خویشتن خویش یعنی آنچه که در اعماق وجودم می گذرد

چهارمین جلسه از دوره سیزدهم سری کارگاه‌ های آموزشی عمومی کنگره ۶۰ نمایندگی کاشمر به استادی دیده بان مسافر مهدی، نگهبانی مسافر مرتضی و دبیری مسافر محمود با دستورجلسه « وادی سوم و تاثیر آن روی من» در روز پنج‌شنبه ۴ خرداد ماه ۱۴۰۲ رأس ساعت ۱۶ آغاز به کار کرد.
خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان مهدی هستم یک مسافر. از نگهبان جلسه آقا مرتضی سپاسگزارم از وقتی که در اختیار من گذاشتید تا بتوانم در شعبه کاشمر خدمت شما دوستان باشم. ابتدا به شما تبریک می گویم  به خاطر این که می دانم مسیر را درست آمدید و نشانه های این حرکت درست را می شود در چهره شعبه و نوری که در شعبه است دید. من همیشه می گویم در شعب کنگره۶۰ هرچه قدر که از روز راه اندازی شعبه می گذرد و افرادی که می آیند و درمان می شوند و از دل تاریکی ها خارج می شوند نور آن مکان هم بیشتر می شودو قطعا اتفاقات زیبایی چه در این شعبه و چه در شهر کاشمر خواهد افتاد. درباره دستور جلسه این هفته وادی سوم است که خیلی واضح است. دستور جلسه همان چیزی است که همه ما زمانی که از عالم اعتیاد یا تاریکی های زندگی مان خواستیم خارج شویم، همان لحظه به آن رسیدیم. سالها من مسافر یا همسفر درگیر این بودم تا یک نفری در یک جایی، یک تفکری و یک دستی بیاید و دست من را بگیرد و من را به نقطه ای برساند که باید برسم تا حال من خوب شود تا اتفاقات خوب برای من بیافتد. در تمام این سالها هیچ وقت خودم تلاش نکردم که مشکلم را حل کنم و در مقابل آن تقصیر تمام اتفاقاتی که در زندگی من بوده را به گردن اولین کسی که می توانستم در تفکرم پیدا کنم انداختم. اما غافل از این بودم که اولا عامل همه سختی ها خودم هستم دوما وسیله و عامل رهایی من از سختی ها می توانم خودم باشم. دستور جلسه به وضوح می گوید هیچ موجودی، این را باید بدانید دانستن یعنی تفکرکردن، دانستن یعنی نهادینه شدن، دانستن یعنی حک شدن در ذهن و قلب ما و ایمان داشتن به آن چیزی که از این کلمه به بعد در کلام می خواهیم جاری کنیم که هیچ موجودی را نمی توانیم در تمام کائنات پیدا کنیم که به اندازه ی خود من به من توجه بکند و راجع به من تفکر کند. یک نکته ای در دستور جلسه داریم ما می گوئیم «به خویشتن خویش» یعنی آنچه که در اعماق وجودم می گذرد. یک زمانی یک چیزی را من آگاهانه و به صورت سطحی درگیر آن هستم و با آن دست و پنجه نرم می کنم این نیاز به تفکر ندارد.

نکته قضیه اینجاست که بعد از این جمله می گوید: باید به خویشتن خویش تفکر نمایید. زمانی من سردرد یا استرس دارم این احتیاج به تفکر ندارد و من این را احساس می کنم. موضوع تفکر این جاست که من به علت ها فکر کنم یعنی امروز علت سردرد یا استرس من چیست و دوم این که تفکر کنم و دنبال راه حل برای آن بگردم. جناب مهندس می فرمایند: هر زمان می خواهید ببینید راهی را که می روید درست است یا خیر ببنید در راهی که قرار دارید حالتان چگونه است ؟ من برای این که بدانم راهی که برای درمان خود انتخاب کردم و به کنگره آمده ام درست است یا خیر باید ببینم که حال من در این مسیر چگونه است. این در مورد حال درونی و صورپنهان من هم صدق می کند. پس این که باید به خویشتن خویش باید فکر کنیم که هیچ کس نمی تواند مثل خود من به خویشتن خویش فکر کند چرا؟ چون هیچ کس به اندازه خود من با درد من آشنا نیست. هیچ کس غیر از خود من برای اولین بار نفهمید که من معتاد هستم. باید از مرحله خویش حرکت کنم و به خویشتن خویش برسم و دنبال علت عارضه و درد و راه حل آن بگردم و بدانم که همه این ها را خودم باید انجام بدهم. یک همسفر فقط به اندازه شنیدن، درک کردن و گاهی به اندازه گفتن از این درد می تواند من را همراهی کند. برای این که درد من به درمان برسد اولین نفر خود من هستم. اگر وقتی درگیر اعتیاد یا هر درد دیگری هستم سال های سال با نزدیک ترین فرد در زندگی صحبت کنم مشکل من حل نخواهد شد. با مشکل اعتیاد و برای درمان آن وارد کنگره60 می شوم و پیش کسی می روم که درد من را کشیده و درک کرده و کمک راهنما شده است و از او می خواهم که به من کمک کند این فرد فقط راهنماست و مسیر را به من نشان می دهد. این که این مسیر را چگونه طی کنم و دغدغه ام درمان شدن و رسیدن به حال خوش باشد باز وظیفه خودم است. سفر اول را تمام می کنیم و وارد سفر دوم جهان بینی می شویم این جا باز هم وادی سوم جاری می شود. زیبایی کنگره در این است که در هر مرحله از زندگی باشیم وادی های اول تا چهاردهم به کمک ما می آیند. این مانند یک زنجیره است و به هر مشکلی که برخوردیم باید از وادی اول شروع کنیم تا بتوانیم به سرمنزل مقصود برسیم. از این که به صحبت های من توجه کردید از همه شما سپاسگزارم. 

در ادامه تصاویری از مراسم تودیع و معارفه مرزبانان که با حضور دیده بان محترم مسافر مهدی برگزار گردید را با هم می بینیم: