دوازدهمین جلسه از دوره چهل و سوم کارگاه های آموزشی عمومی کنگره۶۰؛ نمایندگی صائب تبریزی با استادی مسافر علی، نگهبانی همسفر حسین و دبیری همسفر رضا با دستور جلسه «حرمت کنگره 60» پنج شنبه 11 تیرماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ برگزار شد.
سخنان استاد:
سلام دوستان، علی هستم یک مسافر.
خدای خود را شاکر و سپاسگزارم که بار دیگر توفیق داد تا در جمع شما عزیزان باشم و در این جایگاه خدمت کنم. از بنیان کنگره ۶۰، جناب آقای مهندس دژاکام و خانواده محترمشان، تشکر میکنم که شبانهروز در تلاشاند تا این بستر و مسیر فراهم شود و ما بتوانیم به درمان و تعادل برسیم.
در ابتدا، به همسفرانی که روز شنبه از دست پرمهر آقای مهندس، شال نارنجیرنگ راهنمایی را دریافت کردند، تبریک میگویم؛ همچنین به تمام اعضای شعبه تبریز، چه در قسمت مسافران و چه همسفران، تبریک عرض میکنم. امیدوارم در طول دوران خدمتشان بتوانند رهجوهای خوبی برای کنگره تربیت کنند.
اما در مورد دستور جلسه «حرمت کنگره ۶۰»؛ چرا رابطه کاری و مالی در کنگره ممنوع است؟
در ابتدا خدمتتان عرض کنم که کنگره ۶۰ رایگان است. هر کس وارد کنگره میشود، میتواند بهراحتی و بدون هیچ هزینهای به درمان و تعادل برسد. چرا رایگان است؟ چون احیای انسانی که درمان میشود را نمیتوان با پول مقایسه کرد؛ ما نمیتوانیم بگوییم مثلاً یک میلیارد یا صد میلیون تومان بده و درمان شو. پولی که در مقابل احیای یک انسان پرداخت شود، ناچیز است. اما اگر عمیقتر فکر کنیم، فرصتی که کنگره در اختیار ما قرار داده است، اگر بهدرستی استفاده نشود، باید هزینهاش را پرداخت کنیم. هزینه آن چیست؟ هزینه آن «عدم تعادل» است؛ هزینه آن پاشیده شدن خانواده، جدا شدن همسر و از دست دادن جسم است. یعنی اگر ما در مرحله اول نخواهیم بهصورت رایگان درمان شویم، باید هزینه گزافی پرداخت کنیم. کنگره از ما پول نمیخواهد، اما اگر از فرصت و توفیقی که در اختیارمان قرار گرفته بهنحو احسن استفاده نکنیم، کنگره از ما «جان» و «زندگیمان» را میطلبد.
فکر نکنیم چون رایگان است، میتوانیم شربت را بهموقع یا بهمیزان نخوریم، یا سیدی ننویسیم و با خود بگوییم سال دیگر درمان میشوم؛ خیر، تاوانش را میدهیم. اگر به دقت فکر کنیم، کنگره علاوه بر اینکه رایگان نیست، هزینههای سنگینی از ما میگیرد. پس باید این مسئله را مد نظر داشته باشیم که وقتی یک سال به اینجا میآیم، باید به درمان برسم.
و اما در مورد حرمت کنگره ۶۰؛ چه راهکاری برای رسیدن به این درمان و تعادل وجود دارد؟ ما باید حرمتها را رعایت کنیم. حرمتها به دلیل اهمیتشان، دو بار در جلسه خوانده میشوند؛ یکبار در ابتدای جلسه و یکبار در پایان. کنگره ابتدا میگوید: «کنگره مکان مقدس و امنی میباشد». اگر این حرمتها را رعایت نکنیم، نه مقدس است و نه امن. مقدس، نه به این معنا که مسجد است، بلکه به این معنا که باید تمام حرمتهای آن را رعایت کرد.
در مرحله بعد، «دروغ گفتن» و «علیه شخصی سرزنش کردن» ممنوع است. دروغ گفتن بزرگترین ضدارزش است. سفر اولی سفرش را خراب میکند، راهنما میپرسد: «وضعیت چطور است؟» و او میگوید: «استاد! خیلی خوبم». این اولین ضربه را به خودش میزند. استاد متوجه میشود، ولی مجبور است حرف رهجو را جدی بگیرد. استاد هیچوقت به شاگردش نمیگوید که دروغ میگویی، اما شاگرد نباید دروغ بگوید. وقتی فرد میخواهد به کنگره بیاید و بهانهای میآورد که مثلاً فلان کار پیش آمد، باید بداند که اولویت ما در کنگره، درمان است. کنگره اولویت اول است؛ نباید بهانههایی مثل مراسم پسرخاله، دایی، جشن و... را مطرح کرد. این برای همه ماست؛ چه خدمتگزاران و چه سفر اولیها. تصور کنید بیماری در بیمارستان بستری است و زیر دستگاههای مختلف است؛ آیا منطقی است که بگوید حالا بروم فلان جا به یک مراسمی برسم؟ قطعاً خیر.
همچنین، «بههمدیگر پول قرض ندهیم». اگر در کلینیک رهجویی پول کم بیاورد و رهجوی دیگری به او پول بدهد، حتی به این نیت که پولش را پس نگیرد، جلسه بعد آن فرد به خاطر شرمندگی از اینکه پول ندارد، دیگر به کنگره نمیآید و از مسیر درمان رانده میشود.
«ارتباط بیرون از کنگره و تلفن دادن ممنوع است». ممکن است رهجویی کار اشتباهی انجام داده باشد و راهنما به او تذکر بدهد، رهجو حالش خراب شود و با یک هملژیونی تماس بگیرد تا از راهنما یا مرزبان بدگویی کند و حالِ هر دو خراب شود.
پس این حرمتها برای این است که حالِ ما خوب شود و به تعادل و درمان برسیم، نه اینکه ایجنت، راهنما یا مرزبان بخواهند زور بگویند. تمام قوانین و حرمتها به نفع مسافران و همسفران است تا با رعایت آنها به درمان برسیم.
خیلی ممنون که به عرایض بنده گوش کردید.
تهیه گزارش:همسفرحسین
تایپ متن:همسفر میثم
ارسال مطلب:همسفر رضا
- تعداد بازدید از این مطلب :
11