جمع‌کنندگان؛ گمراهان دانایی

استاد امین در ابتدا فرمودند: «همسفر بودن، امر بسیار مهمی‌ است و از خودگذشتگی زیادی را می‌طلبد و در ادامه اضافه نمودند که قسمت همسفران باید قوی‌تر بشوند و ما باید استانداردها را بالا ببریم و به اصل موضوع نزدیک شویم.» هرچه به اصل موضوع؛ یعنی همان مرکز دایره نزدیک شویم، نتایج بهتری به دست می‌آوریم. در مرکز دایره بیش‌ترین الهامات وجود دارد و هرچه از آن فاصله بگیریم همچون گردباد فشار بیشتری به ما تحمیل می‌شود و ما را از اصل و مرکز به بیرون پرتاب می‌کند. برای اینکه در مرکز دایره بمانیم نیاز به ویژگی‌های خاصی داریم. در ابتدا باید فرمان‌بردار باشیم و اصول را با دقّت کامل اجرا نماییم.

همیشه نیروهای منفی و بازدارنده فعّال هستند و لحظه‌ای ناامید نمی‌شوند. ظاهر هر چیزی ممکن است فریبنده باشد؛ ولی ما باید قدرت تشخیص خود را تقویت نماییم. در طول مسیر نسبت به مسائل مختلف دانش‌مان به لایه‌های مختلفی می‌رسد. در ابتدای ورود، ما هیچ دانشی نداریم و باید شاگرد باشیم و به مرور با افزایش دانش به بازسازی خود بپردازیم و به تعادل درونی برسیم و زمانی که به تعادل رسیدیم؛ باید محیط اطراف خودمان را نیز به تعادل برسانیم و اینجاست که انسان‌ها اغلب متوقّف می‌شوند. انسان‌ها به گونه‌های مختلف هستند: یک دسته فقط جمع‌کنندگان‌اند، این اشخاص همیشه و در همه جا در پی جمع‌کردن هستند.

شاید در ظاهر حسابگر و به پیروزی برسند؛ امّا در جایی دیگر از تعادل خارج می‌شوند. زمانی که فقط در پی جمع‌کردن مال، دانش، انرژی و غیره هستیم؛ امّا بخششی نداریم، دچار وهم و بی‌تعادلی می‌شویم. جنس این وهم از نوع توهّم دانایی‌ست. کسانی که فقط مال یا دانشی را جمع می‌کنند؛ امّا به کار نمی‌گیرند، دچار توهّم دانایی می‌شوند و این امر انسان را به گمراهی می‌رساند و این اشخاص در نهایت به نتیجه دلخواهشان هم نمی‌رسند. دسته دوم خرج‌کنندگان‌اند، آن‌ها افرادی هستند که هر چقدر جمع می‌کنند، دو برابر آن را خرج کرده و باعث فقدان و کمبود انرژی می‌شوند.

وقتی بیش از اندازه و در جای نامناسب انرژی خود را خرج کنیم، برای انجام امورات خودمان با کمبود انرژی فیزیکی، زمان، پول و غیره مواجه می‌شویم. دسته دیگر انسان‌های متعادلی هستند که در مرکز دایره قرار می‌گیرند. این اشخاص هرچقدر به دست می‌آورند، به‌ اندازه و به‌جا خرج می‌کنند و همیشه در حالت تعادل و آرامش هستند. ضرورت وجود این تعادل هم در انسان‌ها و هم در ساختارها صادق است. اگر تعادل در ساختاری وجود نداشته باشد، آن ساختار محکوم به ورشکستگی است. در سیستم کنگره ۶۰ تعداد جمع‌کنندگان بیشتر هستند. ما باید خودمان را به مرکز، اصول و استانداردهای کنگره نزدیک نماییم.

در رعایت استانداردهای کنگره ما باید محبّت کنیم؛ ولی سختگیری هم داشته باشیم؛ مثلاً یک راهنما در مقابل رهجو هم محبّت و هم سخت‌گیری لازم را داشته باشد. مرور و مطالعه کتاب ۶۰ درجه، سی‌دی‌ها، کتاب عشق باید به طور اساسی و به عنوان امری مهم در لژیون‌ها کار شود؛ اگر رهجو به وظایف خود عمل نکند؛ باید با او قاطع برخورد شود تا به استانداردها عمل کند و تبدیل به یک عضو قوی شود و برای کنگره مؤثر باشد و چیزی به ساختار کنگره اضافه نماید؛ باید در اجرای اصول و قوانین بسیار سخت‌گیر باشیم؛ اگر به شخص خاطی فرجه دهیم به سایرین این پیام را داده‌ایم که اگر عملکرد شما هم خوب نیست، اهمیّت چندانی ندارد.

تنبیه مناسب در کنار تشویق همیشه لازم و ضروری است؛ اگر فقط سیستمِ پاداش باشد باعث فساد می‌شود و اگر فقط سیستمِ تنبیه باشد، باعث بیماری، افسردگی و ناامیدی می‌شود. پاداش و تنبیه باید در حدّ مشخص در هر ساختاری وجود داشته باشد. در یک کالبد بدون حرکت، نیروهای منفی به راحتی رشد می‌کنند؛ امّا سخت‌گیری باعث تضعیف آن‌ها و رشد در ساختار می‌شود.

نیروهای منفی در سکون رشد می‌کنند و شخص و ساختار را هم دچار سکون می‌کنند؛ مثلاً روزه باعث می‌شود به سختی بیفتیم و کارهای ضد ارزشی از کالبدمان بیرون برود و کالبدمان پالایش شود و امواج تاریکی از بین بروند. کالبد سالم جایگاه مناسبی برای رشد نیروهای منفی نیست؛ بنابراین باید تا لحظه‌ای که زنده هستیم دست از تلاش و سخت‌کوشی برنداریم و در مسیر رشد باشیم تا نتایج لازم را به دست آوریم. کسی که به خودش سختی می‌دهد از بیماری‌ها و امواج منفی مصون است و با آن‌ها خیلی فاصله دارد و زندگی بهتری را تجربه می‌کند.

منبع: «سی‌دی جمع‌کنندگان»
نویسنده: همسفر ماندانا رهجوی راهنما همسفر پریا (لژیون چهارم)
رابط خبری: همسفر عاطفه رهجوی راهنما همسفر پریا (لژیون چهارم)
ویرایش و ارسال: همسفر زهره رهجوی راهنما همسفر فهیمه (لژیون پنجم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی بیهقی سبزوار