زمان در روش DST خیلی مهم است

جلسه چهارم از دوره سی‌ونهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی وحید به استادی پهلوان همسفر خدیجه، نگهبانی همسفر نازیلا و دبیری همسفر توران با دستور جلسه «روش DST و تجربه من از سایر روش‌ها» روز سه‌شنبه 19 آبان‌ماه ۱۴۰۵ ساعت 14:00 آغاز به‌ کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

خدا را شکر می‌کنم که بار دیگر توفیق یافتم در نمایندگی دیگری در کنار اعضاء با عشق خدمت کنم و عشق و انرژی دریافت کنم. از خداوند سپاسگزارم؛ همچنین از آقای مهندس و خانواده پرمهر ایشان و از تمام خدمتگزاران صادق و راستین کنگره۶۰ که همه تلاش کردند تا امروز در این جایگاه باشم، خدمت کنم و آموزش بگیرم. دستور جلسه امروز «روش DST و تجربه‌ من از سایر روش‌ها» است. خدا را شکر که تجربه‌ای بیرون از کنگره نداشتیم و اولین تجربه درمان ما کنگره۶۰ و روش DST بود. اگر بخواهم در مورد DST صحبت کنم؛ باید بگویم این ارزشمندترین کشف آقای مهندس بود؛ D یعنی دژاکام، ضریب 0/8، S یعنی استپ، همان پله‌های ۲۱ روزه، T یعنی تایم، همان 10 تا 11 ماه که یک مسافر با صبوری درمان می‌شود. در این روش سه مؤلفه جسم، روان و جهان‌بینی برای یک مسافر بسیار مهم است و باید این‌ها را تقویت کند تا به آن رهایی با کیفیت برسد. سه چیز دیگر هم هست که من خودم به آن اضافه کردم؛ محبت، عقل و ایمان که باعث می‌شود همسفر و مسافر در این مسیر بسیار محکم‌تر قدم بردارند تا به آن رهایی و هدف برسند.

انسان همیشه در زندگی بر سر دوراهی‌ها یا چندراهی‌ها است و نمی‌داند درست و غلط چیست؛ مخصوصاً در آن زمانی‌که هنوز وارد کنگره نشده بودیم و اطلاعات و آگاهی نداشتیم و همیشه در مسیر زندگی چالش‌های زیادی داشتیم. من خودم شخصاً خیلی از این چالش‌ها را در زندگی‌ام تجربه کرده‌ام؛ خیلی جاها شاید به اشتباه مسیری را رفتم، چند سال برایش وقت گذاشتم و در انتها فهمیدم که آن مسیر بیهوده بوده و هیچ برداشتی از آن نداشتم. روش DST روشی بود که تجربه شده بود و سندی بدون نقص برای ما بود؛ خدا را شکر می‌کنم که در این مسیر قرار گرفتم و به این حقیقت رسیدم.

روش DST به من یاد داد که روش‌های دیگر به مرور زمان از بین می‌روند؛ مثل خود من که مسیری چندساله را رفتم و در انتها به هیچ چیزی نرسیدم؛ ولی DST مسیر خودش را ادامه می‌دهد و روزبه‌روز پرقدرت‌تر می‌شود. اول درمان اعتیاد بود، بعد درمان نیکوتین و درمان اضافه‌وزن، الان پا به جایی گذاشته که بیماری‌های لاعلاج را درمان می‌کند. یک‌سری چیزها درمان می‌شود که دنیا در کارش مانده است؛ حتی کشورهای خارجی با وجود امکانات زیاد هنوز نتوانسته‌اند ذره‌ای از علم آقای مهندس را کشف کنند. آقای مهندس خیلی چیزهای ماورایی را برای ما به ارث گذاشتند و رفتند.

شاید کسی‌که بیرون از کنگره است این‌ها را درک و احساس نکند؛ ولی من که در مسیر کنگره هستم، گوش‌ به‌ فرمان و مشتاق آموزشم، ذره‌به‌ذره این را به جانم می‌کشم و می‌بینم که چه قدر زحمت کشیدند تا یک نفر از تاریکی بیرون بیاید و به آن حال خوش برسد. یکی از قشنگی‌های روش DST این است که به انسان یاد می‌دهد با خودش نجنگد. مسافر و همسفر در بعضی جاها باید به این برسند که با هل دادن نمی‌شود نجات پیدا کرد و به هدف رسید؛ یک جایی باید صبر کرد. روش DST صبر را به ما نشان می‌دهد و می‌گوید صبر کن تا به رهایی برسی و با خودت نجنگ.

من یک‌شبه وارد ضد‌ ارزش‌ها نشده‌ام و یک‌شبه هم مسافر من اعتیاد پیدا نکرده‌ است؛ 30 سال زمان گذشته تا او به یک مصرف‌کننده شده‌ است و من به همسفری تبدیل شوم که از درون تیره و تاریک است؛ پس باید وقت بگذارم و ذره‌ذره شروع به حرکت کردن کنم. وقتی انسان وارد مسیری می‌شود که چندین سال آن را رفته و قدم‌به‌قدم پیش رفته است، باید قدم‌به‌قدم هم برگردد. این بازگشت به صبر، علم، آگاهی، عشق و محبت من نیاز دارد تا دوباره به آن نقطه اول برگردم، از نو تزکیه و پالایش درون خودم را شروع کنم و به آن حال خوش برسم.

همه این‌ها را گفتیم تا بگوییم زمان در روش DST بسیار مهم است و همین زمان است که باعث می‌شود جسم انسان ترمیم پیدا کند. در لژیون تغذیه سالم، خدا را شکر همه ما همسفران و مسافران کنگره۶۰ با هر میزان سوادی که وارد کنگره شدیم، الان به اندازه یک دکتر و مهندس متوجه هستیم که چی به‌ چی هست و به اندازه یک روانشناس حاذق می‌دانیم چه بلایی سر صور پنهان، روان و جسممان آورده‌ایم. آن‌قدر قشنگ حرکت می‌کنیم، وزن کم می‌کنیم و به آن آرامش می‌رسیم، زندگی می‌کنیم و اجازه می‌دهیم دیگران هم زندگی کنند.

ما به آن ساکنین آبادی تبدیل شده‌ایم که در هر زمان و در هر جایی که هستیم، فضا و مکان را به گلستان تبدیل می‌کنیم. عزیزکرده‌های خدا شده‌ایم؛ تاریکی‌ها را درون آن چاه کشیدیم، زحمت کشیدیم و از این تاریکی‌ها بیرون آمدیم و الان لذت آن را می‌بریم. قدر این مکان و همچنین قدر راهنمایانمان را بدانیم و سپاسگزار و قدردان باشیم. انسانی که قدردان پیشکسوت‌های خودش باشد، می‌تواند قدم قشنگی را در زندگی‌اش برای خودش بردارد. در کنگره یاد گرفتیم که هر قدمی برمی‌داریم و هر خدمتی انجام می‌دهیم برای خودمان انجام می‌دهیم نه برای کسی دیگر؛ برای رشد و ارتقاء درون خودمان است.

به نظر من نه فقط به نظر من بلکه قطعاً کنگره نیازی به من و پول من ندارد. همسفر مریم از پهلوان‌های دیگر گفت: آن روزی که برای گرفتن اجازه پهلوانی رفته بودم، وقتی جلوی در رسیدم، وقت کار آکادمی تمام شده بود. آقای مهندس داخل اتاق خودشان بودند و در هم بسته بود؛ گفتند هیچ‌کس حق ندارد داخل برود. بعد عذرمان را خواستند و گفتند نمی‌شود؛ باید یک زمان دیگر بیایید، الان وقتش نیست. وقتی داشتم از در بیرون می‌رفتم، گفتم: خدایا! چرا؟ چرا من این‌ همه تلاش کردم، این‌قدر خواسته داشتم، آمدم جلوی در و نشد؟ تا پایم را بیرون گذاشتم دیده‌بان لژیون سردار مسافر علیرضا رسید. با مسافرم آشنا بودند، صدایش کردند و گفتند این‌جا چه کار می‌کنید؟ مسافرم گفت آمده بودیم برای کسب اجازه برای همسفرم؛ ولی مثل این‌که تایم تمام شده و اجازه ندادند. ایشان پرسیدند خواسته داری؟ گفتم بله! وقتی اشک‌های من را دیدند، گفتند بمانید؛ رفتند داخل و بعد به من گفتند داخل برو. آقای مهندس گفتند بیایید بالا. واقعاً وقتی وارد اتاق شدم، مو به تنم سیخ شد؛ باور نمی‌کردم ۶۰ و ۷۰ جلد قرآن روی هم روی میز چیده شده باشد و آقای مهندس پیام قشنگشان را روی قرآن‌ها برای پهلوان‌ها می‌نوشتند.

اصلاً یادم رفته بود برای چه رفته بودم آنجا؛ فقط به این فکر می‌کردم که خدایا، این‌ همه پهلوان، اگر کنگره نبود کجا بودند؟ تک‌تک این‌ها با عشق آمده‌اند و با اشک و التماس پهلوان شده‌اند. اگر کنگره نبود چه بر سر خودشان و خانواده‌شان آمده بود؟ آن‌قدر شکرگزار خداوند شدم و حالم خوب شد که وقتی رفتم داخل فقط گریه می‌کردم. آقای مهندس به حال من خندیدند و گفتند آمدی برای اجازه پهلوانی، چرا گریه می‌کنی؟ گفتم اصلاً فراموش کردم برای چه کاری آمدم؛ قرآن‌ها را دیدم و خیلی حالم خوب شد. آقای مهندس، واقعاً قدردان و سپاسگزار شما هستم؛ خدا عمر با عزت به شما بدهد. خیلی عشق و انرژی خاصی داشتند. 

هر جایگاهی انرژی خاص خودش را دارد تا تجربه نشود درست نمی‌شود، آن را به دیگری انتقال داد. نمی‌دانم، من وقتی که شال دور گردنم است انگار روی آسمان هستم. منی که حتی بلد نبودم مشارکت کنم، بعد گرفتن شالم به قول بچه‌ها زبان باز کردم. آن‌قدر درک و فهم این بخشش در وجود من رفت، آن‌قدر حال من را خوب کرد که بعد از آن شروع به خدمت کردن کردم. خدا را شکر می‌کنم برای این مسیر، برای این حس و حال قشنگ. فقط می‌خواستم بگویم «عاشق، حساب با عشق است، با معشوق چه حساب است»؟ ما می‌رویم در لژیون سردار، وارد لژیون عاشق‌ها می‌شویم، معامله می‌کنیم با خدای خودمان. معامله کردن با خداوند دوسر سود است؛ دو دوتا چهارتا نکنیم.

آن روزی که برای پهلوانی رفته بودم، قرار بود طلا بفروشم؛ نه برای این‌که نداشته باشم؛ بلکه برای این‌که دوست داشتم خودم سهیم باشم. به مسافرم گفتم می‌خواهم طلا بفروشم و دوست دارم نصفی از تعهد را خودم بدهم. آقای مهندس اجازه ندادند و به مسافرم گفتند: «اگر مردی، شما شریک زندگی هم هستید؛ من و شما نداریم. می‌توانید پرداخت کنید؛ اگر نمی‌توانید هم طلا نفروشید.» خدا را شکر برای وجود مسافرم. درست است یک زمانی هر دو در تاریکی بودیم؛ مسافرم در تاریکی اعتیاد و من در تاریکی‌ که خودم ساخته بودم. از مسافرم تشکر می‌کنم و قدردان و سپاسگزارش هستم که مرا به این دریای عشق و به این بستر قشنگ وصل کرد. از خدا برایش بهترین‌ها را می‌خواهم و مجدد از آقای مهندس، خانواده پرمهرشان و تمام خدمتگزاران کنگره۶۰ تشکر می‌کنم.

مراسم تجلیل راهنمای تازه واردین همسفر فرشته
«خدمتتان ماندگار، نامتان پرافتخار و ردّ مهرتان همیشه در دل‌ها باقی؛ سپاسگزار تمام زحمات ارزشمندتان هستیم.»

اهداء لوح تقدیر به نفرات برتر ورزش بسکتبال

معارفه ورزشبان ایروبیک دوره جدید و تقدیر از ورزشبان دوره قبلی

مرزبانان کشیک: همسفر شهزاد و مسافر رحیم
تایپیست: همسفر حمیده رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون ششم)
عکاس: همسفر مهناز رهجوی راهنما همسفر زینب (لژیون پنجم)
ویرایش و ارسال: مرزبان خبری همسفر شهزاد
همسفران نمایندگی وحید