دیده بان زندگی خودمان باشیم

جلسه نهم از دوره هفدهم سری کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره ۶۰ نمایندگی چرمهین با استادی مسافر راهنما علی، نگهبانی مسافر روح‌الله و دبیری مسافر جمال  با دستور جلسه « هفته دیده بان » پنج‌شنبه ۵ شهریور ۱۴۰۵ ساعت ۱۶ آغاز بکار نمود.

خلاصه سخنان استاد :
سلام دوستان علی هستم یک مسافر، ما در کنگره ۴۸ دستور جلسه داریم که ۱۴ مورد آن مربوط به وادی‌هاست و ۳۴ دستور جلسه دیگر، به قوانین، قواعد و فنون زندگی مربوط می‌شود؛ موضوعاتی مانند آداب معاشرت، عمل سالم، قضاوت و بسیاری مسائل دیگر.یکی از این دستور جلسات، «هفته دیده‌بان» است.گاهی ممکن است تصور کنیم که وظیفه ما در این هفته، دادن کادو، پاکت یا انجام یک مشارکت و گفتن یک تبریک لفظی است و با انجام این کارها، وظیفه خود را به پایان رسانده‌ایم. البته همه این موارد در جای خود ارزشمند هستند و باید انجام شوند، اما سؤال اینجاست که آیا تمام پیام این دستور جلسه همین است؟من فکر می‌کنم اگر قرار بود هدف فقط تبریک گفتن و قدردانی کردن باشد، شاید نیازی نبود این موضوع به‌عنوان یک دستور جلسه در تقویم کنگره قرار بگیرد.از آنجایی که آقای مهندس دستور جلسات را هدفمند و بر اساس تفکر و نیاز اعضای کنگره انتخاب می‌کنند، بنابراین باید کمی عمیق‌تر به هر دستور جلسه نگاه کنیم و ببینیم چه پیامی برای زندگی ما دارد.بدون شک، خیری در این دستور جلسه برای ما وجود دارد. حال می‌خواهیم ببینیم خیر و منفعت ما در دستور جلسه «هفته دیده‌بان» چیست؟اولین چیزی که از این دستور جلسه به دست می‌آوریم، شناخت ساختار و عملکرد کنگره ۶۰ است. این موضوع به‌خصوص برای تازه‌واردین و کسانی که به‌تازگی با کنگره آشنا شده‌اند، اهمیت زیادی دارد. وقتی وارد کنگره می‌شویم، متوجه می‌شویم که این مجموعه یک ساختار مشخص و منظم دارد. کنگره ۶۰ از بنیان کنگره، دیده‌بانان، ایجنت‌ها، مرزبانان، راهنمایان و سایر خدمت‌گزاران تشکیل شده است و هر کدام از این جایگاه‌ها وظایف و مسئولیت مشخصی دارند. ما در کنگره یاد می‌گیریم که درمان اعتیاد یک کار حساب‌شده و دارای روش و ساختار است. برای خروج از تاریکی و رسیدن به درمان، باید یک مسیر مشخص را طی کنیم و هرکس در این مسیر، جایگاه و مسئولیتی دارد. در این میان، دیده‌بانان جایگاه بسیار مهمی دارند. دیده‌بانان را می‌توان ستون‌های ساختار کنگره دانست؛ افرادی که بخش مهمی از مسئولیت قانون‌گذاری و حفظ چارچوب و سلامت این ساختار را بر عهده دارند. آقای مهندس نیز بسیاری از مسئولیت‌ها و اختیارات مربوط به ساختار کنگره را به دیده‌بانان سپرده‌اند و از آنها می‌خواهند که بر اساس تفکر، تجربه و عمل سالم، این مسئولیت را به انجام برسانند.

در این هفته، ما فرصت پیدا می‌کنیم که با این عزیزان و جایگاه‌های خدمتی آنها بیشتر آشنا شویم؛ برای مثال، دیده‌بان تحقیقات، آقای خدامی، دیده‌بان ورزش، آقای اشکذری و سایر دیده‌بانانی که در سایت معرفی شده‌اند. بنابراین تا اینجا، دو مطلب مهم را می‌توانیم از این دستور جلسه استخراج کنیم: اول: شناخت ساختار و عملکرد کنگره ۶۰.دوم: شناخت دیده‌بانان و جایگاه خدمتی هر یک از آنها.اما به نظر من، یک مرحله مهم‌تر هم وجود دارد.این دستور جلسه قرار است چه چیزی به زندگی خود ما اضافه کند؟برای پاسخ به این سؤال، باید ابتدا ببینیم «دیده‌بان» یعنی چه.من اگر بخواهم خیلی ساده تعریف کنم، می‌گویم:دیده‌بان یعنی توانایی در دیدن صراط مستقیم و  توانایی سنجش بر مبنای عمل سالمپس دو موضوع بسیار مهم داریم:دیدن و سنجیدن.خیلی وقت‌ها مشکل ما این نیست که چیزی را نمی‌بینیم؛ مشکل این است که آن را درست نمی‌بینیم. گاهی یک اتفاق را می‌بینیم، اما برداشت ما از آن اشتباه است. گاهی یک رفتار را می‌بینیم، اما قضاوت ما درباره آن رفتار درست نیست. گاهی هم چیزی را درست می‌بینیم، اما در زمان نامناسب و با روش نامناسب واکنش نشان می‌دهیم. پس دیده‌بان بودن فقط به معنای دیدن نیست؛ بلکه درست دیدن، درست سنجیدن و در زمان مناسب، عمل سالم انجام دادن است. اگر به دیده‌بانان کنگره نگاه کنیم، می‌بینیم که آنها فقط به یک قسمت از کنگره نگاه نمی‌کنند. عملکرد شعب، کیفیت خدمت‌ها، وضعیت ورزش، آموزش، تحقیقات و بسیاری از مسائل دیگر را بررسی می‌کنند تا مبادا آسیبی به سیستم و پیکره کنگره وارد شود.اما سؤال مهم اینجاست: پیکره اصلی کنگره چیست؟ به نظر من، پیکره کنگره همین انسان‌هایی هستند که وارد کنگره می‌شوند؛ یعنی تازه‌واردین. اگر تازه‌وارد حفظ نشود، اگر احساس امنیت و آرامش نکند، اگر با برخورد نامناسب روبه‌رو شود و از کنگره رنجیده شود و آن را ترک کند، در واقع بخشی از آینده کنگره را از دست داده‌ایم. چرا؟ چون از همین تازه‌واردین است که در آینده، راهنما، مرزبان، دبیر، نگهبان و سایر خدمت‌گزاران به وجود می‌آیند. خود ما هم روزی یک تازه‌وارد بودیم. اگر در آن زمان انسان‌هایی نبودند که ما را درست ببینند، درست راهنمایی کنند، در زمان مناسب به ما تذکر بدهند و در زمان مناسب هم به ما فرصت بدهند، شاید امروز در این جایگاه نبودیم. گاهی یک نفر باید ما را می‌دید، اما عیب ما را فریاد نمی‌زد. گاهی باید به ما فرصت می‌داد. گاهی باید تذکر می‌داد. گاهی باید سکوت می‌کرد. این یعنی ظرافت در دیدن. بنابراین انسان‌هایی با دید درست و مدیریت صحیح، از ما به‌عنوان یک تازه‌وارد مراقبت کردند تا در کنگره بمانیم و به بلوغ برسیم؛ بلوغی عقلانی که به ما اجازه داد با اختیار خودمان، آموزش ببینیم، امتحان بدهیم، خدمت کنیم و به جایگاه‌های مختلف برسیم. و در ادامه، با خدمت کردن، زکات رهایی خودمان را پرداخت کنیم. حالا همین مفهوم را اگر وارد زندگی خودمان کنیم، می‌بینیم چقدر کاربرد دارد. فرزندان ما بخش بسیار مهمی از زندگی ما و یا در اصل پیکره زندگی ما هستند و ما باید از آنها مراقبت کنیم. اما چگونه؟ با درست دیدن. اگر در فرزندمان عیبی دیدیم، آیا باید همان لحظه آن را به روی او بیاوریم؟ آیا هر چیزی که می‌بینیم، باید فوراً درباره‌اش صحبت کنیم؟ گاهی اوقات شاید بهترین کار این باشد که اصلاً چیزی نگوییم و اجازه بدهیم زمان مناسب فرا برسد. گاهی لازم است حتی وانمود کنیم که متوجه آن موضوع نشده‌ایم. این به معنای بی‌تفاوتی نیست؛ بلکه به معنای شناخت زمان و روش درست برخورد است. همان‌طور که یک دیده‌بان در کنگره نمی‌تواند نسبت به مسائل بی‌تفاوت باشد، اما از طرف دیگر هم نمی‌تواند بدون تفکر و بررسی درباره هر چیزی تصمیم بگیرد، ما هم در زندگی باید یاد بگیریم که هم ببینیم و هم درست عمل کنیم. اگر این مهارت را یاد نگیریم، ممکن است دیگران مجبور شوند وارد زندگی ما شوند و نقش دیده‌بان زندگی ما را بازی کنند. مثلاً ممکن است یکی از بستگان برای ایجاد صلح و آشتی وارد اختلافات خانوادگی ما شود و بخواهد مشکلات ما را حل کند. در ظاهر شاید نیت خوبی داشته باشد، اما اگر این ورود بدون اجازه و بدون شناخت درست باشد، ممکن است باعث شکسته شدن حریم‌ها و حرمت‌ها شود. بنابراین یکی از مهم‌ترین آموزش‌های این دستور جلسه برای من این است که: قبل از اینکه دیگران دیده‌بان زندگی ما شوند، باید خودمان دیده‌بان زندگی خودمان باشیم. باید بتوانیم رفتار خودمان، خانواده‌مان، روابطمان، فرزندانمان و حتی تصمیم‌های خودمان را ببینیم و بررسی کنیم. اما نه با نگاه قضاوت‌گر. بلکه با نگاه یک دیده‌بان. دیده‌بانی که هدفش پیدا کردن مقصر نیست؛ هدفش حفظ سلامت سیستم است. اگر دیده‌بان در کنگره نقطه‌ای را بررسی می‌کند، هدفش تخریب آن نقطه نیست؛ هدفش این است که اگر مشکلی وجود دارد، قبل از اینکه بزرگ شود، شناسایی و اصلاح شود. ما هم باید در زندگی همین‌گونه باشیم.اگر در خودمان مشکلی دیدیم، آن را انکار نکنیم. اگر در فرزندمان مسئله‌ای دیدیم، با عجله برخورد نکنیم. اگر در رابطه‌مان مشکلی دیدیم، فوراً دیگران را وارد آن نکنیم. اول خودمان ببینیم، فکر کنیم، بسنجیم و بعد بر اساس عمل سالم تصمیم بگیریم. در واقع، شاید یکی از بزرگ‌ترین خیرهای این دستور جلسه همین باشد که به ما یادآوری می‌کند: دیده‌بان بودن فقط یک جایگاه در کنگره نیست؛ یک مهارت برای زندگی است. مهارتی که به ما می‌گوید:

درست ببینیم، درست بشنویم، درست بسنجیم، در زمان مناسب تصمیم بگیریم و در نهایت، عمل سالم انجام دهیم. پس اگر بخواهم در پایان، خیر نهفته در دستور جلسه «هفته دیده‌بان» را در یک جمله خلاصه کنم، می‌گویم: بیاییم یاد بگیریم دیده‌بان زندگی خودمان باشیم؛ اما نه با عجله، نه با قضاوت و نه با دخالت، بلکه با همان کیفیت، دقت، تفکر و ظرافتی که دیده‌بانان کنگره ۶۰ در حفظ این ساختار دارند. شاید بهترین تبریک به دیده‌بانان کنگره این باشد که فقط در این هفته از آنها تشکر نکنیم، بلکه آموزش آنها را در زندگی خودمان به کار ببندیم.

تایپ ویرایش وارسال : مسافر پوریا