سلام دوستان شیوا هستم همسفر و مسافر نیکوتین
وادی نهم به من یاد میدهد که: هیچ انسانی یک شبه به نقطه تحمل نمیرسد هر چیزی در زندگی از نقطهای کوچک شروع میشود و با آموزش، تجربه و تکرار میتواند رشد کند.نقطه تحمل یعنی من بتوانم در برابر مسائل و مشکلات زندگی ظرفیت بیشتری پیدا کنم.آدم باید کم کم و با تمرین ظرفیتش را بالا ببرد. نقطه تحمل یعنی وقتی یک فشار یا یک مشکل پیش میآید. مثل قبل از کوره در نمیروم؛ زیرا در کنگره یاد گرفتم که:« آرامش یک انتخاب است ،نه یک اتفاق. »وادی نهم به من میگوید: برای رسیدن به خود واقعیم، باید صبور باشم، حرکت کنم و از سختیهای مسیر نترسم؛ زیرا تغییر واقعی از خود من شروع میشود و با قدمهای کوچک اما مداوم میتوانم به انسانی با ظرفیت بیشتر و آرامش عمیقتر تبدیل شوم .
مثلاً؛ وقتی یک نوزاد به دنیا میآید حتی نمیتواند گردن خود را نگه دارد، ولی کم کم با تمرین میتواند بنشیند، میتواند راه برود ،حتی میتواند بدود و هیچکس هم از او انتظاری ندارد که یک شبه راه رفتن را یاد بگیرد. نقطه تحمل ما هم دقیقاً همین طور است.ممکن است قبلاً با شنیدن یک حرف ناراحت کننده زود عصبانی میشدم و از کوره در میرفتم. ولی از زمانی که با آموزشهای کنگره آشنا شدم،قبل از انجام هر واکنشی لحظهای سکوت میکنم، کمی فکر میکنم و بعد حرف میزنم و این یعنی بالا رفتن نقطه تحمل در من .خداوند را هزاران بار شکرگزارم که عضوی از کنگره ۶۰ هستم و امکان یاد گرفتن و آموزش گرفتن و درست زندگی کردن را دارم.
سلام دوستان خدیجه هستم همسفر و مسافر نیکوتین
هیچ تغییر و تحولی بهصورت ناگهانی اتفاق نمیافتد. برای رسیدن به هر جایگاهی، باید زمان بگذرد، آموزش ببینیم و آرامآرام ظرفیت خودمان را بالا ببریم.در این وادی با مفهوم نقطه تحمل آشنا میشویم. نقطه تحمل یعنی هر انسانی در برابر مسائل، فشارها، سختیها و شرایط مختلف، ظرفیت مشخصی دارد. وقتی فشار از ظرفیت انسان بیشتر شود، ممکن است از تعادل خارج بشود و واکنشی نشان دهد که بعداً خودش هم از آن پشیمان شود.یکی از آموزشهای مهم این وادی برای من این است که نقطه تحمل فقط در برابر سختیها نیست؛ بلکه در برابر خوشیها، مسئولیتها، محبت، بخشش و حتی موفقیت هم باید ظرفیت داشته باشیم.گاهی انسان تصور میکند چون سکوت میکند، صبور است؛ اما سکوت همیشه نشانه صبر نیست.
ممکن است درون انسان پر از خشم، ناراحتی و توقع باشد و فقط آنها را پنهان کرده باشد. صبر واقعی زمانی اتفاق میافتد که انسان درون خودش را هم آرامآرام تغییر دهد.من بهعنوان یک همسفر فهمیدم که در مسیر درمان مسافر، نباید انتظار داشته باشم همهچیز یکشبه درست شود. همانطور که مسافر برای رسیدن به تعادل نیاز به زمان، آموزش و حرکت تدریجی دارد، من هم باید روی افکار، رفتار، توقعات و نقطه تحمل خودم کار کنم.گاهی ما همسفران از روی محبت میخواهیم زودتر نتیجه بگیریم، زودتر تغییر ببینیم و حتی گاهی بهجای مسافر حرکت کنیم؛ اما این وادی به من یاد داد که هر انسانی باید خودش مسیر تغییر را طی کند.
نکته دیگری که برای من بسیار آموزنده است، این است که نقطه تحمل با تکرار منظم و بالا بردن آگاهی افزایش پیدا میکند. همانطور که یک ورزشکار با تمرین مداوم توانایی خودش را بالا میبرد، ما هم با آموزش گرفتن، تفکر کردن و عمل کردن میتوانیم ظرفیت وجودی خودمان را افزایش دهیم.من یاد گرفتم بهجای اینکه فقط از دیگران انتظار تغییر داشته باشم، از خودم شروع کنم؛ بهجای قضاوت کردن، بیشتر بیاموزم و بهجای واکنشهای عجولانه، کمی مکث کنم و با تفکر تصمیم بگیرم.
من نمیتوانم تمام اتفاقات زندگی را کنترل کنم، اما میتوانم با آموزش و بالا بردن نقطه تحملم، نوع واکنشم به اتفاقات را تغییر بدهم.
سلام دوستان اسما هستم همسفر و مسافر نیکوتین
با گذر از هشت وادی به وادی نهم رسیدیم از هر وادی درسی گرفتیم و یکی یکی نردبان ها را بالا رفتیم.وقتی نیرویی از کم شروع شود و به درجه بالا و بالاتری برسد نقطه تحمل پدیدار می گردد.من قبل از ورود به کنگره در برابر مشکلات و چالش های زندگی ام نقطه تحملی نداشتم و حتی نمیدانستم نقطه تحمل چیست و چگونه باید آن را بالا ببرم و با کوچک ترین سخن همانند کوه آتش فشان فوران میکردم؛ اما به اذن خداوند وارد کنگره شدم و با کتاب مقدس عشق آشنا شدم یکی یکی وادی هارا پشت سر گذاشتم هر کدام از وادی ها به من درس های زیادی آموخت.در وادی اول آموختم که قبل از هر سخن تفکر کنم و با تفکر مسیرم را ادامه دهم.در وادی دوم آموختم که بیهوده خلق نشدم و خداوند هیچ موجودی را بیهوده نیافریده است.
در وادی سوم آموختم این خودم هستم که میتوانم بعد از زمین خوردن دستانم را به زانوهایم گره بزنم و باند شوم .در وادی چهارم آموختم که مسئول تمام اشتباهات و خطاهایم خودم هستم نه دیگران پس بکوشم و اشتباهاتم را جبران کنم.
در وادی پنجم آموختم برای نتیجه گیری و حل مشکلات فکر خالی کافی نیست بایستی حرکت کرد.در وادی ششم آموختم به ندای عقلم گوش بسپارم؛ زیرا فرماندهی کل جسم من به دست عقل است.در وادی هفتم آموختم برای حل مشکلات دو راه دارم و هر کدام از آن ها مرا به هدفی میرساند، و این من هستم که انتخاب میکنم راه نیکی ها یا بدی ها را برم .در وادی هشتم فرا گرفتم با حرکت راه نمایان میشود اگر تلاش نکنم، معجزه هدف را نخواهم دید.اکنون در وادی نهم ایستاده ام و در برابر مشکلات، ناآرامی ها، و هیچ کدام از سختی ها از آستانه تحمل خارج نمیشوم و ذره ذره نقطه تحمل خود را بالا برده امخداوند را شاکر و سپاسگذار هستم که به من اجازه داد با کنگره ۶۰ و آقای مهندس آشنا بشوم و بتوانم در مسیر ایشان عاشقانه خدمت کنم.
سلام دوستان مبینا هستم همسفر و مسافر نیکوتین
همه چیز در هستی دارای نقطه تحمل است و اگر از نقطه تحمل و ظرفیت خودش خارج شود از تعادل خارج شده و به نقطه آشوب میرسد، انسان هم همینگونه است و نقطه تحمل دارد. ما باید در زندگی نقطه تحمل انسانها را در نظر بگیریم و ظرفیت آنها را بشناسیم. اگر به شخصی از نظر روحی و روانی فشاری وارد کنیم آن شخص از کنترل خارج شده و وارد مرحله آشوب می شود که باعث دعوا و درگیری میشود.ما برای بالا بردن نقطه تحمل نیاز به تفکر، تجربه و آموزش داریم. من قبل از ورودم به کنگره فردی بودم که در هر زمینهای نقطه تحملم پایین بود و قدرت روبهرو شدن با مشکلات را نداشتم؛ اما حالا میدانم که مشکلات، رحمت خداوند هستند نه لعنت خداوند.تا زمانی که تاریکی را تجربه نکنیم از روشنایی لذت نمیبریم.
ظرف شیشه ای را در نظر بگیرید که اگر بیش از حد توانش متحمل فشار بشود قطعا خواهد شکست؛ همچنین سخت ترین اجسام مانند فلزات و سنگ ها نیز هر کدام دارای نقطه تحملی هستند و تحت فشار و حرارت زیاد تغییر شکل می دهند. پس مسئله ای که بطور کلی حائز اهمیت می باشد اینست که نقطه ی تحمل می تواند باعث تغییر و دگرگونی در هر ساختاری بشود. در مورد انسان هم این قضیه کاملا صادق است.
رابط خبری: همسفرالهام رهجوی راهنما همسفرمهدیه(لژیون ویلیام)
ارسال:همسفر فریبا رهجوی راهنما همسفر اعظم(لژیون چهارم)
همسفران نمایندگی خیام نیشابوری
- تعداد بازدید از این مطلب :
33