بارانِ رحمت الهی همیشه درحالِ باریدن است

سلام دوستان زهرا (م) هستم همسفر

وقتی به سیر تکاملی وادی‌ها نگاه می‌کنیم می‌بینیم که آقای مهندس با چه تفکر عمیقی این مسیر را طراحی کرده‌اند. ما در سه وادی اول یاد گرفته‌ایم که فکر کنیم، آموخته‌ایم که هیچ‌کدام از ما به هیچ نیستیم حتی اگر خود به هیچ فکر کنیم و در وادی سوم پذیرفتیم که هیچ موجودی به اندازه خودِ ما به خویشتن خویش فکر نمی‌کند. حالا با وادی چهارم روبه‌رو می‌شویم؛ مرزبندی بین مسئولیت خودمان و مسئولیت خداوند «در مسائل حیاتی؛ به خداوند سپردن‌، یعنی سلب مسئولیت از خویشتن» ​این وادی دست روی یک مکانیزم دفاعی و فرار بزرگ انسانی می‌گذارد که نامش توکّل یا تسلیم کورکورانه است. قبل از آموزش‌های کنگره بسیاری از ما یاد گرفته بودیم که وقتی بارِ مشکلات، سختی‌ها و گره‌های زندگی‌مان زیاد می‌شود همه‌چیز را رها کنیم و بگوییم: خدایا خودت درستش کن من که کاری از دستم برنمی‌آید، در ظاهر این یک رفتار معنوی به‌نظر می‌رسید؛ اما در واقع چیزی جزء فرار از مسئولیت، تنبلی و بهانه‌جویی برای حرکت نکردن نبود.

ما بارِ اشتباهات خودمان را به‌دوش خدا می‌انداختیم و وقتی هم نتیجه نمی‌گرفتیم طلبکارِ خداوند و کائنات می‌شدیم؛ ​اما وادی چهارم خطی بر پایانِ این تفکّرِ غلط می‌کشد و به ما یاد می‌دهد که مسائل حیاتی چیست! هرچیزی که به زندگی، درمان، تکامل و آرامش ما در این بُعد و ابعاد دیگر مربوط می‌شود مسئولِ مستقیم آن خودِ ما هستیم و خداوند غول چراغ جادو نیست؛ خداوند وظایفِ خودش را به بهترین شکل انجام داده است؛ سیستم را طراحی کرده، عقل، اختیار و پیامبران درونی و بیرونی را به ما داده است و راه را مشخص کرده است، حالا نوبت ما است؛ شکافتن هسته انسان و شناختِ صورپنهان، نفس اماره، نفس لوامه و نفس مطمئنه. این وادی به ما نشان می‌دهد که چرا انسان دست به توجیه می‌زند! نفس اماره همیشه به دنبال راحت‌ترین راه است و چه راهی راحت‌تر از این‌که بارِ اعتیاد، تاریکی، ناامیدی و گره‌های وجودی خود را به خداوند واگذار کنیم.

​پیام و درسِ بزرگ این وادی برای من در لژیون و زندگی این است که فرمان‌برداری و حرکت پیش‌نیازِ تجلّی قدرت خداوند در زندگی ما است تا زمانی‌که منِ همسفر سهمِ خودم را انجام ندهم، سی‌دی ننویسم، روی جهان‌بینی خودم کار نکنم و مسئولیت تاریکی درون خودم را نپذیرم دعا و راز و نیاز هیچ کمکی به من نخواهد کرد. ​تسلیم واقعی و توکل حقیقی؛ یعنی دویدن با تمامِ توان، انجام وظیفه به نحو احسن و سپس سپردنِ نتیجه به هدایت الهی. بارانِ رحمت الهی همیشه درحالِ باریدن است؛ این من هستم که باید ظرف وجودی‌ام را به حرکت درآورم و زیرِ این باران قرار دهم. ​امیدوارم همگی بتوانیم با درک عمیقِ این وادی مسئولیت تمام افکار، رفتار و زندگی خودمان را شجاعانه بپذیریم تا به آن نقطه آرامش و نفس مطمئنه نزدیک شویم.

سلام دوستان زهرا (ع) هستم همسفر

وادی‌ها مانند ستون‌‌هایی هستند که زیربنای جهان‌بینی ما را می‌سازند و راهِ درست زندگی‌کردن را به ما می‌آموزند. در تیتر وادی آمده است: «در مسائل حیاتی؛ به خداوند سپردن، یعنی سلب مسئولیت از خویشتن» یعنی؛ من باید تمام مسئولیت و مشکلات زندگی خودم را بپذیرم و برای حل آنان اقدام کنم. وادی اول؛ تفکّر و درست فکر کردن را به من آموزش‌ داد. وادی دوم؛ ناامیدی و پوچ‌بودن‌ را از من گرفت. وادی سوم؛ آموخت که هیچ‌کس به اندازه خودمان به فکر خودمان نیست. اما وادی چهارم که در مورد مسئولیت‌پذیری صحبت کرده است، هرچیز در این جهانِ هستی دارای یک مسئولیتی است؛ همان‌طور که خداوند مسئول حيات و زندگی ما است ما هم در مقابل‌ نعمت‌هایی که به ما داده شده مسئول هستیم.

وادی چهارم می‌گويد: انسان‌ها اولین و آخرین موجوداتی هستند که دارای اختیار کامل هستند؛ پس این من هستم که می‌توانم مسیر و راه خودم را انتخاب کنم؛ مسیر ارزشی یا ضدارزش. تأثیر وادی چهارم بر روی من این بود که من یاد گرفتم جایگاه و مسئولیت خود را به اندازه‌ای مشخص و مرزبندی کنم و خواسته‌هایم را تشخیص بدهم، پس من مسئول اشتباهات خودم هستم و اگر بخواهم مسئولیت را به خداوند واگذار کنم دیگر از خودم سلب مسئولیت کرده‌ام. موضوع بعدی که در وادی چهارم مطرح می‌شود؛ نفس است که می‌گوید: نفس چیری است که تعیین موجودیت می‌کند در ظاهر و در باطن. نشانه نفس این است که خواسته دارد؛ خواسته‌ها معقول یا غیرمعقول هستند، پس من می‌توانم با توجه به اختیاری که دارم در مسیر کدام خواسته قدم بردارم و به‌ کدام خواسته‌ها جواب بدهم.

نفس دارای سه مرحله است: نفس اماره یا امرکننده؛ آخرین مرحله تکاملی نفس در حیوان را می‌توان ابتدای مرحله تکاملی نفس در انسان قلمداد کرد، اگر من در مرحله نفس اماره باشم و صبح تا شب خدا را صدا بزنم؛ ولی خودم هیچ اقدامی نکنم خداوند به صدای من جواب نمی‌دهد، ولی اگر در صراط مستقيم باشم خداوند به یاری من خواهد آمد. نفس لوامه یا سرزنش‌کننده‌؛ اگر انسان دچار اشتباهی شد بلافاصله دچار عذاب وجدان می‌شود که برای خروج از نفس امرکننده و ورود به دروازه نفس لوامه یک پیشرفت در جهت تکامل و دانایی انسان است. نفس مطمئنه؛ در این مرحله انسان به جایگاهی و به درجه‌ای از علم و آگاهی می‌رسد که کاملاً خواسته معقول را از خواسته غيرمعقول تشخيص می‌دهد و هیچ‌وقت کارِ نامعقول و ضدارزشی انجام نمی‌دهد. در پایان می‌گوید: که هدف از فرستادن انسان به پایین‌ترين نقطه‌ خلقت این است که انسان با داشتن اختیار و پذیرش مسئولیت به بالاترین نقطه تکامل برسد. نکته مهم این است که مسئولیت را بپذیرم و هیچ‌کس را مقصر ندانم.

سلام دوستان معصومه هستم همسفر

«در مسائل حیاتی؛ به خداوند سپردن، یعنی سلب مسئولیت از خویشتن» مسائل حیاتی چه هستند؟ تفکرات عمیقی که شامل کُل زندگی من می‌شود. زمانی‌که من مسئولیت‌های خود و مسئولیت‌های خداوند را بخواهم مشخص کنم لازمه‌اش این است من ابتدا خودم را بشناسم، به‌واسطه شناختِ خودم، به مسئولیت‌های خودم و خداوند بتوانم پی ببرم. خداوند به انسان اختیار کامل داد و او را بر سر یک دوراهی قرار داد: یک راه، راهِ ارزش‌ها و راه دیگر راهِ ضدارزش‌ها. مسیر مشخص، نتیجه هم مشخص.

وقتی انسان در مسیر ضدارزشی قرار می‌گیرد، مسئولیت‌های ضدارزشی را نمی‌پذیرد و هیچ‌موقع نمی‌تواند به خودش کمک کند؛ چون تفکرش این است که همه باید کمک کنند تا بتواند مشکلات را حل کند، بعد از این‌که از همه ناامید می‌شود شاید بهترین گریزگاه برای نپذیرفتن مسئولیت‌ها این است که دست به دعا سمت خدا می‌شود. پس جایگاه و حدومرز انسان کجا قرار گرفته است! ممکن است سؤال پیش بیاید که خداوند اگر قرار بود من را حمایت نکند؛ پس چرا من را آفرید! تفکر غلطی که منِ همسفر هم در گذشته داشتم همیشه از خدا طلبکار بودم، در واقع در مرحله نفس اماره بودم، اشتباه پشت اشتباه انجام می‌دادم؛ اما آن‌ها را نمی‌پذیرفتم.

گاهی‌ اوقات حدوحدود مسئولیت خودم را فراموش می‌کردم؛ مسئولیت مادر بودن، مسئولیت همسر بودن چقدر باارزش است. پایم را فراتر می‌گذاشتم، مدام مسافرم را قضاوت می‌کردم گاهی‌اوقات فراموش می‌کردم من بنده هستم و خداوند خالقِ من، او این مسئولیت‌ها را به من داده است کارش را به بهترین شکل انجام داده است؛ اما در مسائل حیاتی، مسئولیت برعهده خودِ ما است. زمانی‌که با آموزش‌های لازم و کسب دانایی مسئولیت‌های خودم را در مسائل حیاتی پذیرفتم آن زمان من تغییر کردم و تبدیل شدم به فردی که سعی می‌کند به تکامل نزدیکتر شود. با قرارگرفتن در صراط‌مستقیم، تلاش و کوشش، از جانب قدرت مطلق با القاء و الهام حمایت قدرت مطلق هم صورت می‌گیرد.

عکاس: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون اول)
ویرایش و ارسال: همسفر راضیه رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون پنجم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی ارگ کرمان