وقتی به وادی نهم فکر میکنم، یاد روزهایی میافتم که چقدر زندگی برایم سخت بود؛ روزهایی که گاهی از مشکلات خسته میشدم، زود از کوره درمیرفتم، ناامید میشدم و احساس میکردم دیگر توان ادامه دادن ندارم. بارها با خودم فکر میکردم چرا زندگی اینقدر سخت شده و چرا نمیتوانم آرامش داشته باشم.
اما امروز با آموزشهای کنگره فهمیدم که هیچ تغییری یکشبه اتفاق نمیافتد. همانطور که یک درخت برای بزرگ شدن به زمان نیاز دارد، من هم برای تغییر کردن باید صبور باشم و قدمبهقدم حرکت کنم.
حالا میدانم نقطه تحمل من میتواند بیشتر شود؛ یاد گرفتهام بهجای عصبانیت، صبر کنم؛ بهجای ناامیدی، امیدوار باشم و در برابر سختیها زود تسلیم نشوم. فهمیدم قرار نیست همیشه شرایط زندگی آنطور باشد که من میخواهم، اما میتوانم خودم را تغییر بدهم و نگاهم را به زندگی عوض کنم.
وقتی به گذشتهام نگاه میکنم، تفاوت امروز و دیروزم را احساس میکنم. شاید هنوز هم مشکلاتی داشته باشم، اما دیگر مثل گذشته بهراحتی نمیشکنم. امروز آرامش بیشتری دارم و برای این حال خوب، از صمیم قلب خدا را شکر میکنم. تمام این حس خوب و آرامشی که امروز در وجودم دارم را مدیون آموزشهای کنگره۶۰ میباشم؛ جایی که به من یاد داد هنوز هم میشود امیدوار بود و دوباره زندگی کرد.
از اعماق قلبم از آقای مهندس دژاکام سپاسگزارم که چنین راه روشنی را برای ما به یادگار گذاشتند. هرچند امروز در میان ما نیستند، اما نام، اندیشه و آموزشهای ارزشمندشان همیشه در زندگی ما جاری خواهد بود. ایشان به انسانهای زیادی امید و فرصت دوباره زندگی کردن بخشیدند و من همیشه قدردان این بزرگی و محبت میباشد.
امروز میدانم که قرار نیست یکروزه به انسانی قوی و صبور تبدیل شوم؛ فقط کافی است هر روز کمی بهتر از دیروز باشم و برای رسیدن به آرامش و تعادل تلاش کنم.
نویسنده: همسفر صاحبه رهجوی راهنما همسفر زینب (لژیون سوم)
عکاس: همسفر معصومه رهجوی راهنما همسفر پریسا (لژیون اول)
ارسال: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر زینب (لژیون سوم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی دلیجان
- تعداد بازدید از این مطلب :
11