خدمت راهنما از جنس عشق است

هفتهٔ راهنما؛ تجلی عشق، هدایت و سپاسگزاری
در کنگره ۶۰ مناسبت‌هایی وجود دارد که فقط یک مراسم تقویمی نیستند، بلکه فرصتی برای تأمل عمیق در مسیر زندگی‌اند. «هفتهٔ راهنما» یکی از همین فرصت‌هاست؛ زمانی برای دیدن، فهمیدن و قدردانی از انسان‌هایی که با عشق و تعهد، چراغ راه دیگران شده‌اند.
راهنما در کنگره ۶۰ صرفاً یک آموزش‌دهنده یا انتقال‌دهندهٔ اطلاعات نیست؛ راهنما انسانی است که خودش تاریکی‌ها را تجربه کرده، دردها را لمس کرده و مسیر رهایی را قدم‌به‌قدم پیموده است. به همین دلیل سخنان او از جنس تجربه است، نه فقط دانسته‌ها. وقتی راهنما صحبت می‌کند، رهجو فقط کلمات نمی‌شنود، بلکه امید را لمس می‌کند؛ امیدی که می‌گوید: «اگر من توانستم، تو هم می‌توانی.»
در مسیر درمان اعتیاد، که بر سه ضلع جسم، روان و جهان‌بینی استوار است، نقش راهنما حیاتی است. راهنما کمک می‌کند جسم به تعادل برسد، روان آرام شود و نگرش انسان نسبت به زندگی تغییر کند. اما شاید مهم‌ترین هدیهٔ راهنما چیزی فراتر از این‌ها باشد: باورِ دوباره به خویشتن. بسیاری از انسان‌ها پیش از ورود به کنگره، اعتمادبه‌نفس و امید خود را از دست داده‌اند، اما حضور راهنما می‌تواند نقطهٔ آغاز بازگشت به خویشتن باشد.
خدمت راهنما از جنس عشق است، نه اجبار. او زمان، انرژی و حتی احساسات خود را می‌بخشد تا انسانی دیگر به تعادل برسد. این خدمت بی‌چشمداشت، یادآور یک حقیقت عمیق است: حالِ خوبِ انسان‌ها به یکدیگر گره خورده است. وقتی راهنما رشد رهجو را می‌بیند، در واقع ثمرهٔ عشق خود را مشاهده می‌کند.
هفتهٔ راهنما به ما یادآوری می‌کند که هیچ انسانی به‌تنهایی به مقصد نمی‌رسد. پشت هر موفقیت، دستی از هدایت و محبّت وجود دارد. قدردانی از راهنما در حقیقت قدردانی از مسیری است که ما را از تاریکی به روشنایی رسانده است؛ قدردانی از نعمتی که شاید اگر نبود، زندگی ما شکل دیگری داشت.
در نگاه عمیق‌تر، راهنما می‌تواند یکی از جلوه‌های هدایت الهی در زندگی انسان باشد؛ زیرا هدایت واقعی از جانب خداوند است و انسان‌ها تنها واسطهٔ انتقال آن هستند. همان‌گونه که در قرآن کریم آمده است:
«مَن يَهْدِ اللَّهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِ»
هر کس را خدا هدایت کند، او هدایت‌یافتهٔ واقعی است.
پس اگر در مسیر زندگی ما انسانی قرار گرفته که راه را نشان داده، می‌توان آن را نشانه‌ای از لطف الهی دانست.
و در نهایت، سپاسگزاری از راهنما نیز خود نعمتی بزرگ است؛ زیرا انسان زمانی به شکرگزاری می‌رسد که ارزش نعمت را درک کرده باشد. چنان‌که در کلام الهی آمده است:
«وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ»
و اما نعمت پروردگارت را بازگو کن.
بی‌شک وجود راهنما یکی از بزرگ‌ترین نعمت‌ها در مسیر رهایی است؛ نعمتی که با قدردانی، احترام و ادامهٔ راه خدمت می‌توان حق آن را ادا کرد.
در پایان، هفتهٔ راهنما فقط یک زمان برای تشکر نیست؛ بلکه فرصتی است برای یادآوری اینکه روزی ما نیز می‌توانیم چراغ راه انسان دیگری باشیم. زیرا زیباترین قانون هستی این است که نوری که به دیگران می‌بخشیم، مسیر خود ما را روشن‌تر می‌کند.

به قلم: مسافرراهنما جواد 

تایپ: مسافر مسعود
تنظیم: مسافر مسعود