جلسه دهم از دوره چهل و سوم کارگاههای آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی عمان سامانی شهرکرد به استادی راهنما همسفر عاطفه، نگهبانی همسفر معصومه و دبیری همسفر زهرا با دستورجلسه « وادی نهم (وقتی نیرویی از کم شروع شود و به درجۀ بالا و بالاتری برسد، نقطۀ تحمل پیدا می شود.) و تأثیر آن روی من»
روز دوشنبه ۱۸ آبانماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۵:۰۰ آغاز به کار کرد.
.jpg)
خلاصه سخنان استاد:
یکی از پارامترهای مهم در وادی نهم، مسئله زمان است. این وادی مفهوم زمان را به من یادآوری میکند و به من میآموزد که هر نیرویی داشته باشم، اگر در طول زمان استمرار و پیوستگی داشته باشم، بهتدریج در آن موضوع به نقطه تحمل میرسم.
نیروی کم در این وادی را میتوانم به توان اولیه خودم ربط دهم، یعنی در هر موقعیتی که هستم و میخواهم کاری را شروع کنم، باید توان اولیه و نیروی کم خودم را در نظر بگیرم، افراد موفق، ورزشکاران حرفهای و کسانی که در کارشان به موفقیت میرسند، از ابتدا این توانایی و قدرت را نداشتهاند. نیروی آنها در شروع بسیار اندک بوده است. آنها هم مانند همه ما از نقطهای کوچک شروع کردهاند و بهمرور زمان، با تمرین و استمرار به تواناییهای بالاتر رسیدهاند.
زمانیکه وارد جمعیت احیای انسانی کنگره۶۰ شدیم، شاید خیلی از ما حتی نمیتوانستیم پنج دقیقه روی این صندلی بنشینیم، یا زمانیکه میخواستیم یک فایل صوتی را گوش دهیم و بنویسیم، حتی پنج دقیقه تمرکز کردن برای ما سخت بود، نمیتوانستیم فعالیت بدنی خاصی انجام دهیم، اما به مرور زمان و با تمرین، توانایی انجام این کارها در ما بهوجود آمد.
منظور از نیروی کم در این وادی، همان توان اولیه من است؛ توانی که باید آن را بشناسم و از همان نقطه شروع کنم، وقتی وارد کنگره۶۰ شدم، تصمیم گرفتم خودم را درمان کنم، مسائل و مشکلاتم را بشناسم و برطرف کنم، شاید اولین چیزی که کنگره۶۰ به من داد،امید را در دل ما زنده کرد. شاید قبل از ورود به کنگره۶۰ امید چندانی به تغییر و بهتر شدن شرایط نداشتم، اما با آموزش، حرکت درست یاد گرفتیم که اگر در مسیر درست قرار بگیریم و با استمرار و در زمان مناسب حرکت کنیم، میتوانیم به چیزی که میخواهیم برسیم.
استمرار در مسیر بسیار مهم است. باید بدانم هر موضوعی که میخواهم در آن تغییر ایجاد کنم، نیازمند زمان است و باید پروسه زمان را در نظر گیرم، این موضوع را در تجربه شخصی خودم هم داشتهام. گاهی مثلاً ده ماه کاری را انجام میدهم، اما وقتی به نتیجه نگاه میکنم، میبینم که در ابتدا خوب پیش رفتهام، در میانه راه هم خوب بودهام، ولی در انتهای مسیر نتوانستهام همان کیفیت را حفظ کنم و در نتیجه کارم نتیجهبخش نبوده است. در اینجا متوجه میشوم باید آهسته و پیوسته حرکت کنم. یعنی همانطور که در ابتدا با انگیزه و استمرار شروع کردهام، در میانه و انتهای مسیر هم همان روند را حفظ کنم. نمیشود یک روز کاری را انجام دهم و روز دیگر آن را رها کنم. این روش با فرمول وادی نهم هماهنگی ندارد.
این وادی به من نوید میدهد که هر کاری را که امروز از عهدهاش برنمیآیم، میتوانم با تمرین و استمرار در طول زمان انجام دهم.
ممکن است از خودم بپرسم چه کاری در ذهنم دارم که دوست دارم انجام دهم، اما تصور میکنم نمیتوانم آن کار را انجام دهم، وادی نهم به من میگوید که میتوانی؛ به شرط اینکه از توان کم خودت شروع کنی،مثلا اگر امروز بیشتر از پنج قدم نمیتوانم راه بروم، مطمئن باشم که با تمرین روزانه میتوانم از پنج قدم به هفت قدم، بعد به ده قدم و بهمرور به پانصد و هزار قدم برسم. همین مسیر میتواند روزی مرا به یک دونده قوی تبدیل کند.
نکته مهم این است که بدانم چه زمانی باید مرحله خودم را تغییر دهم. زمانیکه توانستم پنج قدم را به درستی و با ثبات انجام دهم، آنوقت میتوانم وارد مرحله هفت قدم شوم. وقتی هفت قدم برایم عادی و قابل انجام شد و در آن به ثبات رسیدم، میتوانم مرحله بعدی را شروع کنم،پس ثبات در مرحله قبلی بسیار مهم است. نباید قبل از اینکه توانایی لازم را به دست آورم، از مرحلهای به مرحله دیگر بروم.
میخواهم این وادی را به خودم و همه همسفران عزیز هم ربط دهم؛زمانیکه یک همسفر وارد کنگره ۶۰ میشود، انرژی میگیرد، حالش خوب میشود و انگیزه زیادی پیدا میکند. اما ممکن است این انرژی و انگیزه اولیه بعد از سه تا شش ماه کاهش پیدا کند، اگر همسفر در این مدت نتواند در فضای کنگره گرههای درونی خودش را بشناسد و برای باز کردن آنها حرکت کند، دیگر ممکن است آن انرژی اولیه را دریافت نکند، مسافر وارد کنگره۶۰ میشود و سفر خودش را آغاز میکند. وظیفه همسفر هم این است که در کنار مسافر، مدیریت زندگی را به درستی انجام دهد، صبور و قانع باشد و شرایطی فراهم کند تا مسافر بتواند سفر خودش را بهدرستی طی کند.
اما نکته جالب اینجاست که پاداش همسفر در این مسیر، فقط خوب شدن حال مسافر نیست؛ بلکه فرصتی است که برای شناختن گرههای درونی خودش پیدا میکند تا بتواند یکییکی آنها را بشناسد و باز کند. شاید در ظاهر این مسافر باشد که در حال سفر کردن است، اما در حقیقت همسفر هم در این مسیر در حال شناختن و تغییر خودش است. به نظر من این یکی از ارزشمندترین پاداشهای همسفر بودن و در کنار مسافر قرار گرفتن است.
نکته آخر و جمعبندی صحبتهایم برای من وادی نهم همیشه مقدمهای برای دستور جلسه گلریزان بوده است. همیشه بعد از وادی نهم، دستور جلسه هفته بعد گلریزان بوده و این موضوع برای من جای فکر داشته است، چه قبل از ورود به کنگره۶۰ و چه بعد از آن، همیشه با خودم فکر میکردم چرا گاهی یک همسفر خانهدار بهتر از یک همسفر شاغل میتواند هزینههای زندگی را مدیریت کند و حتی به فرزندانش کمک کند، اما همسفری که شاغل است، با وجود داشتن درآمد، گاهی در تأمین هزینهها کم میآورد؟
به این نتیجه رسیدم که در شرایط اقتصادی امروز، واقعا این خداوند است که توانایی کسب درآمد و روزی را به ما میدهد. من به تنهایی نمیتوانم و هر چه دارم، از توان و قدرتی است که خداوند در اختیارم قرار داده است، به این فکر کردم که شاید یکی از راههای دریافت توانایی بیشتر، این باشد که خودم هم توان بخشیدن و بخشندگی را در وجودم پرورش دهم. این موضوع فقط درباره پول نیست؛ درباره همه چیز است. اگر میخواهم خداوند توانایی بیشتری در موضوعی به من دهد، باید از همان موضوع شروع کنم و آنچه را که دارم، در حد توانم ببخشم. مثلا اگر دوست دارم جهانبینی بیشتری یاد بگیرم، باید آنچه را که آموختهام با دیگران به اشتراک بگذارم و به دیگران هم آموزش دهم، یعنی از دانستههایم ببخشم تا زمینه یادگیری و دریافت بیشتر برایم فراهم شود. به نظر من این هم ارتباط زیبایی بین وادی نهم و گلریزان است؛ اینکه از توان کم خودم شروع کنم، در بخشیدن استمرار داشته باشم و به مرور زمان ظرفیت و توانایی بیشتری در خودم به وجود آورم.
.jpg)
مرزبانان کشیک: همسفر معصومه
تایپیست: همسفر زهره رهجوی راهنما همسفر زینب (لژیون یازدهم)
عکاس: همسفر پرتو رهجوی راهنما همسفر آسیه (لژیون اول)
ارسال: مرزبان خبری همسفر سمیه
همسفران نمایندگی عمان سامانی شهرکرد
- تعداد بازدید از این مطلب :
64