English Version
This Site Is Available In English

باید به راهنما ایمان داشته باشیم

باید به راهنما ایمان داشته باشیم

هشتمین جلسه از دوره‌ی هشتم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ ویژه مسافران نمایندگی محمدی‌پور قم با استادی راهنمای محترم مسافر یونس، نگهبانی راهنمای محترم مسافر اسماعیل و دبیری مسافر رضا با دستور جلسه‌‌‌ی «وادی نهم و تاثیر آن روی من (وقتی نیرویی از کم شروع شود و به درجه بالاتری برسد، نقطه تحمل نمایان می‌شود» در روز سه‌شنبه 26 آبان‌ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار نمود

خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، یونس هستم، یک مسافر.

در ابتدا خداوند را شکر می‌کنم که بار دیگر توانستم در این جایگاه بنشینم و در کنار شما دوستان آموزش بگیرم تا بتوانم بهتر زندگی کنم.

از گروه مرزبانی، ایجنت محترم علی آقا، گروه مرزبانی و همچنین نگهبان محترم آقا اسماعیل تشکر می‌کنم که به من اجازه دادند در این جایگاه قرار بگیرم.

در وادی نهم آمده است: «وقتی نیرویی از کم شروع شود و به درجهٔ بالا و بالاتری برسد، نقطهٔ تحمل پیدا می‌شود.»

در این وادی به نکات مختلفی اشاره شده است؛ ازجمله این‌که هم فجور و هم تقوا به انسان الهام می‌شود. به عبارتی، هم مسیر ارزش‌ها و هم مسیر ضد ارزش‌ها به ما نشان داده می‌شود.

برداشت من، یونس، از وادی نهم این است که وقتی وارد کنگره شدم، یک لژیون و یک راهنما انتخاب کردم. به یاد دارم در هفته‌های اول، اولین تیتر وادی‌ای که راهنمایم در دفترچه اوتی برای من نوشت، همین وادی نهم بود. من همیشه قدردان راهنمای خود هستم.

وقتی یک شخص سفر اولی وارد لژیون می‌شود، راهنما به او می‌گوید اولین کاری که باید انجام دهد، ایمان آوردن است. در وادی نهم نیز به این موضوع اشاره می‌شود که باید به عملی که می‌خواهیم انجام دهیم، ایمان داشته باشیم و حرف خود را به عمل تبدیل کنیم.

ما باید به صحبت‌های راهنما ایمان داشته باشیم. راهنما می‌گوید: «اگر به من ایمان داشته باشی، حالت خوب می‌شود.» اما این موضوع چگونه اتفاق می‌افتد؟

برای من، یونس، زمانی این اتفاق می‌افتد که راهنما می‌گوید، برای مثال، دو سی‌سی دارو مصرف کن. من دو سی‌سی دارو مصرف می‌کنم و می‌بینم حالم خوب است و تقریباً تعادل دارم. سپس قرار است میزان دارو به‌تدریج افزایش پیدا کند و پله‌های دارویی بالاتر برود. هفته بعد راهنما نامه می‌نویسد و می‌گوید دو و نیم سی‌سی مصرف کن؛ اما من می‌گویم همان دو سی‌سی برایم کافی است و همان مقدار را مصرف می‌کنم.

در این حالت، من عملکردی را که باید انجام دهم، انجام نداده‌ام و از پله بعدی بالاتر نرفته‌ام. در درون من چه اتفاقی می‌افتد؟ این موضوع باعث می‌شود به ارتقا نرسم. زمانی به ارتقا می‌رسم که به حرفی که باید عمل کنم و عملکردی را که باید داشته باشم، انجام دهم. اگر این کار را انجام ندهم، حال خودم بدتر و شرایط زندگی‌ام خراب‌تر می‌شود.

نتیجه عملکرد من در دوران مصرف نیز به همین شکل بود. در روزهای اول، شاید با یک پک مواد، نشئه می‌شدم؛ اما به‌تدریج مقدار مصرفم بیشتر شد. انسان در هر جایگاه و هر زمانی می‌تواند به اوج برسد یا سقوط کند.

در یکی از سی‌دی‌های اخیر نیز استاد با صبوری فرمودند که هرچه انسان بخواهد پیشرفت کند، ظرفیت او نیز باید بزرگ‌تر شود. من وارد کنگره شده‌ام و در کنگره خدمت می‌کنم، اما ممکن است اشتباهاتی هم داشته باشم. برای این‌که اشتباهاتم کمتر شود، باید آموزش‌پذیر باشم. برای آموزش‌پذیر بودن باید سی‌دی بنویسم و برای این‌که بتوانم آموزش‌های سی‌دی‌ها را به عملکرد تبدیل کنم، باید حضور داشته باشم.

تمام این موارد، پله‌هایی برای پیشرفت من هستند تا بتوانم بهتر زندگی کنم.

اگر بخواهیم عملکرد خود را در مصرف اوتی و حضور در لژیون بررسی کنیم، می‌بینیم کسی موفق می‌شود و به حال خوب می‌رسد که به صحبت‌های راهنمای خود گوش دهد. کسی به درمان و پله بعد می‌رسد که اوتی خود را سر ساعت مصرف کند، سر ساعت بخوابد و کارهایش را در زمان مناسب انجام دهد.

البته انجام این کارها واقعاً آسان نیست؛ زیرا ممکن است در زندگی انسان اتفاقی بیفتد و نیروهای منفی نیز برای جلوگیری از ادامه مسیر وارد عمل شوند.

برای خود من نیز گاهی این‌گونه بود. با خودم می‌گفتم: «اگر بخواهم یک سی‌دی بنویسم، نمی‌توانم چهار ساعت یک‌جا بنشینم.» سپس تصمیم می‌گرفتم ابتدا فقط یک ساعت بنویسم. یک ساعت می‌نشستم و سی‌دی می‌نوشتم. وقتی زمان تمام می‌شد، با خودم می‌گفتم پنج دقیقه دیگر هم بنشینم. همان پنج دقیقه اضافه باعث می‌شد روز بعد نیز بتوانم پنج دقیقه به زمان مطالعه‌ام اضافه کنم. به این شکل، به‌تدریج نقطه تحمل من افزایش پیدا می‌کرد.

مثال دیگر، حضور در لژیون و جلسه کارگاهی است. بعضی افراد در ابتدا نمی‌توانند یک ساعت و نیم در جلسه بنشینند. وقتی صحبت‌های استاد و مشارکت‌ها تمام می‌شود و نوبت به اعلام سفر می‌رسد، دوست دارند از جلسه خارج شوند، سیگار بکشند، آب بخورند یا کار دیگری انجام دهند.

من نیز در گذشته چنین عملکردی داشتم؛ اما با خودم می‌گفتم: «اشکالی ندارد، صحبت‌های استاد تمام شده است؛ پنج دقیقه دیگر می‌نشینم و یک اعلام سفر را گوش می‌دهم، بعد از جلسه خارج می‌شوم.» جلسه بعد پنج دقیقه دیگری به این زمان اضافه می‌کردم. سعی می‌کردم همین عملکرد را در امور زندگی و کارهای دیگر نیز به کار بگیرم.

البته باید به نکته‌ای که در یکی از سی‌دی‌ها مطرح شده است نیز اشاره کنم. اگر قرار باشد چنین عملکردی داشته باشم، اولین و مهم‌ترین کاری که باید انجام دهم، داشتن گذشت است.
گذشت از چه چیزی؟ از خودم، از زمانم، از وقتم و از نیرویی که دارم.
برای مثال، اگر قرار باشد ساعت یک حرکت کنم تا ساعت چهار و نیم یا پنج به کنگره برسم، می‌توانم نیم ساعت زودتر حرکت کنم. سپس همین زمان را به‌تدریج بیشتر کنم تا زودتر به کنگره برسم و بتوانم خدمتگزار باشم.

اگر بخواهم از خودم بگذرم، باید برای انجام کارها از توان و انرژی خود استفاده کنم. برای مثال، ممکن است اوتی من بالا رفته باشد و حالم خوب باشد؛ اما راهنما تشخیص دهد که باید مقدار آن بیشتر شود. شاید نیم سی‌سی به داروی من اضافه شود و پس از مدتی، دوباره کاهش پیدا کند. وقتی اوتی کم می‌شود، باز هم باید از خودم بگذرم و به برنامه پایبند باشم.
اگر بتوانم این عملکرد را ادامه دهم، می‌توانم با حال خوش به مقصد برسم. وقتی مقدار اوتی پایین می‌آید و راهنما نیم سی‌سی از آن کم می‌کند، در واقع از توان و وجود خودم برای رسیدن به درمان استفاده کرده‌ام.
در تمام این مراحل باید گذشت داشته باشم؛ هنگام عصبانیت، در زمین فوتبال یا هنگام ورزش. باید بتوانم چند دقیقه، سی ثانیه یا حتی ده ثانیه تحمل کنم و بلافاصله پاسخ ندهم یا حرفی را به طرف مقابل برنگردانم.

به یاد دارم راهنمایم در سفر اول به من گفت: «یونس، هرکس هر چیزی به تو گفت، جوابش را نده و سکوت کن.» من هم گفتم: «چشم.» تا امروز سعی کرده‌ام به این توصیه عمل کنم؛ البته گاهی موفق نشده‌ام و پاسخ داده‌ام، اشتباه کرده‌ام و حالم بد شده است.

در یکی از سی‌دی‌ها نیز استاد درباره همین موضوع صحبت می‌کنند و می‌فرمایند زمانی انسان می‌تواند از تاریکی‌های درون خود عبور کند که در شرایط سخت، درد و ناراحتی را تحمل کند. زمانی که حرفی می‌شنوم و حالم بد می‌شود، حتی اگر آن حرف ناحق باشد یا حتی اگر حق با من باشد، باید بتوانم تحمل کنم.

در همان لحظه است که می‌توانم کینه، حسادت، خشم، دروغ و دیگر تاریکی‌های درون خود را از بین ببرم یا از آن‌ها دور شوم.

در سی‌دی «یین و یانگ» نیز گفته می‌شود که هیچ چیزی در جهان هستی به‌یک‌باره اتفاق نمی‌افتد. اگر نگاه کنیم، تابستان ناگهان به زمستان تبدیل نمی‌شود. شب یک‌باره کوتاه یا بلند نمی‌شود؛ بلکه این تغییرات به‌تدریج و روزبه‌روز، دقیقه‌به‌دقیقه اتفاق می‌افتند.

حتی اگر قرار باشد دمای هوا افزایش پیدا کند، این افزایش به‌تدریج رخ می‌دهد و یک‌باره سی درجه اضافه نمی‌شود. من نیز باید این موضوع را آموزش بگیرم و بدانم که تغییر درونی نیز به‌صورت تدریجی اتفاق می‌افتد.

همیشه مقداری تاریکی در وجود انسان وجود دارد و نمی‌توان گفت که این تاریکی به‌طور کامل از بین می‌رود. آن نقطه همچنان وجود دارد و تغییر از افکار انسان آغاز می‌شود.

از این‌که به صحبت‌های من دادید، سپاسگزارم.

برای مطالعه خلاصه سی‌دی "سی دی نگهبان (جناب دکتر امین دژاکام)" کلیک کنید.

نگارش: مسافران سینا(لژیون یکم) محمد(لژیون هفتم)
محمدص(لژیون سوم) همسفر علی(لژیون چهارم) امین (لژیون یکم)
عکس: مسافران محمد(لژیون هفتم)، محمدص(لژیون سوم)
ارسال: مسافر محمدعلی(لژیون سوم)
تهیه، تنظیم و ویرایش: مسافر سینا(لژیون یکم)

گروه خبری نمایندگی محمدی‌پور قم

 

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .