باید ابتدا شاگردی کنیم تا در ادامه به مرحله استادی برسیم (نمایندگی لاله کرج)

دوازدهمین جلسه از دوره چهارم سری کارگاه‌های آموزشی- خصوصی خانم‌های مسافر و همسفر نمایندگی لاله کرج، به استادی راهنما مسافر خاطره، نگهبانی مسافر نرگس و دبیری مسافر سارا، با دستور جلسه " از فرمانبرداری تا فرماندهی" در روز چهارشنبه ۱۱ شهریور ماه ۱۴۰۵ راس ساعت ۱۱:۳۰ شروع به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان خاطره هستم مسافر.
دستور جلسه از فرمانبرداری تا فرماندهی یکی از مهمترین دستور جلسات کنگره است. ما برای اینکه هر چیزی را بياموزيم و در ما نهادینه شود، نیاز به معلم و مربی داریم تا آموزش بگیریم. اما باید ابتدا شاگردی کنیم تا در ادامه به مرحله استادی برسیم. هیچکس بدون آموزش گرفتن نمی‌تواند به جایی برسد، و نمی‌تواند آنچه آموخته به دیگری انتقال دهد. پس شرط فرمانده شدن در هر موضوعی این است که ابتدا گوش دهم، فرمانبرداری کنم و تک‌تک مسائلی که توسط مربی یا راهنما به من گفته می‌شود رعایت نمایم، از جزئیات گرفته تا کلیات. اگر بخواهم خودفرمانی کنم و خودم حرکت کنم جواب نخواهم گرفت. ما سال‌ها اعتیاد داشتیم و با روش و فکر خودمان با این مشکل درگیر بودیم، سعی می‌کردیم آن را کنترل کنیم، ولی نتوانستیم.
اولین کاری که اعتیاد با انسان می‌کند، گرفتن فرماندهی از انسان است. اعتیاد برای من تصمیم می‌گیرد با چه کسانی معاشرت کنم، کجا بروم، آیا جایی که دعوت شده‌ام می‌توانم سیگار بکشم یا خیر... در ادامه انتخاب‌های من کم می‌شود و دایره روابطم کوچک و کوچک‌تر. روابطم به افرادی محدود می‌شود که شبیه خودم مصرف‌کننده و اسیر نفس اماره‌ هستند.
وقتی هم خودم و هم اطرافیانم درگیر اعتیاد باشند، زندگی‌ام از تعادل خارج می‌شود. اما در طول سفر DST به کمک راهنما که خودش این مسیر را طی کرده، ذره ذره و قدم به قدم، دوباره می‌توانم فرماندهی جسمم را به دست بگیرم، فرمانده شهر وجودی خودم باشم و در زندگی تصمیمات درست بگیرم. هر انسانی می‌تواند در مسیر زندگی‌اش وارد این گذرگاه‌های سخت شود. ولی انسانی می‌تواند از این شرایط سربلند بیرون بیاید که از استاد خود فرمانبرداری کند. آن وقت است که می‌تواند به انسانی کار آزمونده و رها تبدیل شود و در ادامه خودش هم معلمی برای درمان اعتیاد باشد.
دکتر امین می‌گویند: " اولین شرط برای ورود به تاریکی نقض فرمان است." پس برای خارج شدن از تاریکی باید فرمان‌برداری کنم، نه خودفرمانی. خودفرمانی یعنی سرخود کاری را انجام بدهم و حرف راهنما را گوش نکنم.
همه ما اینجا آمده‌ایم تا بتوانیم فرماندهی جسم و شهر وجودی مان را به دست بگیریم و زندگیمان را سامان دهیم. به کنگره آمدیم تا اول فرمانده جسم خودمان باشیم و در ادامه در خانواده انسان مفیدی باشیم و در نهایت برای جامعه. همه ما دنبال رسیدن به تعادل هستیم. شعار ما در کنگره این است: "درمان فوق ترک و تعادل فوق درمان." پس برای رسیدن به تعادل، فرمانبرداری اولین شرط و پیش‌نیاز است.

تایپ: مسافر سارا- نمایندگی لاله کرج
ویرایش و ارسال: مسافر خاطره