سلام دوستان، سمیه هستم همسفر و مسافر ویلیام.
گاهی در زندگی به نقطهای رسیدم که احساس میکردم دیگر توان ادامه دادن ندارم؛ انگار تمام راهها به بنبست رسیده بودند و سنگهای سخت زندگی اجازه حرکت به من نمیدادند. گاهی آنقدر درگیرناامیدیها،ترسها،شکستهاو اشتباهات گذشته میشدم که فراموش میکردم هنوز هم میتوانم تغییر کنم، دوباره از نو شروع کنم و در وجودم نیرویی برای ساختن یک زندگی بهتر وجود دارد.اما امروز در مسیر آموزش و در کنار دوستانم در لژیون ویلیام، بیشتر متوجه میشوم که هیچ تغییری بدون خواست، تلاش و حرکت خود انسان اتفاق نمیافتد. آموزشها به من یادآوری میکنند که برای بهتر شدن شرایط زندگی، قبل از هر چیز باید از خودم شروع کنم.وادی نهم برای من درس بزرگی از امید، اراده و حرکت است.
این وادی به من میآموزد که هیچ انسانی برای همیشه محکوم به ماندن در شرایط سخت و تاریک زندگیاش نیست. من باید یاد بگیرم موانعی را که در درون خود ساختهام، یکییکی کنار بزنم.گاهی بزرگترین سنگهای مسیر زندگی من، نه مشکلات بیرونی، بلکه افکار منفی، ناامیدی، غرور، ترس، کینه، حسرت و باورهای اشتباهی بودند که سالها با خود حمل کرده بودم. من بهعنوان یک همسفر باید شهامت روبهرو شدن با خودم را داشته باشم و بپذیرم که برای تغییر زندگی، ابتدا باید از درون خودم شروع کنم.حضور در لژیون ویلیام به من یادآوری میکند که قرار نیست فقط شاهد تغییرات مسافرم باشم؛ من هم در این مسیر مسئولیت دارم. همانطور که مسافرم برای رسیدن به تعادل و رهایی تلاش میکند، من هم باید روی افکار، رفتار و نگرش خودم کار کنم. نمیتوانم انتظار داشته باشم همهچیز تغییر کند، اما خودم همان آدم گذشته باقی بمانم.
وادی نهم به من میگوید فقط خواستن کافی نیست؛ خواسته زمانی ارزشمند میشود که در وجود انسان به قدرت تبدیل شود و او را به حرکت وادار کند. باید به جای اینکه منتظر معجزهای از بیرون باشم، خودم قدمی برای تغییر بردارم.من یاد گرفتهام که تغییر یکشبه اتفاق نمیافتد. همانطور که در مسیر درمان و آموزش، صبر، نظم و استمرار اهمیت دارد، در زندگی من هم هیچ تغییری بدون گذشت زمان و تلاش به نتیجه نمیرسد. شاید بارها خسته شوم، شاید گاهی دلم بخواهد همهچیز را رها کنم، اما دیگر نمیخواهم تسلیم شوم.آموزشهای لژیون به من کمک میکنند به جای عجله کردن و توقع داشتن از دیگران، بیشتر به خودم نگاه کنم و سهم خودم را در اتفاقات زندگی بشناسم. یاد میگیرم که همسفر بودن فقط همراهی کردن با مسافر نیست، بلکه فرصتی است برای حرکت، رشد و رسیدن خودم به آرامش و تعادل.
چه زیباست که انسان به نقطهای برسد که دیگر از گذشتهاش فرار نکند و به جای سرزنش کردن خودش، از آن درس بگیرد؛ خودش را دوست داشته باشد و به تواناییهای درونش ایمان بیاورد.من امروز میخواهم چشمه وجودم را از زلالی عشق، بخشش، محبت و امید پر کنم. میخواهم سنگهای کینه و نفرت را از مسیر قلبم بردارم و اجازه بدهم آرامش در وجودم جاری شود. میخواهم در کنار مسافرم، اما با مسئولیت و حرکت خودم، مسیر زندگی را با آگاهی بیشتری ادامه بدهم.شاید نتوانم تمام سنگهای مسیرم را یکباره کنار بزنم، اما میتوانم هر روز یکی از آنها را از سر راهم بردارم. مهم این است که متوقف نشوم و به حرکت ادامه بدهم.
من امروز با تمام وجودم باور دارم که من هم میتوانم تغییر کنم، میتوانم از نو ساخته شوم و میتوانم روزی به خودم افتخار کنم که در سختترین لحظات زندگی، به جای تسلیم شدن، تصمیم گرفتم جاری باشم.خدایا، کمکم کن تا در این مسیر ثابتقدم بمانم. حالا بهتر میدانم که قدرت واقعی در نترسیدن از موانع نیست، بلکه در ادامه دادن مسیر با وجود تمام موانع است.امیدوارم بتوانم در کنار مسافرم و در مسیر آموزشهای لژیون ویلیام، هر روز بیشتر از دیروز حرکت کنم، یاد بگیرم و تغییر کنم؛ چون امروز میدانم که برای ساختن یک زندگی بهتر، اول باید خودم تغییر را از درون آغاز کنم.
نویسنده:همسفر سمیه رهجوی راهنما همسفر مهدیه (لژیون ویلیام)
رابط خبری:همسفر الهام رهجوی راهنما همسفر سمیه(لژیون ویلیام)
ارسال :همسفر فریبا رهجوی راهنما همسفر اعظم(لژیون چهارم)
همسفران نمایندگی خیام نیشابوری
- تعداد بازدید از این مطلب :
28