نقش دیده‌بانان در حفظ ارکان و ساختار مدیریتی کنگره ۶۰

جلسه چهاردهم از دوره شانزدهم کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره ۶۰، نمایندگی دکتر مسعود، با استادی دیدبان محترم علی خدامی، نگهبانی ایجنت محترم مسافر امیر حسین و دبیری مسافر محمد با دستور جلسه «هفته دیدبان» پنجشنبه 5 شهریور  ۱۴۰۵ ساعت 16 آغاز به کارکرد.

خلاصه سخنان استاد:
به نام قدرت مطلق الله، سلام دوستان علی هستم یک مسافر؛ بسیار خوشحالم که خداوند توفیق داد امروز در نمایندگی دکتر مسعود حضور داشته باشم و با شما عزیزان از نزدیک در این جلسه دیدار کنم. تشکر می‌کنم از دوستانی که نوشتارها را قرائت نمودند، همچنین از دبیر محترم، لژیون مرزبانی نمایندگی و ایجنت محترم، آقای امیرحسین که هم‌اکنون در جایگاه نگهبانی نشسته‌اند. نمایندگی دکتر مسعود یکی از نمایندگی‌های بسیار شیک، مرتب و باکلاس کنگره ۶۰ است.
خدا رحمت کند آقای دکتر حاج‌رسولی را که از سال ۱۳۸۴ وارد کنگره ۶۰ شدند و تقریباً ۱۴ الی ۱۵ سال با کنگره همکاری داشتند؛ همکاری‌های علمی، تحقیقاتی و آموزشی. ایشان در سال ۱۳۹۹، اگر اشتباه نکنم، در زمان شیوع کرونا از دنیا رفتند. به پاس قدردانی از همکاری‌ها و فعالیت‌های علمی و تحقیقاتی ایشان، این نمایندگی به نام «نمایندگی دکتر مسعود» نام‌گذاری شد.
به هر حال هفته دیده‌بان است. من هفته دیده‌بان را پیش از همه باید به بنیان کنگره ۶۰، آقای مهندس و به خانواده محترمشان تبریک بگویم که خود را وقف کنگره ۶۰ کرده‌اند تا کنگره به این نقطه برسد و ما بتوانیم روی این صندلی‌ها بنشینیم، از این علم و دانش استفاده کنیم و به رهایی، درمان، تعادل و کیفیت مناسب در زندگی دست یابیم.
این تبریک واقعاً برازنده آقای مهندس است که طراح ساختار دیده‌بانی و تمام ارکان اداره‌کننده کنگره ۶۰ هستند. ایشان خالق و معمار صفر تا صد کنگره ۶۰ می‌باشند و هر آنچه ما در کنگره ۶۰ می‌بینیم و داریم، حاصل تفکر و ابداع ایشان است. ایشان همه این موارد را طراحی کرده و کار را به این مرحله رسانده‌اند.
من همیشه در هر شعبه‌ای که حاضر می‌شوم، درباره دستور جلسات توضیحاتی ارائه می‌دهم؛ چرا که دستور جلسات در کنگره ۶۰ از اهمیت بالایی برخوردارند. ما برای ۴۸ هفته از سال از آنجا که سال ۵۲ هفته است و دو هفته تعطیلات عید و دو هفته تعطیلات تابستانی داریم۴۸ عنوان آموزشی را به عنوان دستور جلسه در نظر گرفته‌ایم. دستور جلسات در کنار کتب، سی‌دی‌ها و تمامی منابع آموزشی کنگره ۶۰، خود یک منبع آموزشی بسیار قوی، مستقل و پراهمیت محسوب می‌شوند.
کنگره ۶۰ این‌همه هزینه و تلاش انجام می‌دهد تا ما بتوانیم در کلاسی تحت عنوان «کارگاه آموزشی» شرکت کنیم. کلاسی که اکنون در آن نشسته‌ایم، «کارگاه آموزشی عمومی» نام دارد؛ زیرا هم اعضای مسافر و هم همسفران در آن حضور دارند. اگر همسفران حضور نداشته باشند، جلسه خصوصی خواهد بود؛ چه برای آقایان و چه برای همسفران.
چرا به آن کارگاه آموزشی می‌گویند؟ زیرا در این کلاس، همسفر، مسافر، سفر اولی، سفر دومی و راهنما همگی از تجربیات و دانش خود پیرامون موضوع دستور جلسه صحبت کرده و آن را به اشتراک می‌گذارند. به همین دلیل به آن کارگاه آموزشی گفته می‌شود و واقعاً هم کارگاه است؛ زیرا شما از طیف وسیعی از اعضای کنگره ۶۰ و تجربیاتشان بهره‌مند می‌شوید.
حال وقتی در کارگاه می‌نشینیم، موضوع و خوراک آموزشی ما چیست؟ همان دستور جلسه است. ما درباره دستور جلسه صحبت می‌کنیم و چیدمان و تنظیم این دستور جلسات به گونه‌ای است که گویی اگر یک سفر اولی سفر خود را آغاز کند، در طول ۱۰ الی ۱۱ ماه، عناوین این دستور جلسات پشت سر هم موضوعات خاص و اساسی را به او آموزش می‌دهند. هر کدام از این موضوعات، گره‌گشای بخشی از مشکلات سفر اول بوده و پاسخگوی بسیاری از سوالات اوست؛ بنابراین، یادگیری دستور جلسات بر همه ما واجب است و باید آنها را فرابگیریم تا آماده ورود به دستور جلسه بعدی شویم.
دستور جلسات را چگونه یاد می‌گیریم؟ اولین کسی که درباره دستور جلسه صحبت می‌کند، خود آقای مهندس در پخش زنده (لایو) روزهای چهارشنبه است. پس گوش دادن به صحبت‌های آقای مهندس الزامی است. اگر می‌خواهیم دستور جلسه را یاد بگیریم و پیش‌زمینه‌ای برای حضور در کارگاه آموزشی داشته باشیم، حتماً باید صحبت‌های روز چهارشنبه ایشان را گوش کنیم. چه کسی بهتر از آقای مهندس می‌تواند درباره دستور جلسات صحبت کند؟
موضوع بعدی، حضور منظم در کارگاه، شنیدن مشارکتهای دیگران و در صورت امکان، مشارکت خودمان است. همچنین باید منابع مربوط به دستور جلسه را مطالعه کنیم؛ مثلاً اگر دستور جلسه درباره وادی اول است، متن وادی اول را بخوانیم یا اگر منبع آن یکی از سی‌دی‌های آقای مهندس است، به آن گوش دهیم.
به این ترتیب، پکیج آموزشی ما کامل می‌شود، پیام و درس دستور جلسه را دریافت می‌کنیم و آماده دستور جلسه بعدی می‌شویم؛ بنابراین، شرکت در کارگاه‌های آموزشی و فراگیری پیام دستور جلسات بسیار حائز اهمیت است. در هفته‌ای که گذشت، دستور جلسه چه بود؟ هفته دیده‌بان. مسئله دیده‌بان موضوعی بسیار مهم است که در قالب دستور جلسه قرار گرفته است. چرا دیده‌بان؟ چرا آقای مهندس و شورای دیده‌بانان این موضوع را در میان این ۴۸ عنوان قرار داده‌اند؟
از یک سو، هدف این است که ما با ساختار کنگره ۶۰ و نحوه اداره آن آشنا شویم. ما به عنوان عضو کنگره ۶۰ باید بدانیم این مجموعه چگونه مدیریت می‌شود. اگر فردا گفته شد دیده‌بانان کنگره تصمیمی گرفته‌اند، نباید بپرسیم دیده‌بانان چه کسانی هستند یا چه وظیفه‌ای دارند. این دستور جلسه برای معرفی دیده‌بانان به عنوان یکی از مهم‌ترین ارکان تصمیم‌گیری کنگره ۶۰ است. همان‌طور که در نوشتار قوانین می‌خوانیم، سلسله‌مراتب تصمیم‌گیری به ترتیب عبارت است از: بنیان کنگره ۶۰، کنگره دیده‌بانان و نگهبان کنگره ۶۰. تمام قوانین داخلی که کنگره با آنها اداره می‌شود، مصوبات شورای دیده‌بانان است. پس ما باید دیده‌بانان و مسئولیت‌هایشان را بشناسیم.
نکته دیگر، دیدار نزدیک با این افراد است. در این دو هفته، تمامی دیده‌بانان کنگره ۶۰ به شعب مختلف سرکشی می‌کنند. در واقع، هفته دیده‌بان هفته بازدید و سرکشی از تمامی نمایندگی‌های کنگره ۶۰ است. شما تصور کنید در طول دو هفته، از بیش از ۱۶۴ شعبه فعال بازدید می‌شود (۱۰ شعبه مربوط به همسفران خانم و ۱۵۴ شعبه مربوط به آقایان). در این مدت، دیده‌بانان از تمامی این شعب بازدید کرده و چک‌لیستی شامل ۱۸ آیتم از تصاویر، بنرها، میکروفون و سیستم صوتی گرفته تا سرمایش، گرمایش، مرزبانی، دفاتر دبیری، سی‌دی‌ها، آبدارخانه و پورتال را بازبینی می‌کنند تا گزارش نقاط قوت و مثبت را به شورا ارائه دهند.
مسئله سوم، موضوع قدردانی و تقدیر است. سنت حسنه تقدیر را آقای مهندس از روز اول بنا نهادند تا از بخش‌های خدمت‌گزار کنگره تجلیل شود؛ مانند هفته راهنما، هفته همسفر، هفته ایجنت و مرزبان و هفته دیده‌بان.
اگر تمام حساب‌های مالی کنگره ۶۰ را بررسی کنید، حتی یک ریال به عنوان حقوق یا دستمزد یافت نخواهید کرد. مطلقاً و ابداً چیزی به نام حقوق در سیستم کنگره ۶۰ وجود ندارد و هیچ‌کس ریالی دریافت نمی‌کند. راهنما با هزینه شخصی خود هفته‌ای سه بار رفت‌وآمد می‌کند؛ راهنماهایی داریم که فاصله منزلشان تا لژیون ۳۰۰ کیلومتر است و از شهری به شهر دیگر می‌روند. مرزبانان و همسفران خانم نیز همین‌گونه‌اند؛ مثلاً از تهران با قطار به کرمان یا مشهد می‌روند. دیده‌بانان نیز در هفته گاهی ۲ الی ۳ هزار کیلومتر مسیر طی می‌کنند. دیده‌بانی که منزلتش در اصفهان است، باید به اردبیل یا بندرعباس برود. این رفت‌وآمدها نیازمند صرف وقت و انرژی فراوان است، بدون اینکه حقوقی پرداخت شود. به همین دلیل، آقای مهندس این مناسبت‌ها را در برنامه گنجانده‌اند تا تشکر و قدردانی را یاد بگیریم.
زیباترین لحظات زندگی ما، زمان‌هایی است که سپاس‌گزاری می‌کنیم. فرقی نمی‌کند این تشکر از فرزند، پدر، مادر، همکار یا معلم باشد؛ این لحظات بسیار ماندگار و باارزش هستند. کنگره ۶۰ می‌خواهد فرهنگ تشکر و قدردانی وارد زندگی ما شود؛ چرا که شکرگزاری مطمئناً حال خوب و خوشحالی به همراه دارد.
من همیشه می‌گویم انسان‌ها را می‌توان به دو دسته تقسیم کرد: انسان‌های ناراحت و انسان‌های خوشحال. اگر ریشه‌یابی کنید، بدون شک انسان ناراحت در حال ناسپاسی است و انسان خوشحال در حال سپاس‌گزاری. سپاس‌گزاری منجر به خوشحالی می‌شود و ناسپاسی حاصلش ناراحتی است.
نکته دیگری که آقای مهندس فرموده‌اند این است که در هفته دیده‌بان از گذشته کنگره ۶۰ صحبت شود؛ اینکه از کجا به اینجا رسیده‌ایم. شاید اعضای جدیدتر ندانند که کنگره از ابتدا دارای چنین سالن‌ها و امکاناتی نبوده است. در روزهای نخست، کنگره هیچ‌چیز نداشت.
من امروز دفتر دبیری اولین جلسه کنگره ۶۰ در تاریخ ۳۰ شهریور ۱۳۷۸ را همراه خود آورده‌ام. در آن زمان نه دیده‌بانی بود، نه مرزبانی، نه نگهبانی و نه همسفری. اولین جلسه با حضور ۸ نفر تشکیل شد؛ در حالی که امروز بیش از ۲۲۰ هزار نفر کارت عضویت دارند. در آن جلسه افرادی چون آقای حسین دژاکام، شاپور، اکبر، محمود، شهریار، حسین، سعید، رحیم و جان‌برگ حضور داشتند. موضوع جلسه، شناخت پله‌ها و انتخاب نگهبان بود و قوانین و ۱۴ پله معنوی (۱۴ وادی) به تصویب رسید. در جلسه دوم نیز ۱۴ نفر حضور داشتند و کل خزانه جلسه ۱۱۷۰ تومان بود.
امروز کنگره ۶۰ به یک NGO بسیار قدرتمند و علمی تبدیل شده است که نظیر آن در سراسر جهان وجود ندارد.
روش درمان ابداعی، استقلال مالی کامل، ارائه مقالات علمی درباره بیماری‌های صعب‌العلاج مانند سرطان و ام‌اس و درمان بیش از صد هزار نفر، تنها بخشی از دستاوردهای این ۳۰ سال است. سایت کنگره ۶۰ نیز که از آذرماه ۱۳۸۲ آغاز به کار کرد، امروز یکی از قوی‌ترین سایت‌های حوزه اعتیاد با ده‌ها هزار بازدید روزانه است. پیش از راه‌اندازی سایت، اطلاع‌رسانی از طریق نشریه‌ای به نام «سفرنامه» انجام می‌شد. در آن نشریه، اخبار داخلی، پیام‌های نگهبان، مقالات و اخبار تشکیل گروه سرود و تئاتر منتشر می‌شد. در همان آذر ۱۳۸۱ بود که استاد امین به عنوان دیده‌بان و آقای مجید سلامی به عنوان مسئول برگزاری سالگرد انتخاب شدند و برای اولین بار تشکیل شورای مرزبانان اعلام گردید.
تمامی این موارد نشان‌دهنده مسیر طولانی و پرفرازی است که طی شده تا کنگره ۶۰ به نقطه امروز برسد. امروزه وظیفه ماست که این آموزش‌ها و بستر فراهم‌شده را پاس بداریم و در مسیر رشد آن تلاش کنیم. از اینکه به صحبت های من توجه کردید از همه شما سپاسگزارم.

در ادامه گزارش تصویری از جشن دیده بان با حضور دیده بان محترم مسافر علی خدامی 

عکس:مسافر فرهاد
تایپ و تنظیم: مسافر امید