کنگره۶۰ جایی است که هم عدالت در آن هست و هم برابری

جلسه‌ هفتم دوره سی و یکم کارگاههای آموزشی خصوصی مسافران کنگره ۶۰ نمایندگی شعبه اروند آبادان با استادی مسافر رضا ، نگهبانی مسافر مسعود ، و دبیری مسافر مهیار با دستور جلسه «عدالت، آیا همه افراد در کنگره ۶۰ با هم برابرند؟» یکشنبه ۱۸ مرداد ۱۴۰۵ رأس ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کارکرد.

سخنان استاد:

سلام دوستان، رضا هستم یک مسافر 

دستور جلسه «عدالت و همه‌ی افراد در کنگره ۶۰ با هم برابرند» است.

من در این دستور جلسه بیشتر دو کلمه را می‌بینم؛ یکی «عدالت» و دیگری «برابری».

عدالت بیرون از کنگره برای من معنای دیگری داشت. هر وقت کمی بالا و پایین می‌شدم، می‌گفتم اصلاً هیچ عدالتی وجود ندارد. بیشتر تمرکزم روی این بود که دیگران در حق من بی‌عدالتی کرده‌اند، ولی اصلاً به خودم توجه نمی‌کردم که من سهم خودم را چطور انجام داده‌ام و چه نقشی در شرایطی که برایم پیش آمده داشته‌ام.

تا اینکه به کنگره آمدم، سی‌دی گوش دادم و از آموزش‌هایی که گرفتم، متوجه شدم که عدالت یعنی هر کسی در هر جایگاهی که قرار دارد، عین عدالت است. عدالت هم از تعادل می‌آید. وقتی انسان تعادل داشته باشد، خیلی از مسائل برایش روشن می‌شود. همان‌طور که آقای مهندس در سی‌دی «عدالت» توضیح دادند، مثل پایه‌های یک صندلی یا یک میز است؛ اگر یکی از پایه‌ها نباشد، از تعادل خارج می‌شود. زندگی انسان هم همین‌طور است؛ اگر در یک بخش دچار مشکل باشد، روی بخش‌های دیگر هم اثر می‌گذارد.

در مورد برابری هم می‌شود گفت وقتی ما وارد کنگره می‌شویم، همه از لحاظ خدمات با هم برابر هستیم. یعنی منِ مسافرِ سفر اول و یک تازه‌وارد، از همان امکاناتی استفاده می‌کنم که دیگران استفاده می‌کنند. یکی از اولین چیزهایی هم که از من گرفته می‌شود، اسم «معتاد» است و به جایش عنوان «مسافر» به من داده می‌شود. این خودش خیلی ارزش دارد. اینجا همه‌ی ما با اسم کوچک و پسوند «آقا» یا «خانم» شناخته می‌شویم. اگر کسی بیرون از کنگره مهندس، دکتر یا هر جایگاه دیگری داشته باشد، همه‌ی آن‌ها را پشت در می‌گذارد و وارد می‌شود. اینجا همه با هم برابر هستند.

از نظر امکانات، راهنما، دارو، صندلی، چای، کولر و بقیه‌ی خدمات برای همه هست؛ اما یک نکته‌ی مهم وجود دارد و آن این است که برابری در امکانات هست، ولی در نتیجه، همه برابر نمی‌شوند. چرا؟ چون این بستگی به عملکرد خود شخص دارد. اگر من در سفر اول همه‌ی امکانات را داشته باشم، راهنما داشته باشم، دارو داشته باشم، آموزش داشته باشم، اما دارویم را سرِ وقت نخورم، فرمان‌بردار نباشم، نظم نداشته باشم و بخواهم زیر و رو بکشم، طبیعی است که در انتها به رهایی نمی‌رسم. پس تفاوت در نوع استفاده‌ی من از این امکانات است.

اینجاست که مشخص می‌شود عدالت در کنگره کاملاً برقرار است. چون همه به یک اندازه از فرصت استفاده برخوردارند، اما هر کسی به اندازه‌ی تلاش، فرمان‌برداری، نظم و آموزش‌پذیری خودش نتیجه می‌گیرد. اگر کسی به جایگاه خوب می‌رسد، اگر حالش خوب می‌شود، اگر به رهایی می‌رسد، به خاطر این است که از این فرصت درست استفاده کرده است. اگر هم کسی نتیجه نمی‌گیرد، باید اول به خودش نگاه کند، نه به دیگران.

من خودم به این نتیجه رسیدم که کنگره جایی است که هم عدالت در آن هست و هم برابری. عدالتش در این است که هر کس نتیجه‌ی عملکرد خودش را می‌بیند و برابری‌اش هم در این است که درِ آموزش، خدمت و درمان برای همه باز است.

از این دستور جلسه یاد گرفتم که کمتر دیگران را قضاوت کنم و بیشتر به سهم و مسئولیت خودم نگاه کنم. اگر من بخواهم در مسیر درمان و زندگی به تعادل برسم، باید آموزش بگیرم، حضور داشته باشم، فرمان‌بردار باشم و از امکاناتی که در اختیارم قرار گرفته درست استفاده کنم.

ممنونم که به صحبت‌های من گوش کردید.

گروه سایت نمایندگی اروند آبادان 

تایپ: مسافر میعاد لژیون دهم           عکاس: مسافر علی لژیون پنجم              ویرایش: مسافر رضا لژیون پنجم              ارسال مطلب: مسافر امین مرزبان خبری