در ابتدا خداوند بزرگ را شاکرم که مسیر زندگیام را به سمتی هدایت کرد تا با مکانی آشنا شوم که سراسر نور، آگاهی و امید است؛ مکانی به نام کنگره۶۰ که امروز افتخار دارم عضوی از خانواده بزرگ آن باشم. سالهای زیادی بود که بهواسطه اعتیاد همسرم، شادی و آرامش از زندگیام رخت بربسته بود. روزهایم با نگرانی و سختی میگذشت و گویی نور امید در زندگیام کمرنگ شده بود؛ اما با ورود به کنگره۶۰، دریچهای تازه به روی زندگیام باز شد.
از همان روزهای اول، با گوش دادن به سیدیهای آموزشی و نوشتن مطالب آنها، آرامآرام با دنیای جدیدی از آموزش و آگاهی آشنا شدم. برای من که سالها از درس و مدرسه دور بودم، نوشتن کار آسانی نبود؛ اما کلام شیرین و آموزنده آقای مهندس چنان در وجودم تأثیر میگذاشت که هر جمله برایم دریچهای تازه از شناخت و آگاهی باز میکرد. هرچه بیشتر گوش میدادم و مینوشتم، علاقهام به آموزش بیشتر میشد و سختی نوشتن را کمتر احساس میکردم.
بهمرور متوجه شدم آموزشها فقط مطالبی برای نوشتن و خواندن نیستند؛ بلکه قرار است نگرش و جهانبینی من را تغییر دهند. کمکم یاد گرفتم به زندگی، به خودم و به مسافرم با نگاه دیگری بنگرم. آن تاریکیها، رنجها و سختیهایی که سالها با خود حمل میکردم، جای خود را به آرامش، امید و حس خوب زندگی دادند. گویی من هم در کنار مسافرم، سفر تازهای را آغاز کرده بودم؛ سفری برای رسیدن به آگاهی و حال خوب.
در این مسیر، حضور راهنمایم همسفر فاطمه و آموزشهای ارزشمند ایشان نقش بسیار مهمی در تغییرات من داشت. با راهنماییهای ایشان، قدمبهقدم آموختم و از این مسیر لذت بردم. از سوی دیگر دیدن تغییرات مسافرم و حال خوب او برایم بسیار شیرین و لذتبخش بود. دیگر از آن حال و روز گذشته خبری نبود و این تغییرات را مدیون آموزشها و تلاشهای راهنمای دلسوز و پرتلاش ایشان میدانم.
خدا را شکر که توانستیم این سفر را به پایان برسانیم و با دریافت گل رهایی، طعم شیرین رهایی و آرامش را بچشیم. آن لحظه برای من فقط پایان یک سفر نبود، بلکه آغاز فصل تازهای از زندگی بود؛ فصلی سرشار از امید، آگاهی و قدردانی.
زمانی که برای رهایی به تهران رفتم، با دیدن تابلوی بزرگی که تصویر آقای مهندس بر آن نقش بسته بود، دلم گرفت و احساس دلتنگی عمیقی به من دست داد؛ اما حضور آقای دکتر امین و صحبتهای ایشان، آرامش خاصی به قلبم بخشید. آنجا بیشتر از همیشه احساس کردم که اندیشه و راه آقای مهندس زنده است و این مسیر نورانی همچنان ادامه دارد. فهمیدم که وظیفه ماست این مسیر را با آموزش گرفتن، آموزش دادن و خدمت کردن ادامه دهیم.
من خودم را همیشه مدیون آقای مهندس، خانواده بزرگوار ایشان و تمام کسانی میدانم که برای برپا ماندن این چراغ تلاش میکنند. از راهنمایان همسفر فاطمه، مسافر حسین و تمامی خدمتگزاران کنگره۶۰ از صمیم قلب سپاسگزارم.
امیدوارم بتوانم با ماندن در کنگره، ادامه دادن آموزشها و خدمت صادقانه، ذرهای از محبتها و زحمات این مجموعه بزرگ را جبران کنم و قدردان راه و اندیشه دانشمند بزرگ آقای مهندس باشم. سپاسگزارم که فرصت تجربه زندگی دوباره، آرامش و شادی را به دست آوردهام.
نویسنده: همسفر صدیقه رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون اول)
ویرایش و ارسال: همسفر خدیجه رهجوی راهنما همسفر سپیده (لژیون سوم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی لامرد
- تعداد بازدید از این مطلب :
45