تو را سپاس ای تکیه گاه عشق

ای ارجمند، ای والا مقام تو را سپاس. ای وجود بیکران، تو را سپاس، ای نجات‌بخش همسفران از ظلمت جهل و نادانی، ای لبخندت شکوه امید و زندگانی، تو را سپاس. ای تکیه‌گاه عشق، ای سنگ صبور دردها، ای پیام‌آور روزهای رهایی تو را سپاس.

چگونه تو را توصیف کنم که کلام در وصف بزرگی‌ات قاصر نشود، تو امروزت را وقف فردای ما کرده‌ای.پشت و پناه دلواپسی‌هایمان شده‌ای و آرام در کنارمان نشسته‌ای و صبورانه دلگرممان می‌کنی تا جاده‌های پر پیچ‌وخم این سفر را با امیدواری طی کنیم. به‌راستی همه‌ی جاده‌هایی که تو نشان می‌دهی به خرد و روشنی می‌رسد و ما را در مسیر ارزش‌ها قرار می‌دهد. تو با نوای روح‌بخشت، لب به سخن که می‌گشایی کلمات همچون دُری گران‌بها در دهانت می‌رقصد تا روحمان در آسمان معرفت به پرواز دربیاید و چشمانمان از خواب ندانستن برخیزد تا بی‌پروا، پرواز را تجربه کنیم.

با تغییر دادن نگاهمان به جهان هستی، گویی زکات علم می‌دهی. عشق می‌ورزی، روزه می‌گیری، نماز می‌خوانی، ما درس درست زندگی‌کردن را از تو آموختیم. دست‌هایمان را که می‌فشاری، جسورانه کوچه‌های جهل و تاریکی را طی می‌کنیم و به‌سلامت پشت سر می‌گذاریم. در کوره راه‌های زندگی هر چه بیشتر تو را سرمشق قرار دادیم، راه برایمان روشن‌تر شد و چه زیبا افق‌های روشن فردا را با سر انگشتانت نشانمان دادی. دل دریایی‌ات همیشه لبریز از آرامش درونی است و دریای متلاطم وجودمان را به آرامش رساندی و به اقیانوس‌ها پیوند زدی و همچون کوه استوار از حوادث روزگار ایستاده‌ای. شمع وجودت از نیروی ایمان و انسانیت شعله­ور است. سرخی شفق و تابش آفتاب را در تو می‌توان خلاصه کرد.

 چه عاشقانه کمر همت به رهایی‌مان بسته‌ای. صبر و ایمان را از که به ارث برده‌ای که به حقیقت وارث زیبایی‌ها بر گستره‌ی گیتی هستی. ای معنای واقعی اشرف مخلوقات دوستت داریم. می‌ستاییمت و خاطره خستگی­ناپذیرت را به قلب‌های پر از عشق و ایمان می‌سپاریم و همیشه در مقابل مقام و منزلتت سر تعظیم فرود می‌آوریم و در مقابل بزرگی نامت قیام می‌کنیم. تا روزی که جسم خاکی‌مان در این جهان یاری‌مان کند، دست‌بوس محبت‌های تو خواهیم بود و دعای خیرمان را بدرقه راهت خواهیم نمود. ای راهنمای عزیز و والا مقام سالروز گرامی‌داشت مقامت مبارک.

 نویسنده: همسفر سارا، لژیون یکم

ارسال مطلب: همسفر نفیسه، لژیون هفتم