شیشه یک ماده مخرب

شیشه یک مخدر صنعتی بسیار خطرناک، ویرانگر، روان‌گردان و محرک است که تخریب‌های زیادی روی جسم انسان می‌گذارد. این ماده مخدر اولین بار در جنگ جهانی دوم مورد استفاده قرار گرفت تا سربازانی که در جنگ فرصت استراحت نداشتند بتوانند بیدار بمانند. ماده اصلی شیشه، آمفتامین است. این ماده خطرناک در سال ۱۳۸۲ وارد ایران شد.

خیلی‌ها اعتقاد داشتند که شیشه اعتیاد ندارد، انرژی‌زا است و باعث کاهش وزن می‌شود؛ به همین علت در مکان‌های ورزشی و سالن‌های زیبایی مورد استفاده قرار گرفت؛ اما بعد از مدتی به خطرات آن پی بردند. نشئگی شیشه شبیه هیچ ماده مخدری نیست، انرژی شخص را بالا می‌برد؛ به طوری که فرد می‌تواند تا ۷۲ ساعت بیدار بماند؛ در صورتی که این ماده از خود انرژی ندارد؛ فقط انرژی ذخیره‌ شده جسم را که باید طی چند روز مصرف شود، به یکباره آزاد می‌کند.

شیشه به صورت مستقیم روی سیستم‌های شبه‌ افیونی و ضد درد بدن و همچنین روی مکانیزم مغز اثر می‌گذارد و در تولید مخدرهای طبیعی بدن اختلال ایجاد می‌کند. با مصرف شیشه، هورمون دوپامین در بدن بالا می‌رود و همین امر باعث لذت و شادی در شخص می‌شود؛ البته این لذت زودگذر است و به همین دلیل قشر جوان برای لذت‌بخشی، کسب انرژی و شادمانی بیشتر از این مخدر استفاده می‌کنند.

مصرف همزمان تریاک و شیشه، خطر سکته‌های مغزی و قلبی را به شدت افزایش می‌دهد. از مهم‌ترین اتفاقاتی که در مصرف شیشه می‌افتد، به خطر افتادن عملکرد چاکراها و معکوس عمل کردن آن‌ها است. عوارض این ماده که بعد از مدت ۶ ماه مصرف خود را نشان می‌دهد؛ آسیب‌های شدید کبدی، تضعیف قوای جنسی تا مرحله عقیم شدن، اختلال شدید عملکرد دریچه پروستات است که معمولاً در آن ادرار و اسپرم با هم دفع می‌شوند.

جنایت‌های زیاد و وحشتناکی که با مصرف شیشه به وجود آمد؛ به خاطر نداشتن تعادل روانی مصرف‌کنندگان شیشه بود؛ زیرا حالت‌های توهم، بدبینی، شکاک شدن به خانواده، رفتارهای بی‌پروا، کندذهنی و تندخویی از ویژگی‌های این مصرف‌کنندگان بود. مصرف شیشه در کمتر از ۱ ماه به بدن انسان تخریب‌های زیادی می‌رساند؛ به طوری که آقای مهندس شیشه را یک ماده مخرب نه مخدر یاد کرده‌اند و مصرف‌کنندگان آن را به دیوانگان شاخدار تشبیه کرده‌اند.

با این‌که خیلی از بزرگان اعتقاد داشتند که شیشه درمان ندارد؛ ولی به لطف آقای مهندس در کنگره شاهد احیاء شدن انسان‌ها و خانواده‌های زیادی بودیم که درگیر این مخدر خطرناک بودند و با دستان پرمهر ایشان به رهایی رسیدند. وجود پربرکت ایشان، انسان‌های زیادی را از قعر تاریکی به نور و روشنایی هدایت کرد و باعث تولد دوباره انسان‌های زیادی شد. برای انجام این عمل عظیم، شکر، شکر، شکر.

نویسنده: همسفر لیلا رهجوی راهنما همسفر رؤیا (لژیون دهم)
رابط خبری: همسفر ملیحه رهجوی راهنما همسفر رؤیا (لژیون دهم)
ارسال: همسفر کبری رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون هفدهم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی حر