لژیون ویلیام نبض رهایی در کنگره۶۰

سخنان استاد:

 

خدا را شکر می‌کنم که یک‌ بار دیگر این جایگاه را تجربه می‌کنم، از آقای‌مهندس و خانواده محترم‌شان تشکر می‌کنم، از راهنماهای خوبم در سفر اول و سفر دوم و نیز از راهنماهای ویلیام‌وایت و جونز تشکر می‌کنم، امیدوارم هر کجا که هستند، سلامت و شاد باشند. می‌خواهم در مورد دستور جلسه دخانیات که شامل: سیگار، ویپ، پیپ، ناس و قلیان می‌شود، صحبت کنم.

 

اول یک توضیحی در مورد این‌که کار نیکوتین در بدن ما چه است، بدهم، بدن ما یک نیکوتین به نام نیکوتین‌آمید تولید می‌کند که باعث آرامش و تعادل در انسان‌ها می‌شود، کسی که سیگار مصرف می‌کند، نیکوتین سیگار از بیرون جایگزین نیکوتین درونی بدن او می‌شود و باعث می‌شود که سیستم ایکس بدن او بهم بخورد و از تعادل خارج شود. چرا می‌گوییم سیگار خیلی وابستگی دارد؟ به این خاطر که سیگار نسبت به سایر مواد مخدر زمان کمتری برای مصرف احتیاج دارد و با پک زدن‌های پی‌درپی و مکرر همراه است و این باعث می‌شود که وابستگی آن خیلی بیشتر از سایر مواد مخدر باشد.

 

این را می‌دانیم که تخریب سیگار خیلی بیشتر از سایر مواد مخدر است، به خاطر این‌که از سد خونی مغز عبور می‌کند و این خیلی مسئله مهمی است. آقای‌مهندس خیلی بر درمان سیگار تاکید دارند و این قضیه برای‌ ایشان خیلی مهم است و خودشان نیز بعد از گذشت ۱۴ سال از درمان موادمخدر به فکر درمان سیگار افتادند، خدا را شکر این قضیه را هم با روش DST و تیپر کردن آدامس نیکوتین حل کردند. در کنگره۶۰ درمان سیگار حل شده است.

 

مرگ و میر در اثر مصرف سیگار خیلی بیشتر از بقیه مسائل است؛ ولی ما متاسفانه این را خیلی جدی نمی‌گیریم یعنی: در جامعه این‌گونه جا افتاده است که، سیگار یک مسئله‌ی عادی است و دست هر کسی می‌توانیم ببینیم، افراد به عنوان ژست باکلاس بودن دست‌شان می‌گیرند یا این‌که می‌گویند به ما آرامش می‌دهد و این‌ها همه اشتباه است. آقای‌مهندس می‌گویند: پرونده اعتیاد زمانی که درمان سیگار صورت بگیرد، بسته‌ می‌شود یعنی: در کنگره اگر کسی سفر دومی باشد و سیگار مصرف کند، به صورت کامل درمان نشده است و اصلاً هیچ خدمتی به‌ آن‌ها داده نمی‌شود تا زمانی که درمان سیگار انجام شود و این را هم آقای‌مهندس فرمودند: نبض رهایی در کنگره۶۰ لژیون‌های ویلیام‌‌‌وایت هستند. 

 

خدا را شکر ما در شعبه‌ لژیون ویلیام‌وایت داریم، همسفرهایی بودند که این جرات و جسارت را داشتند که بیایند و سفر کنند و به فکر درمان‌شان باشند، متاسفانه کسانی هم هستند که از قضاوت شدن می‌ترسند، پا روی ترس‌شان نمی‌گذارند و برای درمان‌شان قدم برنمی‌دارند. خیلی‌ها با خود من صحبت می‌کنند و می‌گویند که ما دورهمی می‌نشینیم و قلیان می‌کشیم؛ ولی من اصلاً به قلیان و سیگار اعتیاد ندارم و تفننی می‌کشم؛ ولی من به آن‌ها می‌گویم اصلا چنین چیزی نیست، ما چیزی به اسم تفننی نداریم و این‌که هفته‌ای یک‌بار یا ماهی یک‌بار می‌کشم، پس اعتیاد ندارم، اشتباه است آن‌ها حتماً باید سفر کند، کسی که تمایل دارد و فکر او به سمت نیکوتین می‌رود، مطمئناً نیکوتین بدن او تامین نمی‌شود؛ باید سفر کند تا سیستم ایکسش درست شود.

 

اگر به شخصه بخواهم از تجربه خودم بگویم، تقریباً دو سال از سفر دوم من گذشته بود؛ ولی درگیر مصرف سیگار و قلیان بودم، آقای‌مهندس در یکی از سی‌دی‌هایشان گفتند: کسانی که سیگار مصرف می‌کنند، هر چقدر جهان‌بینی را آموزش ببینند باز هم نمی‌توانند کاربردی‌اش کنند. من واقعاً این‌گونه بودم و آن را تجربه کردم یعنی: سفر دومی بودم و مسافر من راهنما بود؛ ولی حال من خوب نبود و جهان‌بینی‌ من صفر بود، حتی بلد نبودم چگونه با طرف مقابل رفتار کنم، در کنگره همسفرها می‌آمدند که بغلم کنند؛ ولی من اصلاً سمت آن‌ها نمی‌رفتم و فرار می‌کردم، منزوی و گوشه‌گیر بودم، دوست نداشتم با کسی ارتباط بگیرم، همه‌ی این‌ مسائل به خاطر تخریب سیگار بود.

 

وقتی من سفر کردم، نمی‌گفتم که قبلا سیگار می‌کشیدم، می‌گفتم که آنتی‌ایکس من قلیان است، من اصلاً سیگار نمی‌کشم؛ ولی بعدها با خودم گفتم چرا نباید بگویم؟ در مشارکت‌هایم گفتم، تا شاید برای بعضی‌ها تلنگری شود که آن‌ها هم می‌توانند درمان شوند و مسیرشان را پیدا کنند. بیشتر مسافرهای ما که درگیر مصرف مواد بودن، درگیر سیگار هم بودند و شنیده‌اید که می‌گویند، سفر سیگار ما خیلی سخت‌تر از سفر موادمخدر بوده است، واقعا سیگار خیلی مخرب‌تر از موادمخدر است و این طبیعی است  که سفرشان خراب می‌شود و این موضوع نگرانی ندارد؛ چون راه برگشت وجود دارد و می‌توانند به درمان‌شان ادامه دهند.

 

 متاسفانه در همسفرها خیلی این قضیه که اصلاً نمی‌خواهند به درمان فکر کنند را داریم، امروز با من از یک شهر دیگر تماس گرفتند و مصرف‌کننده سیگار و قلیان بودند و متاسفانه لژیون ویلیام نداشتند و این شرایط خیلی آزاردهنده‌ است که، چرا در شعبه ما که شرایط هست، همسفرها هیچ اقدامی نمی‌کنند؟! به خدا هیچ ترسی ندارد و هیچ قضاوت شدنی هم ندارد، وقتی می‌آیید و خوب شدن حال‌تان را می‌بینید، بعدها می‌گویید، کاش من زودتر به فکر درمان افتاده بودم.

 

اگر بخواهم تجربه‌ام در مورد فرزندانم را بگویم، من حتی بچه‌هایم که در کنارم بودند را نمی‌دیدم، آن زمان بچه‌هایم به من می‌گفتند: مامان قلیان می‌کشی چه حسی داری؟ می‌گفتم برای بچه بد است و حتی آموزش دادن هم بلد نبودم و بچه به من آموزش می‌داد که این که تو می‌کشی بد است. پسرهای من واقعا متوجه بد بودن آن‌ها شدند و خدا را شکر کردم که در کنگره بودم، یک حرف‌هایی به من می‌زدن و من حس‌هایم بسته بود و سخنان آن‌ها را درک نمی‌کردم. در مدارس که مشاورین مشاوره می‌دهند، پسرم امیرعلی می‌گوید، مامان دوست دارم همان لحظه بلند شوم و بگویم داری اشتباه توضیح می‌دهی، این موضوع مواد این‌گونه است؛ نباید ترک کنیم؛ باید درمان کنیم‌.

 

خدا را شکر می‌کنم که در کنگره۶۰ هستم و یک خانواده کنگره‌ای دارم و در آخر امیدوارم که به همه‌ی مصرف کنندگان نیکوتین این جسارت و جرات داده شود که به فکر خودشان باشند و برای خودشان ارزش قائل شوند و سفر کنند.

‌

مرزبانان کشیک: همسفر مریم، مسافر سعید

 

تایپیست: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر سمیه (لژیون دوازدهم)

 

عکاس: همسفر اعظم رهجوی راهنما اکرم (لژیون ششم)

 

ویراستاری: همسفر نرگس رهجوی راهنما همسفر الهام (لژیون اول) دبیر سایت

 

تنظیم: همسفر اعظم رهجوی راهنما همسفر اکرم (لژیون ششم) نگهبان سایت

 

ارسال: مرزبان خبری همسفر مریم 

 

همسفران‌ نمایندگی پروین اعتصامی اراک