نقش آگاهی در ارتقای جایگاه انسان است

جلسه دوازدهم از دوره هفدهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰، نمایندگی دکتر مسعود، با استادی راهنما مسافر حسین، نگهبانی مسافر فردین و دبیری مسافر عباس با دستور جلسه «عدالت ، آیا همه افراد در کنگره شصت با هم برابرند؟» یکشنبه 18 مرداد  ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ آغاز به کارکرد.

خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان حسین هستم یک مسافر؛ خداوند را شاکر و سپاسگزارم که بار دیگر این فرصت نصیب من شد تا پس از تعطیلات در خدمت شما عزیزان باشم. بسیار خوشحالم که مجدداً چهره‌های شما را زیارت می‌کنم. هنگامی که انسان در محیطی قرار می‌گیرد که مانند یک خانواده است و پیوند محبت در آن به مرور زمان شکل می‌گیرد، در ایام دوری و تعطیلات، احساس دلتنگی به سراغ انسان می‌آید.

زمانی که برای اولین بار تعطیلات دو هفته‌ای در کنگره ۶۰ مطرح شد، با خود می‌گفتیم که در این دو هفته تکلیف رهجوها چه خواهد شد؟ اما در ادامه دریافتیم فردی که آگاهی، دانش و آموزش لازم را کسب کرده و روی خود کار کرده باشد، این تعطیلات ۱۵ روزه برای او مانند یک آزمون کوچک است که می‌تواند به راحتی و با موفقیت از آن عبور کند.

دستور جلسه این هفته درباره این موضوع است: «عدالت؛ آیا همه افراد در کنگره ۶۰ با هم برابرند؟» اگر به آرم و لوگوی کنگره ۶۰ دقت کنید، در رأس آن «عدالت»، در ضلع سمت راست «معرفت» و در ضلع سمت چپ «عمل سالم» قرار گرفته است. همچنین در ادبیات کنگره ۶۰ مطرح می‌شود که: «درمان، فوق ترک است و تعادل، فوق درمان».

تعادل از ریشه عدل و عدالت می‌آید. این ساختار بیانگر آن است که اگر فردی به آرامی در کنگره ۶۰ قدم بردارد، عادت‌های نادرست خود را تغییر دهد، در مسیر کسب معرفت و دانش حرکت کند و آگاهی خود را ارتقا بخشد، خواسته یا ناخواسته در مسیر عمل سالم قرار خواهد گرفت. فردی که به مرحله عمل سالم برسد، به نقطه عدالت دست خواهد یافت. گاهی ممکن است دچار اشتباه شویم و تصور کنیم عدالت به معنای برابری و یکسان بودن همه‌چیز برای همه افراد است. آیا می‌توان یک مصرف‌کننده و کارتن‌خواب را با یک پزشک یا مهندسی که سال‌ها خدمت و تلاش کرده، برابر دانست؟ قطعاً خیر؛ زیرا جایگاه انسان‌ها بر اساس دانش، آگاهی و عملکردشان شکل می‌گیرد.

در کنگره ۶۰ نیز وضعیت به همین ترتیب است. جایگاه افراد به مرور زمان و بر اساس میزان دانش، آگاهی و خدمت آن‌ها تعیین می‌شود. زمانی که وارد کنگره ۶۰ می‌شویم، تمام القاب، عناوین و جایگاه‌های بیرونی خود را پشت در می‌گذاریم و با دستی خالی وارد می‌شویم. این صندلی که در اختیار ما قرار گرفته، میان میلیون‌ها مصرف‌کننده، فرصتی است که بر اساس تقدیر و عملکرد گذشته به ما داده شده تا با بهترین روش ممکن به درمان برسیم.

اما آیا فردی که ۱۰ یا ۱۵ سال در کنگره خدمت کرده و جایگاه‌هایی مانند راهنمایی، مرزبانی یا دیده‌بانی را کسب کرده، با فردی که سال‌ها می‌آید و می‌رود اما هنوز به درمان نرسیده و در مسیر انضباط قرار نگرفته، برابر است؟ هرگز برابر نیستند. آن فرد برای رسیدن به آن جایگاه، سال‌ها روی خودش کار کرده، محبت ورزیده و از بسیاری از خواسته های خود گذشته است. حتی در قوانین هستی و پیشگاه خداوند نیز عملکرد انسان‌ها تعیین‌کننده است. خداوند به فردی نعمت و جایگاه بیشتری می‌دهد که از داده‌ها و امکانات خود به بهترین شکل و در جهت خدمت به دیگران استفاده کند.

در لژیون نیز در ابتدای ورود، توجه و پروتکل برای همه یکسان است؛ اما فردی که سی‌دی می‌نویسد، منظم است، در فعالیت‌های ورزشی و خدمتی حضور فعال دارد، حتما توجه و جایگاه متفاوتی کسب می‌کند. جایگاه ما در کنگره و در هستی، برآمده از نقش‌آفرینی و عادت‌های ماست؛ چرا که عادت‌های ما، شخصیت ما را می‌سازند.

در پایان، امیدوارم همه ما و به‌ویژه خود من، در مسیر پرهیزگاری و تقوا حرکت کنیم. تقوا یعنی توانایی انجام یک کار نادرست را داشته باشیم اما از آن پرهیز کنیم. امیدوارم بتوانیم با حرکت در مسیر آموزش‌ها، به جایگاه عمل سالم و عدالت واقعی دست یابیم. از اینکه به صحبت‌های من توجه کردید، از همه شما سپاسگزارم.

عکس: مسافر وحید
تایپ و تنظیم: مسافر امید