جلسه سیزدهم از دوره دوم جلسات آموزشی لژیون سردار همسفران نمایندگی آبیک به استادی راهنما همسفر سکینه، نگهبانی راهنما همسفر فاطمه و دبیری همسفر رقیه با دستور جلسه؛«DST و تجربه من از سایر روش ها» روز دوشنبه 18 آبان ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱4:۴۵ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:
امروز بسیار خوشحالم که در جمع شما هستم؛ وجود شما باعث شده است که این نمایندگی به این زیبایی و باقدرت به فعالیت خود ادامه دهد. به دبیر و خزانهدار لژیون خسته نباشید میگویم و از زحماتشان تشکر میکنم. داشتم فکر میکردم که دستور جلسه امروز «دستاوردهای آقای مهندس» است؛ اما استاد امین دستور جلسه را تغییر دادند و موضوع امروز به «DST و تجربه من از سایر روشها» اختصاص پیدا کرد.
آقای مهندس حسین دژاکام در سیدی «صورتمسئله اعتیاد» اشاره کردند که کمکم در صحبتهای خود درباره روش DST، بیماری و سفری که طی کردهاید، توضیح دهید. من در سایت مصاحبه دکتر امین جانشین آقای مهندس را میخواندم که در نمایندگی تختجمشید انجام شده بود، در آن مصاحبه از ایشان سؤال کرده بودند که برای شناخت خودمان و رسیدن به خودشناسی چه کاری باید انجام دهیم؟ دکتر امین پاسخ داده بودند: اگر میخواهید خودتان را بشناسید، باید با خود صادق و روراست باشید؛ باید بدانم من چه کسی هستم، در کجا قرار دارم، چه کاری میخواهم انجام دهم، به کجا میخواهم بروم، به چه چیزهایی علاقه دارم، چه غذاهایی برای من مفید یا مضر هستند و چه چیزهایی باعث ناراحتی یا خوشحالی من میشوند بایستی این مسائل را بشناسم و با خودم صادق باشم. وقتی انسان با خودش صادق باشد، مبدأ را پیدا میکند. بنیان کنگره ۶۰ (آقای مهندس حسین دژاکام) هم در سیدی «صورتمسئله اعتیاد» به این موضوع اشاره کردند که گاهی انسان نمیخواهد با خودش روبهرو شود.
من وقتی وارد جمعیت احیای انسانی کنگره ۶۰ شدم، ذرهذره خودم را شناختم، از همان ابتدا وقتی از راهنمایم سؤال میپرسیدم، ایشان تمام اطلاعات را یکباره در اختیار من قرار نمیدادند و همیشه میگفتند: آهستهآهسته یاد بگیرید؛ زیرا آقای مهندس دژاکام معتقد بودند عجله در یادگیری، باعث انفجار سلولی میشود. کمکم متوجه شدم چه صفات ضدارزشی در درون خودم دارم و باید روی آنها کار کنم؛ البته هنوز هم در لایههای پنهان وجودم مسائلی وجود دارد که باید آنها را بشناسم و اصلاح کنم؛ در واقع همانطور که در روش DST درمان بهصورت تدریجی انجام میشود ما هم باید ذرهذره روی خودمان کار کنیم.
آقای مهندس حسین دژاکام در لژیون پزشکان اشاره کردند: روش DST زبان بدن است. در این روش، بدن انسان متوجه نظم و زمانبندی دریافت دارو میشود و بهتدریج فرصت پیدا میکند خودش را بازسازی کند. من این مطالب را گفتم تا به این موضوع برسم که منِ سکینه در کجای مسیر قرار دارم و چه کارهایی انجام دادهام. زمانی که برای پهلوانی اعلام آمادگی کردیم مبلغ صد میلیون تومان واریز کردیم، بعد از آن هم من وهم مسافرم همزمان هم دچار بیماری شدیم و حدود دویست میلیون تومان هزینه درمان و مسائل مربوط به بیماری من شد. آقای مهندس دژاکام پذیرفتند که باتوجهبه بیماریام در کنار ایشان سفر خودم را آغاز کنم؛ البته اجازه ندادند که در کنار بیماران باشم، با خانم آنی در ارتباط بودم و سفرم را ادامه دادم. خدا را شکر بیماری من درمان شد، بیماری آندومتریوزی که گفته میشد درمانی ندارد با کمک روش DST به درمان رسید و این یکی از مهمترین تجربههای من از این روش بود.
زمانی که به نمایندگی آبیک آمدم، خلقوخوی خوبی نداشتم و از نظر روحی بسیار درگیر بودم؛ زیرا تازه سفرم تمام شده بود و دارو اثرات زیادی روی من گذاشته بود و هنوز نمیتوانستم خودم را بهدرستی پیدا کنم. در کنار این مسائل، مسئولیتی هم بر عهده داشتم و علاقه زیادی به خدمت داشتم؛ اما نیروهای بازدارنده مرتب سر راهم قرار میگرفتند و از خودم میپرسیدم میخواهی چهکار کنی؟ چگونه میخواهی تعهد پهلوانی خودت را انجام بدهی؟ بیماری من باعث شد پرداختهای پهلوانیام با تأخیر مواجه شود؛ اما خدا را شکر توانستم بهموقع تعهد خودم را انجام دهم. در این مسیر یک آموزش مهم گرفتم. من همیشه فکر میکردم نمیتوانم پانصد میلیون تومان پسانداز کنم و به همین دلیل پرداخت این مبلغ برایم دشوار به نظر میرسید؛ اما آقای مهندس دژاکام به ما فرصت دادند و فرمودند: پهلوانان همچنان فرصت دارند که واریزیهای خود را انجام دهند.
امروز با خودم میگویم: سکینه، با خودت صادق باش، میخواهی در کنگره چهکار کنی؟ مسافرت آمد و درمان شد، خودت هم آمدی و درمان شدی. لژیون تغذیه سالم هم برای تو فراهم شده است، من در این لژیون (تغذیه سالم) دوازده کیلوگرم وزن کم کردم و بسیاری از مشکلات جسمیام برطرف شد. قبلاً پادرد داشتم و بدنم سرمای شدیدی داشت؛ بهگونهای که مجبور بودم لباسهای زیادی بپوشم؛ اما با آموزشها و تغییراتی که ایجاد کردم، حالم بسیار بهتر شد.
من در سیستم کنگره ۶۰ آموزشهای بسیار زیادی گرفتم و دوستان خوبی مثل شما پیدا کردم، واقعاً این حرف را از صمیم قلب میگویم که هرچقدر فکر میکنم بیشتر متوجه میشوم چقدر به کنگره مدیون هستم. یکی از آرزوهای من شرکت در نشان بینشانی است و دوست دارم در این مسیر حرکت کنم. میخواستم از همینجا به آقای مهندس حسین دژاکام سلام بدهم و بگویم: سلام بر استاد عشق و محبت! استاد بزرگوارم، حال من خوب است و به وظایفی که به من سپردهاید مشغول هستم. شما حالتان چطور است؟ ایشان برای من یک الگو بودند؛ زیرا ابتدا خودشان پهلوان شدند بعد در مسیر نشان بینشانی حرکت کردند و به ما نشان دادند که چگونه باید زندگی کنیم.
از زمانی که ایشان را از دست دادیم همیشه دلم میخواهد با ایشان صحبت کنم و بگویم: استاد عشق، شما همه چیز را به من یاد دادید، به من زندگیکردن را آموختید، یاد دادید که گاهی باید از خودم بگذرم و ببخشم، شکرگزاری را به من آموختید. من واقعاً برای حضور تکتک دوستان کنگرهای شکرگزار هستم. زمانی که همسفر فاطمه نگهبان لژیون سردار با من تماس گرفتند و گفتند برای استادی آماده باشید با خودم گفتم: خدایا شکرت که همسفر فاطمه را دارم، خدایا شکرت برای تمام اعضای این نمایندگی و برای تمام کسانی که در این مسیر کنار ما هستند.
وقتی به این موضوع فکر میکنم که بنیان کنگره ۶۰ چقدر به نمایندگیها کمک کردند تا ساخته شوند و به فعالیت خود ادامه دهند، بیشتر به بزرگی کار ایشان پی میبرم. ایشان مأموریت خود را در این بعد به پایان رساندند و به دنیای دیگری رفتند؛ اما سؤال من این است چه چیزی با خودشان بردند؟ خودشان بارها گفتند که این ساختمانها وقف هستند و این نمایندگی، این پول و سرمایه مال شخص من نیست؛ بلکه متعلق به خود نمایندگی و اعضای آن است حتی درباره کارهایی که انجام میدادند میگفتند من دخیل نیستم.
آقای مهندس دژاکام، به ما یاد دادند که محکم در کنار هم بایستیم و برای ساختن و آبادانی نمایندگیها تلاش کنیم. به من یاد دادند که بانظم در کلاسها شرکت کنم؛ زیرا با این کار به مرزبانان و مسئولان آن نمایندگی احترام گذاشتهام. وقتی ایشان از این دنیا رفتند با دستان خالی رفتند. آنچه از ایشان برای ما باقی ماند، دلتنگی، عشق و محبتی است که به ما آموختند.
برخی میگویند: خداوند روح آقای مهندس را شاد کند؛ اما من میخواهم بگویم آقای مهندس این شادی را خود به من هدیه دادند. من امروز که زندگی میکنم و در خانه نشسته و به تکتک شما دوستان فکر میکنم، قلبم شاد میشود؛ بنابراین قدر کنگره را بدانیم. من زمانی که کنگره را پیدا کردم همیشه با خودم میگفتم: مگر جاهای دیگری هم وجود دارد که من از آنها خبر ندارم؟ من تا امروز کجا بودم و چرا این مسیر را پیدا نکرده بودم؟
آقای مهندس بنیانگذار کنگره ۶۰ بهتنهایی زندگیهای زیادی را احیا کردند. وقتی یک تازهوارد، وارد لژیون میشود ما با خودمان فکر میکنیم چگونه میتوانیم به این شخص کمک کنیم تا احیا شود؛ همین سؤال را درباره نمایندگی هم داریم که چگونه میتوانیم آن را احیا کنیم. انسانها و نمایندگی آنها زمانی احیا میشود که روی قلبها کار شود؛ همان کاری که آقای مهندس دژاکام انجام میدادند.
من قبلاً وقتی به کنگره میرفتم، درباره قلب فکر میکردم با خودم میگفتم قلب چیست؟ قلب همان عضوی است که خون را در بدن به جریان میاندازد؛ اما چرا گاهی اوقات انسان میگوید: وای، قلبم! آقای مهندس دژاکام در سیدی «اندیشه» میفرمایند: «قلبت را گشاده دار تا از آسیب رها بمانی.» راهنمای من میگفتند: چه سؤال قشنگی کردی آقای مهندس درباره قلب یک سیدی ارائه کردند. من سکینه، قلبم مثل یک سنگ شده بود، محبتکردن را بلد نبودم؛ زیرا در خانوادهام محبت چندانی ندیده بودم و نمیدانستم چگونه باید محبت کنم. اما امروز در حال حرکت هستم، امروز احساس میکنم خودم به زنجیرهای از محبت تبدیل شدهام؛ زنجیرهای که محبت را به اعضای خانوادهام، دوستانم، همسایهها و فامیل انتقال میدهد.
در پایان، از خداوند میخواهم به همه ما کمک کند تا در این مسیر خدمت کنیم، آموزش بگیریم، محبتکردن را بیاموزیم و بهترین دریافتها را داشته باشیم. امیدوارم بتوانیم با خودمان نور آگاهی را به بعد بعدی ببریم.

تایپیست: همسفر لیلا رهجوی راهنما همسفر پروانه (لژیون دوم)
عکاس: راهنمای تازه واردین همسفر طاهره
ارسال: راهنما همسفر پروانه نگهبان سایت
همسفران نمایندگی آبیک
- تعداد بازدید از این مطلب :
206