در سیدی اکبر گفته شده است که:
خداوند نامهای خودش را به انسان آموخت؛ یعنی صفتهایی که در خداوند هستند در انسان قرار داد به جز یک نام یعنی؛ اکبر، که آن فقط متعلق به خالق است نه مخلوق.
زمانی که انسان سجده نکرد، دچار بیماری به نام کبر شد خداوند به او گفت: باید بروی و این بیماری را درمان کنی؛ با پالایش و تزکیه میتوانیم کبر را ذرهذره از وجود خود جدا کنیم.
نشانههای صفت کبر؛ خودخواهی و غرور است، همچنین خود را از همه برتر دیدن است.
وقتی صفت کبر را از خداوند گرفت؛ بقیه صفتها ( رحمان، رحیم، صبور و ،، ) از او گرفته شدند، تا زمانی که پالایش و تزکیه در او صورت گرفت و صفت کبر را به خداوند پس داد، خداوند هم یکییکی صفتهای خوب را به انسان پس داد و دوباره انسان بخشنده، رحیم و رحمان و ،،، شد و اسم اعظم همان فرمان عقل است.
ما یک وقتهایی برای این که در مقابل خدمت یا کاری که به ما ارائه شده است سپاسگزار نباشیم و بهای آن چیز را ندهیم؛ آن کار یا خدمت را بیارزش و کوچک میشماریم و خداوند در کتاب آسمانی فرمودهاند: که سپاسگزاری فراوانی را به همراه میآورد.
فراوانی فقط مال نیست بلکه حال خوش، دوست خوب، حس خوب، و ... هستند بعضی وقتها ما توسط کبری که در همه انسانها است به شخصی که اصلا اهمیت نمیدادیم و فکرش را نمیکردیم قدمی برایمان بر میدارد و سرنوشت ما را تغییر میدهد.
سنجیده عمل کنیم که هر چه کنی به خود کنی گر همه نیک و بد کنی.
منبع: سیدی (اکبر)
نویسنده: همسفر یاسمین رهجوی راهنما همسفر زینب (لژیون هفتم)
ویرایش و ارسال: همسفر آرزو رهجوی راهنما همسفر مولود (لژیون یازدهم)
نگهبان سایت
همسفران نمایندگی اروند آبادان
- تعداد بازدید از این مطلب :
79