هیچ نفسی، بار نفس دیگر را برنمی‌دارد

جلسه دوازدهم از دوره سی و نهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ شعبه‌ شیخ‌بهایی با دستور‌جلسه «وادی سوم (باید دانست هیچ موجودی به میزان خود انسان، به خویشتن خویش فکر نمی‌کند) و تاثیر آن روی من»، با استادی مرزبان همسفر مریم ، نگهبان همسفر ندا و دبیری همسفر دنیا در روز دوشنبه تاریخ ۴ خرداد‌ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۶:۰۰ برگزار شد.

خلاصه سخنان استاد:

در ابتدا خداوند را شاکر و سپاسگزارم که در آخرین روزهای خدمت توفیق جایگاه استادی به من داده شد تا بتوانم در این جایگاه قرار بگیرم و خدمت کنم. خداوند را بابت خدمت آموزنده و ارزشمند مرزبانی بسیار سپاسگزارم. این تجربه در طول حیات یک‌بار برای هر انسانی اتفاق می‌افتد و خداراشکر این توفیق نصیب من شد.اگر بنده کوتاهی کردم از روی نابلدی و ناآگاهی بوده است.

ان‌شاالله توانسته باشم وظایف خود را به درستی انجام دهم. از ایجنت همسفر وجیهه که همیشه از ایشان آموزش گرفتم، تشکر می‌کنم. از هم مرزبانان نیز سپاسگزارم و به مرزبانان جدید تبریک عرض می‌کنم؛ ان‌شالله در این راه بهترین‌‌ها را کسب کنند. در رابطه با وادی سوم که بیان می‌کند: «باید دانست هیچ موجودی به میزان خود انسان به خویشتن خویش فکر نمی­‌کند» نکته حائز اهمیت این‌که کلمه «باید» در ابتدای جمله است. در هیچ وادی دیگری کلمه «باید» در ابتدای آن به‌کار نرفته‌ است.

در واقع همین «باید‌ها» هستند که اگر آن‌ها بشناسیم،‌ حقیقت هستی، حقیقت جمعیت احیای انسانی کنگره۶۰، حقیقت درمان و حقیقت حضور خود در این مکان را برای ما مشخص می‌کند. ما در کنگره۶۰، چیزی تحت عنوان اجبار نداریم؛ بلکه یک‌سری «باید»ها و «نباید»ها داریم که آن هم تحت عنوان قوانین کنگره۶۰ معرفی می‌شوند. اگر بدانیم چرا باید این «باید»ها را انجام دهیم، آن‌موقع است که می‌توانیم به خویشتن خود فکر کنیم.

چرا باید به کنگره۶۰ بیاییم؟ چرا باید درمان شویم؟ چرا باید وزن خود را کم کنم؟ اگر این «باید»ها را بدانیم در واقع می‌توانیم به خود کمک کنیم. در واقع امید را برای ما زنده می‌کند. وادی سوم؛ امید را به ما نشان می‌دهد. همان‌طور که در کلام خداوند آمده است: «هیچ نفسی بار نفس دیگر را بر نمی‌دارد.» اگر من در زندگی مشکلات و مسائلی دارم، باید بدانم که قطعاً بخشی از مشکل به خود من بازمی‌گردد.

در کنگره‌۶۰، بسیاری از راهنمایان در رابطه با این موضوع صحبت می‌کنند. شاید یک تازه‌وارد نسبت به این جمله موضع بگیرد که راهنما می‌گوید: «شما باید دوربین را روی خود تنظیم کنید.» من اگر شناختی نداشته باشم، ممکن است بگویم چرا باید دوربین را روی خود تنظیم کنم؟ مسافر من مصرف کننده مواد بوده، دچار اشتباه شده است و به این‌جا آمده است. من مجبور هستم به خاطر مسافر خود بیایم؛ اما چنین نیست، ما همگی به خاطر خود این‌جا هستیم.

اگر بتوانیم این حقیقت را درک کنیم و مشکلات و اشتباهات خود را تقصیر دیگران نیندازیم، بسیار بهتر می‌توانیم از پس مشکلات خود بر‌آییم. همان‌طور که دکتر امین دژاکام در فایل صوتی «موانع‌ محبت» فرمودند: «اگر من در بیرون به دنبال راه‌حل مشکل خود بگردم و همیشه دیگران را مقصر بدانم، هیچ‌ زمانی به نتیجه مطلوب نمی‌رسم.» در ادامه باید گفت که در کنگره۶۰، معانی بسیاری از مفاهیم و جملات برای ما عوض شده است. پیش از آن‌که به کنگره۶۰، بیاییم همیشه یک جمله در ذهن ما جا افتاده بود که «خود کرده را تدبیر نیست»؛ اما در کنگره۶۰، متوجه شدیم که «خود کرده را تدبیر هست.»

دلیل این امر آن است که حیات انسان تنها به حیات زمینی ختم نمی‌شود. ما حیات‌ها و‌ زندگی‌های پیشین داشتیم‌. هر فردی در هر جایگاهی که قرار دارد، خود آن را برای خود ساخته است و با دستان خود به وجود آورده است. باید سعی کنیم از حیات‌های گذشته خود جبران خسارت کنیم و برای حیات‌های بعدی بذرهای خوبی بکاریم.  غیر از این وادی، وادی دهم تحت عنوان «صفت گذشته در انسان صادق نیست؛ چون انسان جاری است.» به ما می‌آموزد انسان هر زمان بخواهد، می تواند بازگردد‌ و دست از اشتباهات خود بردارد.

این دو وادی، به ما امید زیادی می‌دهد. اگر بتوانیم روی این دو وادی تمرکز کنیم؛ قطعاً می‌توانیم از پس تمام مشکلات بربیاییم. موضوع دیگری که در این وادی مطرح می‌شود، این است هر مشکلی که در زندگی ما ایجاد می‌شود، قطعاً راه‌حلی برای آن وجود دارد. هر دردی که داریم، قطعاً درمانی برای آن وجود دارد. اگر من نتوانستم درمان درد خود را و راه‌حل مشکل خود را پیداکنم؛ دلیل بر عدم وجود آن نیست. بلکه به این معناست که من هنوز نتوانسته‌ام آن را پیدا کنم.

اگر با تامل و بدون شتاب‌زدگی روی مشکل خود تمرکز کنم، قطعاً می‌توانم آن را حل کنم. در ادامه اشاره کنم که مشکلات همواره در زندگی ما وجود دارند. پایان هر مشکل، سرآغاز مشکل دیگری است. دیده‌بان مسافر اصغر منصوری فرمودند: «اگر فردی مشکل نداشته باشد باید به درون خود رجوع کند؛ زیرا آن‌موقع است که خداوند او را رها کرده است.» وقتی مشکلی در درون خود احساس می‌کنید، به این معناست که خداوند تو را دوست دارد و می‌خواهد تو را آزمایش کند.

در واقع می‌خواهد توانایی شما را در برابر مشکلات زندگی بالا ببرد، شما را رشد دهد و نقطه تحمل را بالا ببرد. بنابراین بودن مشکلات دلیل بر این نیست که با خود بگوییم: «خداوندا! چرا مشکلات من را نمی‌بینی؟ چرا من را رها کرده‌ای؟» مشکلات نشانه این است که خداوند تو را دوست دارد. در پایان باید بگویم که هر فردی، هر مشکلی که دارد، نتیجه بذرهایی است که خود آن را کاشته است. شاید فکر کنیم من کاری نکردم که در مسیر این زندگی قرار گرفته‌ام و مشکلات زیادی دارم؛ اما ما خیلی مسائل را نمی‌بینیم؛ چرا که در صور پنهان وجود دارند.

این‌جاست که جمله «هرکسی در هرجایی است؛ عین عدالت است» برای ما باز می‌شود و  دیگر نسبت به این جمله موضع نمی‌گیرم. دیگر با خود و خداوند جنگ ندارم که بگویم: «خدایا چرا برای دیگران خواستی؛ ولی برای من نخواستی.» این را می‌دانم هر فردی در هر جایگاهی که هست، خود آن جایگاه را ساخته است. ان‌شاالله از این به بعد که می‌دانیم حقیقت به چه صورت است، بذر‌های نیکو بکاریم تا بتوانیم برداشت‌های خوبی داشته باشیم. به یاد داشته باشیم که «گندم از گندم بروید، جو ز جو» و همیشه در زندگی این را در نظر داشته باشیم که «پایان شب سیه سپید است»، «در ناامیدی بسی امید است.»

تقدیر از نفرات برتر مسابقات جام عقاب طلایی رشته دارت

تقدیرنامه لژیون سردار

قانون یازده

مرزبان کشیک: همسفر صفورا، مسافر علی

عکاس:همسفر آرزو رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون سوم)

تایپ: همسفر رکسانا رهجوی راهنما همسفر مائده ( لژیون بیست و سوم)

ارسال: همسفر شادی (مرزبان خبری)

همسفران نمایندگی شیخ بهایی