، تصمیم‌گیری و حرکت تدریجی باشد. دستاوردهای آقای مهندس در این بخش نیز اهمیت دارند؛ زیرا تجربه شخصی ایشان به شکل‌گیری مسیری برای درمان وابستگی به دخانیات در کنگره۶۰ کمک کرد. در ادامه زندگی ایشان نیز مشکلات جسمی و عوارض ناشی از شرایط پزشکی مطرح شدند و سرانجام ایشان از دنیا رفتند؛ بااین‌حال، آنچه از آموزش‌ها، روش درمانی و تجربه‌های ارزشمند ایشان به‌جا مانده است، همچنان می‌تواند راهنمای اعضای کنگره باشد.

می‌خواهم نکته‌ای را درباره پیوند میان اعضای کنگره و آقای مهندس مطرح کنم. بسیاری از مسافران سفر اول که امروز در جمع ما حضور دارند، شاید فرصت دیدار حضوری با ایشان را نداشته‌اند؛ اما پیوند محبت در کنگره تنها به دیدار و ارتباط فیزیکی وابسته نیست. من نیز به واسطه رفت‌وآمدها، حضور در جایگاه‌های مختلف و تجربه‌هایی که در طول سال‌ها در کنار ایشان داشته‌ام، طبیعتاً دلتنگی بیشتری احساس می‌کنم؛ اما این موضوع مسئولیت مرا در برابر آموزش‌ها و دستاوردهای ایشان بیشتر می‌کند. هرچه ارتباط و شناخت ما از آموزه‌های یک استاد عمیق‌تر باشد، وظیفه ما برای حفظ و اجرای درست آن آموزه‌ها نیز سنگین‌تر خواهد بود.دستاوردهای کنگره۶۰ تنها به تعداد افرادی که از اعتیاد رهایی یافته‌اند محدود نمی‌شود؛ بلکه این مجموعه در زمینه شناخت جسم، روان و جهان‌بینی انسان نیز تجربه‌ها و پژوهش‌هایی داشته است. یکی از موضوعات مهم در این زمینه، سیستم ایکس است که در آموزش‌های کنگره برای توضیح سازوکارهای مرتبط با تعادل جسم و روان به کار می‌رود. آقای مهندس در این چارچوب، درباره نقش مواد شبه‌افیونی طبیعی بدن، ناقل‌های عصبی و برهم‌خوردن تعادل شیمیایی بدن صحبت کرده‌اند. از دیدگاه ایشان، عوامل گوناگونی می‌توانند در ایجاد وضعیت‌های نامتعادل نقش داشته باشند و این مسئله الزاماً به مصرف مواد مخدر محدود نیست. بنابراین، شناخت این سازوکارها و بررسی ارتباط میان جسم و روان، یکی از محورهای مهم آموزش و پژوهش در کنگره۶۰ به شمار می‌رود.

در همین زمینه، در کنگره۶۰ درباره برخی بیماری‌ها و مشکلات جسمی نیز تجربه‌هایی مطرح شده است؛ از جمله بیماری‌های خودایمنی، ام‌اس و کولیت. البته باید میان تجربه‌های فردی، پژوهش‌های آزمایشگاهی و اثبات علمی اثربخشی یک روش درمانی تفاوت قائل شد. آنچه در سخنان آقای مهندس اهمیت دارد، توجه به ارتباط میان جسم، روان و جهان‌بینی و تلاش برای شناخت بهتر سازوکارهای بدن است. خود من نیز تجربه‌ای در این زمینه دارم. به بیماری آدیسون مبتلا بودم؛ بیماری‌ که در آن عملکرد غدد فوق کلیوی و تولید هورمون‌های ضروری بدن دچار اختلال می‌شود. این اختلال می‌تواند تعادل فشارخون، قندخون و وضعیت عمومی بدن را تحت تأثیر قرار دهد و در شرایط خاص، خطرات جدی ایجاد کند. پزشکان به من توصیه کرده بودند که داروهای ضروری خود را در تمام طول عمر مصرف کنم و برای شرایط اضطراری نیز آمادگی داشته باشم. حتی پیشنهاد شده بود نشانه‌ای همراه داشته باشم تا در صورت بروز وضعیت اورژانسی، اطرافیان و نیروهای امدادی از بیماری من آگاه شوند. تجربه چنین شرایطی به من نشان داد که مشکلات جسمی تا چه اندازه می‌توانند زندگی انسان را تحت تأثیر قرار دهند. از همین رو، وقتی درباره دستاوردهای کنگره و اهمیت آموزش‌های آقای مهندس صحبت می‌کنیم، باید بدانیم که مسئولیت ما در برابر این آموزش‌ها صرفاً به شنیدن و پذیرفتن آن‌ها محدود نمی‌شود؛ بلکه لازم است با آگاهی، دقت و رعایت اصول علمی، در مسیر درست حرکت کنیم.

هر انسانی می‌تواند دو جایگاه متفاوت داشته باشد؛ شخصیت حقیقی و شخصیت حقوقی. شخصیت حقیقی، همان فرد با هویت شخصی خودش است، اما شخصیت حقوقی به جایگاهی مربوط می‌شود که فرد در یک مجموعه بر عهده می‌گیرد؛ مانند راهنما، مرزبان، ایجنت یا نگهبان. در کنگره۶۰ آنچه برای ما اهمیت دارد، جایگاه آموزشی آقای مهندس دژاکام و مسئولیتی است که ایشان در مقام بنیان‌گذار و استاد بر عهده داشته‌اند. ما با آموزش‌ها و روش ایشان سروکار داریم و باید این آموزش‌ها را در زندگی خود به کار بگیریم. در یکی از آموزش‌های مربوط به پیوند محبت نیز به این موضوع اشاره می‌شود که پیوندهای عمیق انسانی صرفاً به روابط خونی و خانوادگی محدود نیستند. ممکن است افراد از نظر خونی با یکدیگر نسبت داشته باشند، اما میان آن‌ها پیوند محبت و هم‌حسی شکل نگرفته باشد. در مقابل، فردی که به‌عنوان راهنما انتخاب می‌شود، می‌تواند به واسطه اعتماد، شناخت و پیوند محبت، نقشی ماندگار در زندگی یک مسافر داشته باشد. در چنین شرایطی، ارتباط میان راهنما و رهجو از یک رابطه ساده فراتر می‌رود و به پیوندی آموزشی و انسانی تبدیل می‌شود. پیوند ما با آقای مهندس نیز از این جهت اهمیت دارد؛ زیرا آنچه ما را به ایشان متصل می‌کند، تنها دیدارهای حضوری یا خاطرات شخصی نیست، بلکه آموزش‌ها و مسیری است که برای رهایی انسان‌ها فراهم کرده‌اند. بنابراین، هر یک از ما به اندازه شناخت، تجربه و جایگاهی که داریم، در برابر حفظ این دستاوردها مسئولیت داریم.

اگر امروز در سفر اول هستیم، مهم‌ترین وظیفه ما این است که روش DST را به‌درستی اجرا کنیم و آموزش‌های لازم را جدی بگیریم. اگر در سفر دوم قرار داریم، باید از آموزش‌های خود برای بهتر زندگی‌کردن و خدمت مؤثرتر استفاده کنیم. قدردانی از آقای مهندس تنها با بیان جملات محبت‌آمیز یا ابراز احساسات انجام نمی‌شود؛ بلکه قدردانی واقعی زمانی شکل می‌گیرد که از دستاوردهای ایشان در مسیر درست استفاده کنیم. همان‌طور که برای شکرگزاری از نعمت‌های مختلف زندگی باید رفتار مناسبی داشته باشیم، برای قدردانی از روش درمانی نیز باید آن را درست اجرا کنیم. اگر زبان داریم، بهتر است سخن نیک بگوییم؛ اگر توان مالی داریم، می‌توانیم به دیگران کمک کنیم؛ اگر چشم و گوش داریم، باید در انتخاب آنچه می‌بینیم و می‌شنویم دقت داشته باشیم. این‌ها نمونه‌هایی از به‌کارگیری درست امکانات و توانایی‌هایی هستند که در اختیار ما قرار گرفته‌اند.در کنگره نیز بهترین راه قدردانی از بنیان‌گذار، حرکت در مسیر آموزش‌ها، انجام درست سفر و رعایت اصول مجموعه است. البته پیوند محبت می‌تواند احساس دلتنگی و اندوه را نیز به همراه داشته باشد، اما نباید اجازه دهیم این احساسات ما را به رفتارهای هیجانی و تصمیم‌های نادرست سوق دهند. چه در فضای مجازی و چه در ارتباط‌های حضوری، لازم است مراقب رفتار و گفتار خود باشیم. در روزهای اخیر، برخی رفتارها و واکنش‌ها با این اصل سازگار نبوده‌اند و به همین دلیل، بیش از گذشته باید به مسئولیت خود در برابر مجموعه توجه کنیم.

ما عضو انجمنی هستیم که هدف آن احیای انسان‌ها و کمک به بازگشت آن‌ها به زندگی سالم است. هر فردی که وارد کنگره می‌شود، فرصتی برای تغییر پیدا می‌کند و می‌تواند از تاریکی‌های اعتیاد فاصله بگیرد. به همین دلیل، باید قدر این فرصت را بدانیم و از مجموعه‌ای که چنین امکانی را فراهم کرده است، مراقبت کنیم. یکی از مسئولیت‌های ما در این مسیر، کنترل رفتارهای شخصی و توجه به تأثیر آن‌ها بر اعتبار کنگره۶۰ است. گاهی یک تصویر، یک نوشته، یک استوری یا حتی یک واکنش ساده در فضای مجازی می‌تواند برداشت‌های متفاوتی ایجاد کند. در شرایط حساس، ممکن است افرادی نیز بخواهند از رفتار اعضای یک مجموعه برداشت‌های نادرست داشته باشند یا آن را در مسیری قرار دهند که با اهداف اصلی آن هم‌خوانی ندارد. بنابراین، هر یک از ما باید پیش از انتشار هر مطلبی، درباره پیامدهای احتمالی آن فکر کنیم. عضویت در کنگره به معنای داشتن مسئولیت در برابر دیگر اعضا و همچنین افرادی است که از بیرون به این مجموعه نگاه می‌کنند. ما نمی‌توانیم نسبت به رفتارهای خود بی‌تفاوت باشیم و بعد انتظار داشته باشیم که دیگران میان رفتار فردی ما و اصول کنگره تفاوت قائل شوند. هر یک از ما به‌نوعی نماینده این مجموعه هستیم و لازم است این مسئولیت را جدی بگیریم. حفظ اعتبار کنگره، پیش از هر چیز، از رفتار درست تک‌تک اعضای آن آغاز می‌شود.

نکته دیگری که باید به آن توجه کنیم، تفاوت میان احترام به یک انسان و شخصیت‌سازی افراطی از اوست. آقای مهندس همواره بر پژوهش، شناخت و استفاده از علم تأکید داشته‌اند. ایشان خود را پژوهشگر می‌دانند و دستاوردهایشان را باید در همین چارچوب شناخت. ما قرار نیست از ایشان تصویری بسازیم که با اصول و آموزش‌های خودشان سازگار نباشد؛ بلکه باید به دانشی توجه کنیم که برای درمان و تغییر زندگی انسان‌ها ارائه کرده‌اند. پاسداشت علم و روش ایشان، در حقیقت پاسداشت خود ایشان است. این پاسداشت با ساختن کلیپ‌های احساسی، انتشار تصاویر متعدد یا واکنش‌های هیجانی در فضای مجازی تعریف نمی‌شود. آنچه اهمیت دارد، حفظ حرمت مجموعه، رعایت اصول و ادامه‌دادن مسیری است که برای ما ترسیم شده است. در کنگره۶۰ نیز همواره بر این موضوع تأکید شده که محور حرکت اعضا باید آموزش و عمل به اصول باشد، نه ساختن جایگاهی فراتر از چارچوب انسانی برای افراد. آقای مهندس با تلاش، تجربه و سال‌ها فعالیت به جایگاه خود رسیده‌اند و ما نیز باید از این تجربه درس بگیریم. اگر به ایشان احترام می‌گذاریم، باید به خواسته‌ها و آموزش‌هایشان نیز احترام بگذاریم. در نتیجه، وظیفه ما این نیست که صرفاً از ایشان یاد کنیم، بلکه باید تلاش کنیم در مسیر درست حرکت کنیم و اجازه ندهیم احساسات لحظه‌ای، ما را از این مسیر دور سازند.

در این روزها ممکن است افراد مختلف درباره مراسم تشییع، محل دفن یا جزئیات مربوط به درگذشت آقای مهندس پرسش‌هایی داشته باشند؛ اما لازم است توجه کنیم که ارزش یک انسان را نمی‌توان تنها با محل دفن یا مراسم مربوط به او سنجید. آنچه از انسان باقی می‌ماند، دستاوردها، اندیشه‌ها، آموزش‌ها و تأثیری است که بر زندگی دیگران گذاشته است. اگر کسی در طول زندگی خود خدمتی انجام داده باشد، ثمره آن خدمت می‌تواند در زندگی انسان‌های بسیاری ادامه پیدا کند. درباره آقای مهندس نیز آنچه اهمیت دارد، روش درمانی، آموزش‌های جهان‌بینی و مجموعه‌ای است که برای کمک به انسان‌ها شکل گرفته است. ما باید مراقب باشیم که در مسیر ابراز محبت، از اصولی که ایشان بر آن‌ها تأکید داشته‌اند فاصله نگیریم. هرگونه رفتار فردی یا انتشار مطلبی که ممکن است به برداشت‌های نادرست منجر شود، نیازمند تأمل و دقت است. این مسئولیت از امروز سنگین‌تر می‌شود؛ زیرا اکنون بیش از گذشته باید نشان دهیم که تا چه اندازه آموزش‌ها را درک کرده‌ایم و توانایی عمل به آن‌ها را داریم. تجربه مجموعه‌های دیگر نیز به ما یادآوری می‌کند که پس از درگذشت یک شخصیت اثرگذار، واکنش اطرافیان می‌تواند مورد توجه افراد و گروه‌های مختلف قرار گیرد. بنابراین، بهتر است به‌جای گرفتارشدن در هیجان‌های جمعی، تمرکز خود را بر ادامه مسیر و حفظ دستاوردها بگذاریم.این همان مسئولیتی است که در برابر بنیان‌گذار کنگره۶۰ و تمام افرادی که از این مجموعه بهره می‌برند، بر عهده داریم.

از این پس لازم است همه ما بیش از گذشته مراقب رفتارهای خود باشیم و از الگوهای درست در کنگره پیروی کنیم. در روزهای اخیر، اعضای باتجربه و دیده‌بانان مجموعه نیز با دقت و مسئولیت‌پذیری رفتار کرده‌اند و از واکنش‌های هیجانی پرهیز داشته‌اند. این موضوع می‌تواند برای همه ما الگو باشد. همچنین، قرار بر این بوده است که اطلاع‌رسانی‌های مربوط به مجموعه از مسیرهای مشخص و به‌صورت مستقیم انجام شود تا از انتقال ناقص اطلاعات، شایعه‌سازی و برداشت‌های نادرست جلوگیری شود. بنابراین، اگر کسی از روی ناآگاهی رفتاری انجام داد که با اصول کنگره سازگار نبود، بهتر است به‌جای دامن‌زدن به موضوع، با آرامش و احترام او را متوجه پیامدهای رفتارش کنیم. هدف از این کار سرزنش افراد نیست، بلکه کمک به حفظ آرامش، انسجام و اعتبار مجموعه است. ما باید یاد بگیریم که هر مطلبی را بدون بررسی منتشر نکنیم و در برابر اتفاقات مختلف، ابتدا به آموزش‌ها و اصولی که آموخته‌ایم رجوع کنیم. کنگره۶۰ برای بسیاری از انسان‌ها دریچه‌ای به سوی بهشت است؛ جایی که افراد می‌توانند بدون وابستگی به مواد مخدر، زندگی روزمره خود را با آرامش بیشتری تجربه کنند. لذت‌بردن از طبیعت، دیدن سبزی درختان، کارکردن، غذاخوردن، استراحت‌کردن و حضور در کنار خانواده، می‌تواند دوباره معنای واقعی خود را پیدا کند. این تغییرات، بخشی از همان دستاوردی است که باید قدر آن را بدانیم و برای حفظ آن تلاش کنیم.

در پایان، می‌خواهم تأکید کنم که هر یک از ما باید متناسب با جایگاه خود، وظیفه‌مان را به بهترین شکل انجام دهیم. اگر در سفر اول هستیم، با دقت از روش DST پیروی کنیم و آموزش‌های لازم را جدی بگیریم. اگر در سفر دوم هستیم، در هر جایگاهی که قرار داریم، مسئولیت خود را به‌درستی انجام دهیم و برای بهترشدن خود و مجموعه تلاش کنیم. همچنین، باید به یاد داشته باشیم که ما تنها برای درمان خودمان به کنگره نمی‌آییم؛ بلکه در ادامه مسیر، به الگویی برای دیگران نیز تبدیل می‌شویم. افرادی که وارد این مجموعه می‌شوند، رفتار ما را می‌بینند و از روی تغییرات ما درباره کنگره قضاوت می‌کنند. اگر رفتار، گفتار و عملکرد ما درست باشد، می‌توانیم نماینده شایسته‌ای برای آموزش‌هایی باشیم که دریافت کرده‌ایم. به همین دلیل، لازم است در فضای حقیقی و مجازی مراقب رفتارهای خود باشیم، از تصمیم‌های هیجانی دوری کنیم و اجازه ندهیم مسائل حاشیه‌ای ما را از هدف اصلی دور سازند. پاسداری از دستاوردهای آقای مهندس دژاکام، در عمل به آموزش‌ها، ادامه مسیر درمان، حفظ حرمت‌ها و کمک به احیای انسان‌ها معنا پیدا می‌کند. امیدوارم من نیز بتوانم در ادامه مسیر خود، این مسئولیت را به‌درستی انجام دهم و با حرکت در مسیر آموزش‌ها، سهم خود را در حفظ و گسترش دستاوردهای کنگره۶۰ ادا کنم.

تایپ و ویرایش: مسافر مجید
عکاس: مسافر مجید
ارسال: مرزبان خبری مسافر حسن
مسافران نمایندگی حسن‌آباد