سالهای زیادی از عمرم در تاریکی گذشت؛ سالهایی پر از ترس، نگرانی، خستگی و ناامیدی را سپری میکردم. روزی که مسافرم مصرف مواد را از سنتی به صنعتی تغییر داد؛ سونامی زندگی من آغاز شد. هرچه در زندگی داشتیم چه مادی و چه معنوی همه را از دست دادیم. مجبور شدیم شهر خود را ترک کنیم و به اصفهان مهاجرت کنیم. من و سه فرزند کوچک و همسر مصرفکننده در شهری بزرگ و غریب، دیگر توان ماندن در آن شهر و تحمل نگاههای متفاوت و سنگین را نداشتم. بارها از خود میپرسیدم: خدایا، من بااینهمه مسئولیت و تنهایی چه کنم؟ راههای زیادی از سمزدایی و کمپ گرفته تا درمانهای مختلف را امتحان کردیم. اما هر بار امیدی کوتاه و دوباره ناامیدی را تجربه میکردم. فشار زندگی آنقدر زیاد بود. گاهی احساس میکردم دیگر توان ادامهدادن ندارم. حتی روزی از شدت درد روحی، دستم را با اجاقگاز سوزاندم تا شاید با درد جسم، برای لحظهای درد روح را فراموش کنم.
تمام دغدغه من ترک اعتیاد مسافرم بود و حالم به حال او گرهخورده بود. وقتی اجازه ورود به جمعیت احیای انسانی کنگره۶۰ برای ما صادر شد، تصور میکردم اینجا هم مثل مکانهای دیگری است که قبلاً رفته بودیم؛ میآیم و بعد از مدتی میروم؛ اما خیلی زود متوجه شدم اینجا صحبت از ترک نیست، صحبت از درمان است. کمکم آموختم اعتیاد یک بیماری است و برای درمان آن باید آموزش دید. در کنگره۶۰ فهمیدم من که همیشه به دنبال تغییر دیگران بودم، باید تغییر را از خود شروع کنم. یاد گرفتم مسافرم را رها کنم و بهجای غرقشدن در مشکلات او، به فکر احیای خود باشم.
وادی به وادی سفر کردم. آموزشهای مهندس حسین دژاکام و دکتر امین دژاکام، سیدیها و متون کنگره۶۰، آرامآرام دیدگاه مرا تغییر دادند و پرده سیاه ناامیدی از جلوی چشمانم کنار رفت. بالاخره جواب سؤال خود را پیدا کردم. من به این شهر بزرگ آمده بودم تا کنگرهای شوم و دوباره خویش را پیدا کنم. آموختم هیچچیز دائمی نیست و انسان چیزی جز سعی و تلاش خودش نیست. فهمیدم برای رسیدن به حال خوش باید حرکت کرد؛ شکرگزار بود و زیباییهای زندگی را دید. امروز میدانم حال خوش، فقط رهایی مسافر از اعتیاد نیست؛ حال خوش؛ ماندن در مسیر حق و حقیقت، دوری از ضد ارزشها و امیدوار زندگیکردن است. من در کنگره فقط رهایی را تجربه نکردم؛ خویش را دوباره پیدا کردم. یاد گرفتم خودم را دوست داشته باشم و زندگی را بپذیرم.
از خداوند سپاسگزارم که فرصت دوباره زندگیکردن را به من داد. از بزرگمردی که ناجی زندگی من و هزاران انسان دیگر شد، مهندس حسین دژاکام سپاسگزارم. از راهنمای خود همسفر زهره که با علم، آگاهی، دلسوزی و محبت ایشان در این مسیر همراه من بودند، از صمیم قلب تشکر میکنم. در پایان به خود یادآوری میکنم که تمام آن روزهای سخت، مقدمه رسیدن به روشنایی امروز من بودند. سپاسگزارم که فرصت دوباره زندگیکردن را پیدا کردم.
نویسنده: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر زهره (لژیون پانزدهم)
رابط خبری: همسفر عصمت رهجوی راهنما همسفر زهره (لژیون پانزدهم)
عکاس: همسفر مهرنوش رهجوی راهنما همسفر رویا (لژیون هشتم)
ارسال: همسفر راحیل رهجوی راهنما همسفر زهره (لژیون پانزدهم) دبیر دوم سایت
همسفران نمایندگی شیخبهایی
- تعداد بازدید از این مطلب :
115