ادب رعایت قوانین و اصول درستِ زندگی است

ادب، نظم و تعادل در زندگی؛ موضوعی بسیار مهم و اساسی است. در بحثِ اعتیاد، فرد باید به درمان برسد و در نهایت به تعادل دست پیدا کند. البته از دست دادنِ تعادل، مختص افراد مصرف‌کننده مواد نیست؛ امروزه بسیاری از انسان‌ها در سراسر جهان، فارغ از شغل، سطح تحصیلات، جایگاه اجتماعی یا شرایط اقتصادی، به نوعی از تعادل فاصله گرفته‌اند و این موضوع موجب رنج و ناراحتی خودشان و اطرافیانشان می‌شود. به افرادی که تعادل لازم را در رفتار و کردار خود ندارند، بی‌ادب گفته می‌شود و در مقابل، کسی که آرام، متین و متعادل باشد، فردی مؤدب شناخته می‌شود. در حقیقت، ادب همان رعایت قوانین و اصولِ درست زندگی است. در منطق انسانی، برای هر کاری قانونی وجود دارد؛ این‌که چه بخوریم، چگونه بخوریم و چه زمانی غذا بخوریم. اگر قوانین را رعایت کنیم، باادب محسوب می‌شویم و اگر از آن‌ها سرپیچی کنیم، دچار بی‌ادبی شده‌ایم.

برای مثال: پرخوری یا کم‌خوری؛ هر دو نادرست هستند و انسان باید در خوردن اعتدال را رعایت کند. سخن گفتن نیز آداب خاص خود را دارد. انسان باید بداند چه می‌گوید، بر سخنان خود مسلط باشد و با آرامش و متانت صحبت کند. تند صحبت کردن، بی‌توجهی به مخاطب یا به‌کار بردن واژه‌های نامناسب، از نشانه‌های بی‌ادبی است. در مراسم‌های شادی و سوگواری نیز آداب ویژه‌ای وجود دارد. هنگام صرف غذا نباید زیاده‌روی کنیم. اگر چند نوع غذا بر سر سفره قرار دارد، به این معنا نیست که از همه آن‌ها بیش از اندازه استفاده کنیم؛ بلکه برای آن است که هر فرد بتواند مطابق میل خود انتخاب کند. زیاده‌روی در خوردن، علاوه بر این‌که از نظر اخلاقی پسندیده نیست، از نظر جسمی و پزشکی نیز می‌تواند زیان‌آور باشد. اگر مهمانی به خانه ما آمد، ادب حکم می‌کند که میزبان در کنار مهمان بر سر سفره بنشیند، زودتر از او  خوردنِ غذا را آغاز کند و دیرتر از او سفره را ترک نماید تا مهمان احساس خجالت یا معذب بودن نکند.

در روابط اجتماعی نیز باید متناسب با جایگاه افراد سخن گفت؛ نحوه صحبت کردن با یک کارمند، قاضی، استاد، بزرگترِ خانواده یا دوستان صمیمی یکسان نیست. در بسیاری از موقعیت‌ها استفاده از الفاظ محترمانه و جمع بستن افعال، نشانه احترام و ادب است؛ البته در میان نزدیکان و افراد صمیمی، استفاده از ضمیر «تو» اشکالی ندارد. رعایت این ظرافت‌ها، نشانه ادب و شخصیت انسان است. در رانندگی نیز ادب معنا پیدا می‌کند. رانندگی با سرعت غیرمجاز، بوق زدن بی‌مورد، ویراژ دادن و رعایت نکردن حقوق دیگران، نمونه‌هایی از بی‌ادبی در جامعه هستند. هنگام ورود به مکانی نیز باید آداب آن را رعایت کنیم. اگر به ما اجازه نشستن داده شد، می‌توانیم بنشینیم؛ اما اگر چنین اجازه‌ای داده نشد، نشستن بدون اجازه نوعی بی‌احترامی محسوب می‌شود. افرادی که دروغ می‌گویند، تجسس می‌کنند یا حریم خصوصی دیگران را نادیده می‌گیرند، رفتار مؤدبانه‌ای ندارند.

حتی در میان اعضاء خانواده، از جمله والدین و فرزندان، رعایت حریم شخصی یکدیگر ضروری است. تربیت صحیح، احترام به مرزها و حریم افراد هر کدام جایگاه خود را دارد. اگر به حریم دیگران احترام بگذاریم، وقت‌شناس باشیم، مسئولیت‌پذیر باشیم و در رفتار و گفتار خود دقت کنیم، بسیاری از مشکلات و تنش‌های زندگی کاهش خواهد یافت. شکستن حریم دیگران، بدقولی و بی‌نظمی از مصادیق بی‌ادبی هستند. در کنگره، بر روی تمامی این مسائل کار می‌شود. در لژیون‌ها قوانین و اصول مشخصی وجود دارد که به افراد نظم، ادب و احترام را آموزش می‌دهد. اجرای این اصول، به‌ تدریج باعث ایجاد تعادل در فرد می‌شود. در نهایت، می‌توان گفت هیچ کاری در زندگی وجود ندارد که آداب و اصول مخصوص به خود را نداشته باشد. رعایت این اصول را «ادب» می‌نامیم و رعایت نکردن آن‌ها چیزی جزء «بی‌ادبی» نیست. این نسخه برای ارائه در لژیون یا قرائت در جمع، رسمی‌تر، روان‌تر و تأثیرگذارتر است.

منبع: سی‌دی تعادل و بی‌تعادلی
نویسنده: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر محدثه (لژیون سوم)
رابط خبری و ویرایش: راهنما همسفر محدثه (لژیون سوم)
ارسال: همسفر راضیه رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون پنجم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی ارگ کرمان