جلسه دوازدهم از دور پانزدهم کارگاههای آموزشی خصوصی کنگره۶۰ نمایندگی ایران با دستور جلسه《وادی هفتم و تاثیر آن بر روی من》با استادی راهنما مسافر وهاب، نگهبانی مسافر بختیار و دبیری مسافر علیرضا، روز یکشنبه ۲۲ شهریورماه ۱۴۰۵ رأس ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.
سخنان استاد:
سلام دوستان، وهاب هستم یک مسافر.
در رابطه با دستور جلسه باید بگویم: «رمز و راز حقیقت در دو چیز است؛ یکی یافتن راه و دیگری آنچه برداشت مینماید.»
در این بخش میخواهم درباره سیگار صحبت کنم. در کنگره ۶۰ راه مشخصی برای درمان سیگار وجود دارد و من به این راه ایمان دارم. خودم نیز در طول این چهار سال به این باور رسیدهام که وقتی راهی برای درمان مشخص شده است، اما از آن استفاده نمیکنیم قطعاً متضرر خواهیم شد. من هیچ درمانی را بالاتر از درمان نیکوتین نمیدانم.
از دیدگاه من رهجویی که سیگار خود را درمان نمیکند به درمان کامل نمیرسد؛ زیرا همواره احتمال بازگشت اعتیاد وجود دارد. در این مسئله نیز تفاوتی نمیکند که فرد در چه جایگاهی قرار داشته باشد.
ما در کنگره ۶۰ از اساتید خود شنیدهایم که نیروهای منفی صبر زیادی دارند. اینگونه نیست که وقتی در حال سفر هستم یا در کنگره خدمتگزارم، دیگر هیچ خطری مرا تهدید نمیکند. هر لحظه این احتمال وجود دارد که فرد دوباره به سمت مواد مخدر کشیده شود و اگر از مسیر خود غافل شود، به همان تاریکیهایی بازگردد که در زمان مصرف تجربه کرده است.
نزدیک به ۹ سال است که در کنگره ۶۰ حضور دارم و در این چهار سالی که شال خدمت بر دوش دارم، تجربههای ارزشمندی کسب کردهام. سال ۱۴۰۱ به این شعبه آمدم و لژیون تشکیل دادم. در این سالها بیشتر به این باور رسیدم که یکی از مهمترین عواملی که میتواند یک رهجو را به رهایی و حال خوش برساند، گوش کردن به صحبتهای راهنما و عمل کردن به آموزشهای اوست.
رهجو باید به راهنمای خود اعتماد داشته باشد و در مسیر درمان، آموزشهایی را که دریافت میکند به کار ببندد. در کنار این موضوع، درمان سیگار و خدمتگزار بودن در کنگره نیز از اهمیت ویژهای برخوردار است.
آقا عطا همیشه میگفتند: اگر مشکلی برایتان پیش آمد، حتماً و حتماً در کنگره ۶۰ خدمت کنید و مطمئن باشید که مشکل به مرور حل خواهد شد.
خدمت تنها به این معنا نیست که در آبدارخانه یا بهعنوان مهماندار خدمت کنیم. هر خدمتی جایگاه خودش را دارد و انسان در جریان خدمت، آموزش میگیرد. وقتی مسئولیتی به فردی سپرده میشود، اگر آن را به نحو احسن انجام دهد، قطعاً انرژی دریافت میکند و حالش بهتر میشود.
مهماندار، مرزبان، راهنما یا هر خدمت دیگری که باشد تفاوتی ندارد. مهم این است که هر شخص در جایگاهی که قرار گرفته، مسئولیت خود را بهدرستی انجام دهد. خدمت یکی از مهمترین کارهایی است که یک رهجو میتواند در مسیر خود انجام دهد؛ زیرا در خدمت است که انسان آموزش میگیرد و با بخش دیگری از تواناییهای خود آشنا میشود.
نکته دیگری را هم میخواهم مطرح کنم که همیشه در لژیون درباره آن صحبت میکنم. قرار نیست راهنما در کنگره معجزه کند. در اینجا معجزهای اتفاق نمیافتد. راهنما فقط راه و مسیر را نشان میدهد و اینکه رهجو از این مسیر چه برداشتی داشته باشد و چگونه از آموزشها استفاده کند، به خود او بستگی دارد.
ما از وادی اول تا وادی ششم حرکت میکنیم تا با تفکر و چگونگی درست اندیشیدن آشنا شویم و یاد بگیریم که با تفکر، مسائل و مشکلات خود را حل کنیم. سپس به وادی هفتم میرسیم؛ جایی که برداشت هر انسان از حقیقت و آموزشهایی که دریافت کرده است، به خودش بستگی دارد.
برای مثال من بهعنوان راهنما در این جایگاه قرار گرفتهام، اما ممکن است در زندگی شخصی خود با مشکلاتی روبهرو باشم؛ مشکلات کاری، خانوادگی یا مسائل دیگری که خدا میداند. همه ما در یک جامعه زندگی میکنیم و هر کدام با مسائل و دشواریهای خاص خود روبهرو هستیم. مهم این است که از این شرایط چه برداشتی داشته باشیم و چگونه با آنها برخورد کنیم.
آیا مشکل من با مصرف سیگار حل میشود؟ آیا مشکل من با نیامدن به کنگره یا دیر آمدن به جلسات حل میشود؟
باید همیشه توجه داشته باشیم که در چه مسیری حرکت میکنیم و قوانین آن مسیر را رعایت کنیم. اگر راهی را برای درمان و رسیدن به رهایی انتخاب کردهایم، باید به قوانین آن احترام بگذاریم و با نظم و تعهد در آن مسیر حرکت کنیم.
در پایان از همه شما سپاسگزارم که به صحبتهای من گوش کردید.
ممنون و متشکرم.
تایپیست و عکاس: مسافر محمد لژیون ۱
ویرایش و ارسال: مسافر بختیار لژیون۱۲
مرزبان کشیک: مسافر رضا
- تعداد بازدید از این مطلب :
104