قضاوت دروازه ورود به تاریکی‌های درون است

جلسه دهم از دوره شانزدهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰، نمایندگی دکتر مسعود، با استادی راهنمای محترم مسافر مهرداد، نگهبانی مسافر محمد و دبیری مسافر برات با دستور «جلسه قضاوت وجهالت» سه شنبه ۱۸ تیر ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ آغاز به کارکرد.

خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان مهرداد هستم یک مسافر؛ در ابتدا خداوند بزرگ را سپاسگزارم که بار دیگر به من فرصت داد تا در این جایگاه حضور پیدا کنم و آموزش بگیرم. دستور جلسه امروز «قضاوت و جهالت» است. همواره این سؤال برای من مطرح بود که چرا جناب مهندس دژاکام، واژه «قضاوت» را در کنار «جهالت» قرار داده‌اند؟ چرا به عنوان مثال، دروغ و جهالت، یا ترس و جهالت مطرح نشد؟ قرارگیری قضاوت در کنار جهالت، نشان‌دهنده اهمیت و عمق این موضوع است.
ما در کنگره ۶۰ آموخته‌ایم که در هستی، همه‌چیز بر اساس قانون اضداد در حال فعالیت است؛ مانند تقابل تاریکی و روشنایی. تمامی حس‌های انسان نیز در این دو گروه (تاریکی‌ها و روشنایی‌ها) طبقه‌بندی می‌شوند. بخش تاریکی و نیروهای منفی با این هدف شکل گرفته‌اند که انسان را از مسیر ارزش‌ها و صراط مستقیم منحرف کنند. اعمالی مانند انتقام‌جویی، کینه، نفرت و قضاوت، همگی در این دسته قرار می‌گیرند. ممکن است در ظاهر تصور کنیم فردی به ما بدی کرده و ما حق داریم انتقام بگیریم، اما در واقع، این یک عمل برخاسته از تاریکی است که هدف آن انحراف ماست و آغازگر جریانی است که عاقبت تلخی به همراه دارد.
در میان تمام این صفات منفی، بزرگ‌ترین دشمن انسان که در راس قرار دارد، «جهل و نادانی» است. جهالت در بالاترین مرتبه قرار دارد و ساختارهای منفی دیگر مانند ترس، منیت و ناامیدی زیرمجموعه آن هستند. به نظر من، اگر بخواهیم صفت کلیدی دیگری را ذیل جهالت قرار دهیم، آن صفت «قضاوت» است. قضاوت کردن دیگران، اولین و مهم‌ترین زیرشاخه جهالت محسوب می‌شود و به همین دلیل است که در آموزش‌های کنگره، این دو واژه در کنار یکدیگر مطرح شده‌اند.
درباره اهمیت و ابعاد تخریبی قضاوت، می‌توان به سه نکته اساسی اشاره کرد: دروازه ورود به سایر تاریکی‌ها: قضاوت، سرآغاز و ورودی بیشتر ضد ارزش‌هاست. به این معنا که اگر ما بخواهیم نسبت به کسی کینه بورزیم، حسادت کنیم، به نفرت برسیم یا حس انتقام‌جویی در ما بیدار شود، ابتدا باید او را در ذهن خود قضاوت کرده باشیم. بنابراین، قضاوت دروازه ورود به تاریکی‌های درون است.
اتلاف شدید انرژی حیاتی: قضاوت کردن دیگران، انرژی روانی و حیاتی بسیار زیادی از انسان سلب می‌کند. اگر ما آن انرژی عظیمی را که صرف تجسس، قضاوت و صدور حکم برای دیگران می‌کنیم، در مسیر ارتقا و تزکیه خود قرار دهیم، صدها برابر سود و بازپرداخت مثبت به زندگی ما روانه خواهد شد.
قانون کارما و قرارگیری در جایگاه شخص قضاوت‌شده: قانون هستی بر این استوار است که وقتی ما صفت یا رفتاری را در دیگران قضاوت و ملامت می‌کنیم، به ناچار روزی هستی ما را در همان شرایط و جایگاه قرار خواهد داد تا مورد آزمون قرار گیریم. نه تنها ممکن است دیگران ما را بابت همان موضوع قضاوت کنند، بلکه خود ما نیز دقیقاً درگیر همان داستان و تاریکی خواهیم شد.
راهکار عبور از تاریکی و پیوند آن با بخشش و خدمت: راهنمایان و استادان بزرگ ما همواره تأکید می‌کنند که برای حل یک مشکل، ابتدا باید آن تاریکی را در درون خود «ببینیم» و به آن اعتراف کنیم. اما با چه ابزاری می‌توان تاریکی‌های درون مانند کینه، نفرت، ترس و قضاوت را دید؟ ابزار دیدن این تاریکی‌ها، «خدمت صادقانه» است. زمانی که فرد در مسیر خدمت صادقانه در کنگره قرار می‌گیرد، در آینه خدمت، رفتارها و حس‌های آلوده خود (مانند قضاوت کردن) را رؤیت می‌کند.
اما پس از دیدن تاریکی، چگونه باید از آن عبور کرد؟ به فرموده بزرگواران، تنها یک راه برای عبور وجود دارد و آن «بخشش» است. برای عبور از کینه و نفرت، باید بخشش را آموخت. بنابراین، «بخشش» در کنار «خدمت صادقانه»، کلید اصلی حل مشکلات و تاریکی‌های درونی ماست. عبور از تاریکی و رسیدن به روشنایی تنها با مجهز شدن به این دو ابزار امکان‌پذیر است.
خوشبختانه در کنگره ۶۰، این بستر ارزشمند برای همه ما چه مسافران سفر اول و چه مسافران سفر دوم فراهم شده است تا بتوانیم با آموزش، خدمت و بخشش، از تاریکی‌های درون عبور کرده و به سمت روشنایی و تعادل حرکت کنیم. از اینکه به صحبت‌های من توجه کردید، بسیار سپاسگزارم.

عکس: مسافر وحید
تایپ: مسافر سعید
تنظیم: مسافر امید