عدالت یعنی هر کس حاصل تلاش خود را دریافت کند

جلسه چهاردهم از دور دهم کارگاه های آموزشی کنگره ۶۰ ویژه مسافرین و همسفران شعبه پرند با نگهبانی مسافر ٱمید،دبیری مسافر علی و به ٱستادی مسافر داریوش با دستور جلسه " عدالت،آیا همه افراد در کنگره ۶۰ با هم برابرند؟  در روز شنبه مورخه ۱۷ مرداد ماه سال ۱۴۰۵ راس ساعت ۱۷ برگزار گردید.

خلاصه سخنان ٱستاد :

سلام دوستان،داریوش هستم مسافر.

پیش از آغاز دستور جلسه، جا دارد به مناسبت پایان تعطیلات تابستانی، به تمامی حاضرین در جلسه خیرمقدم عرض کنم. امیدوارم تعطیلات خوبی را پشت سر گذاشته باشید و در این جلسه که پس از تعطیلات برگزار می‌شود، با انرژی و انگیزه لازم حضور داشته باشید تا همچنان بتوانیم در کنار یکدیگر بمانیم و از آموزش‌های کنگره بهره‌مند شویم.

دستور جلسه این هفته کارگاه آموزشی کنگره ۶۰ با عنوان «عدالت؛ آیا تمام افراد در کنگره با هم برابر هستند؟» است که در دو بخش مطرح می‌شود.

بخش اول، واژه «عدالت» است. برای اینکه آمادگی بیشتری برای حضور در جلسه داشته باشم، سی‌دی «عدالت» را از سایت گوش دادم. آقای مهندس دژاکام در این سی‌دی، عدالت را نوعی تعادل تعریف می‌کنند و می‌فرمایند که این تعادل به معنای موازنه بین دو طرف است.

اگر به تابلوها و نمادهایی که در دادگستری‌ها و مراکز قضایی وجود دارد توجه کرده باشیم، معمولاً یک ترازو را می‌بینیم که دو کفه آن در حالت تعادل قرار گرفته‌اند. این ترازو نمادی از عدالت است.

اما سؤال اینجاست که چه کسی می‌تواند عدالت را برقرار کند؟

آقای مهندس در توضیح این موضوع ابتدا به این نکته اشاره می‌کنند که افرادی می‌توانند به عدالت دست پیدا کنند که معرفت را کسب کرده باشند. معرفت یعنی آگاهی و شناخت؛ یعنی انسان نسبت به مسائل خیر و شر، شناخت و آگاهی پیدا کرده باشد. زمانی که انسان به این شناخت برسد، می‌تواند جایگاه مناسبی برای برقراری عدالت پیدا کند.

از آنجا که جلسه امروز یک جلسه باز است، قصد دارم بیشتر از مشارکت دوستان استفاده کنم. بنابراین من صرفاً در حد انجام وظیفه مطالبی را مطرح می‌کنم تا فرصت بیشتری برای مشارکت سایر دوستان وجود داشته باشد. به نظر من، بعد از دو هفته تعطیلی، چه مسافران و چه همسفران، نیاز داریم دوباره از حضور و مشارکت یکدیگر انرژی بگیریم. امیدوارم دوستان حضور فعال و پرانرژی در جلسه داشته باشند.

اما در بخش دوم دستور جلسه این سؤال مطرح می‌شود که آیا در کنگره ۶۰ همه با یکدیگر برابر هستند؟

آقای مهندس می‌فرمایند: خیر، کنگره چنین دیدگاهی ندارد. ایشان برای توضیح این موضوع مثال‌هایی مطرح می‌کنند؛ برای مثال، آیا فرد نابینا با فرد بینا برابر است؟ آیا فرد دانا با فرد نادان برابر است؟ آیا سفر اول با سفر دوم برابر است؟ پاسخ روشن است؛ خیر، چنین برابری‌ای وجود ندارد.

اما این به معنای آن نیست که عدالت در کنگره رعایت نمی‌شود. کنگره برای همه عدالت را در نظر می‌گیرد.

تمام افرادی که امروز در این مکان حضور دارند، در یک موضوع با یکدیگر مشترک هستند و آن، رسیدن به درمان است. هدف مشترک همه ما این است که با استفاده از روش درمانی کنگره ۶۰ و متدی که آقای مهندس دژاکام ارائه کرده‌اند، به درمان برسیم.

در ساختار کنگره ۶۰، هر فرد جایگاه و مسئولیت مشخصی دارد. اینکه من در چه جایگاهی قرار دارم، شخص دیگری چه مسئولیتی دارد، مرزبان چه وظیفه‌ای دارد و استاد چه جایگاهی دارد، ارتباطی با اصل درمان من ندارد. ما در اینجا در کنار یکدیگر قرار گرفته‌ایم تا از آموزش‌ها و روش درمانی کنگره استفاده کنیم و مسیر درمان خود را طی کنیم.

آقای مهندس در صحبت‌هایشان مثال جالبی می‌زنند؛ اگر فردی از بیرون وارد کنگره شود و برای درمان روی این صندلی بنشیند، صندلی برای همه یکسان است. همه ما روی همین صندلی‌ها می‌نشینیم و از این نظر هیچ تفاوتی میان افراد وجود ندارد.

چه کسی که چند میلیارد تومان خودرو زیر پایش دارد و چه کسی که با پای پیاده به کنگره آمده است، زمانی که روی این صندلی می‌نشیند، شرایط یکسانی دارد و می‌تواند مسیر درمان خود را آغاز کند.

به نظر من، این موضوع به ما یادآوری می‌کند که وقتی وارد کنگره می‌شویم، تمرکز اصلی ما باید روی درمان و آموزش خودمان باشد، نه مقایسه خود با دیگران.

استاد امین نیز در صحبت‌های خود اشاره می‌کنند که در جهان ما دو مرحله وجود دارد. گاهی انسان در مرحله‌ای از سختی و رنج قرار دارد و زمانی که اذن خروج از آن مرحله صادر می‌شود، باید بتواند از آن سختی و رنج خارج شود.

به نظر من، این موضوع برای تک‌تک ما بسیار حائز اهمیت است. باید توجه داشته باشیم که حضور ما در اینجا اتفاقی نیست. زمانی که اذن حضور و درمان ما صادر شده است، باید از این فرصت استفاده کنیم و تلاش کنیم از رنج و سختی‌ای که در آن قرار داشته‌ایم، خارج شویم.

وقتی این اذن صادر شده و ما وارد اینجا شده‌ایم، از این مرحله به بعد، بخش مهمی از مسیر بر عهده خود من، مسافر و همسفر است. اینکه چقدر این مطلب را جدی بگیریم و چقدر آموزش‌ها را به کار بگیریم، به خود ما بستگی دارد.

از طرف دیگر، وقتی از مرحله اول عبور می‌کنیم، رها می‌شویم، جشن رهایی را برگزار می‌کنیم و وارد سفر دوم می‌شویم، ممکن است تصور کنیم که دیگر همه‌چیز تمام شده است؛ فکر کنیم دیگر رها شده‌ایم، جهان‌بینی‌مان کامل شده و همه‌چیز را می‌دانیم.

در حالیکه شاید تازه از آنجا بخش دیگری از مشکلات ما آغاز شود.

به نظر من، این نکته بسیار مهم است که رهایی پایان مسیر نیست؛ بلکه می‌تواند آغاز مرحله‌ای جدید از حرکت و آموزش باشد. انسان نباید تصور کند که چون از یک مرحله عبور کرده، دیگر نیازی به آموزش و تلاش ندارد. اتفاقاً در هر مرحله، مسئولیت انسان بیشتر می‌شود و باید آگاهانه‌تر حرکت کند.

برای همین است که متد درمانی آقای مهندس دژاکام را می‌توان در سه مرحله مورد توجه قرار داد:

اول، از مصرف مواد تا قطع مصرف مواد؛
دوم، از قطع مصرف مواد تا رسیدن به خود؛
و سوم، از رسیدن به خود تا رسیدن به ... .

این مسیر به ما نشان می‌دهد که درمان فقط به قطع مصرف مواد محدود نمی‌شود. قطع مصرف، یک مرحله بسیار مهم است، اما ادامه مسیر و رسیدن به شناخت و جایگاه واقعی خود نیز اهمیت بسیار زیادی دارد.

من خودم این‌گونه به موضوع نگاه می‌کنم که بعد از سال‌ها تخریب و سال‌ها زندگی در تاریکی، زمانی که راهی برای خروج پیدا کردم، نباید این فرصت را ساده بگیرم. اگر امروز اینجا هستم، باید بدانم که این حضور یک فرصت است؛ فرصتی برای آموزش، برای شناخت خود و برای حرکت به سمت آرامش و تعادل.

بنابراین اگر بخواهم در پایان صحبت‌هایم عدالت را برای خودم تعریف کنم، می‌توانم بگویم عدالت یعنی هرکس نتیجه تلاش و حرکت خودش را دریافت کند. نه اینکه مدام خودمان را با دیگران مقایسه کنیم و ببینیم چرا دیگری در جایگاه بالاتری قرار گرفته است یا چرا مسیر او با مسیر ما متفاوت است.

هرکدام از ما مسیر مخصوص به خودمان را داریم. مهم این است که در جایگاه خودمان درست حرکت کنیم، آموزش بگیریم، مسئولیت‌پذیر باشیم و از فرصتی که برای درمان و رهایی در اختیارمان قرار گرفته است، به بهترین شکل استفاده کنیم.

امیدوارم همه ما بتوانیم این مسیر را جدی بگیریم، از آموزش‌ها بهره‌مند شویم و قدم‌به‌قدم از رنج و تاریکی فاصله بگیریم و به درمان، آرامش و تعادل برسیم.

از اینکه به صحبتهای من گوش کردید از همه شما ممنونم.

 تهیه،تنظیم و بارگزاری : مسافر میلاد و مسافر یوسف ( لژیون دوم )

مرزبان خبری : مسافر مجید