به نام قدرت مطلق الله
۸ وادی را پشت سر گذاشتهایم که در وادی ۸، عنوان وادی میگوید:«با حرکت راه نمایان میشود.» حرکت کردیم و رسیدیم به وادی نهم. وقتی نیرویی از کم شروع شود و به درجه بالا و بالاتری برسد، نقطه تحمل پیدا میشود و این وادی پیامی بسیار زیبا برای من و کسانی که به دنیایی تازه قدم نهادهاند و به خویش و خویشتن توجه مینمایند، دارد. بر من و شما واجب و ضروری است که از سخن به نقطهی عمل حرکت کنیم و بر زمین و سماع توجه کنیم.
در ادامه، این پیام مطرح میکند با اندیشه ژرف خود به رحمت ماورایی ایمان راسخ داشته باشید و بدانید پاداش شما دست همیاری شما را خواهد داد؛ آنگاه بذر نیکو بکار و یا تخم و دانهای با ارزش؛ چون هم قوت کافی و هم سایهبانهایتان برافراشته خواهد بود. پس آن کنید که فرمان است.
وادی نهم، نقطه تحمل و دنیایی تازه؛ تازه از این نظر که منِ همسفر و مسافری که وارد کنگره میشوم هر چه در این طول سالهای عمرم آموختم، دیدم و عمل کردم، ولی به خودم نرسیدم، خودم را نشناختم و بارها در شرایط زندگی که عوض میشد من عوض نمیشدم؛ اگر هم تبدیلی بود، فقط به طرف منفیها و در آخر سقوط. سقوط هم رنج داشت، هم درد؛ و به خیال خود از مهلکه در رفتم، دروغ گفتم خودم را خلاص کردم، غیبت کردم تا شرایط من را نبینند، چون دیگری را مطرح کردم، دزدی کردم تا خواستهی نفسم را برآورده کنم، در زندگی دیگران تجسس کردم و از حال خودم غافل شدم. حالا خودم تمام آن فرمان هایی را که اسم نبردم و انجام ندادم را فکر میکنم با من با خویش من چهها کردند و من در چه مرحلهای از زندگی هستم.
من تحمل فرزند بودن، تحمل همسر بودن، تحمل مادر یا پدر بودن و تحمل خواهری و برادری و آنچه در آن جایگاه هستم را چگونه گذرندهام و میگذرانم؛ چون انجام وظیفهی هر کدام از جایگاهها تحمل خاص خودش را دارد. در کناری میایستم و شخصی را میبینم آشفته، عصبانی، افسرده و بیمار. در تصوراتم چه میگذرد؟ چه حسی نسبت به او دارم؟ چقدر قضاوتش میکنم؟
اول از همه چقدر ضعیف است؟ چقدر از زندگی جا مانده و از اصل خویش؛ که باید در آن جایگاه ایفای نقش درست میکرد ولی فقط جای خالی و منفی از خود به جا گذاشته.
در کنگره میآموزیم هر شخص برای انجام وظیفهای پا به این هستی گذاشته. انجام وظیفه توان میخواهد، داشتن توان و تحمل بالا میخواهد، تحمل که باشد آموزش را میپذیریم، استاد را میپذیریم، تکالیف را مشق میکنیم و کلی گفتم همهی اینها درونشان سختی هست، رنج هست، شکست هست، سقوط هست و صعود همان زمین خوردن و دوباره بلند شدن.
در وادی اول آقای مهندس میگوید:« با تفکر ساختارها آغاز و بدون تفکر آنچه هست رو به زوال میرود.» من حتی برای فکری درست و پویا هم تحملی نداشتم و آن قدر نیروی منفی کارش را به خوبی پیش میبرد که میگفتم فکر درست هم حوصله میخواهد و هم توان، پس میزنم به دل انجامها یا شانس و یا اقبال.
در وادی نهم چه اشارهی خوبی داشتن به تحمل گیاهان و حیوانات و جامدات و ... .
گیاهان در دل تاریکی میشکافد، با تلاش به روشنایی میرسد و تازه آنجاست که باید سرما و گرما را تحمل کند. حیوانات همیشه باید هوشیار و بیدار باشند برای بقا. حالا من یک انسان هستم با ویژگیهای بسیار منحصر به فرد، با اختیار کامل بر زندگی و امورات؛ ولی آیا تحمل همین اختیار داشتن را دارم یا با اختیارم مصرف کنندهی انواع و اقسام مواد مخدر شدهام؟ با اختیارم گرفتار اقسام بیماری جسمی فکری و روانی شدهام؛ چرا؟ چون اصلا تحمل کردن را بلد نیستم. تحمل سکوت، تحمل صبر و از همه مهمتر تحمل گذر از زمان؛ در صورتی که همه اینها به من داده شده تا خود تحمل کردن را یاد بگیرم و از این گذرگاهای سخت عبور کنم تا به سلامتی، حال خوش و امنیت برسم. به راستی و الحق که نقطهی تحمل بالا امنیت را اول در وجود خویش و بعد در دنیای اطراف من برقرار خواهد کرد.
آقای استاد امین در سیدی اخیرشان به صراحت گفتند که خلق و خوی ما انسانها و عمل کردنشان بر آب و هوای کرهی زمین تاثیر گذار است. پس با جان و دل تمام شرایط سخت زندگی را قبول میکنم، آموزش میگیرم و برای تحمل داشتن این امورات زندگی، تمرین میکنم تا درست عملکردن را یاد بگیرم و ذرهذره این تحمل را در شرایط سخت و نابسامان زندگی پیش میبرم تا به تعادل برسم، تا از حرفها رنجور نشوم، با حرفی هم دلی را نرنجانم، از شدت کار زیاد سست نشوم، از این راه طولانی خسته نشوم، از بار زیاد توانم کم نشود، ناامید نشوم؛ چون من پایانی ندارم، همیشه هستم، بودم و خواهم بود؛ پس باید از یک نقطهای این تحملکردن را بیاموزم.
نویسنده: راهنما همسفر مریم (لژیون چهارم)
رابط خبری: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون چهارم)
عکاس: همسفر سکینه رهجوی راهنما همسفر پریسا (لژیون ششم)
ویرایش و ارسال: همسفر آیدا رهجوی راهنما همسفر پریسا (لژیون ششم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی ایران
- تعداد بازدید از این مطلب :
202