پهلوانی شکوه عشق و بخشش. پهلوانی تنها در قدرت جسم و حضور در میدانهای ورزشی خلاصه نمیشود؛ پهلوان واقعی کسی است که بر منیتهای خویش غلبه کند، از داشتههایش ببخشد و با عشق و محبت، چراغ امید را در دل دیگران روشن سازد. در مکتب جمعیت احیای انسانی کنگره۶۰ پهلوانی ثمره آموزش، معرفت، بخشش و خدمت عاشقانه است؛ مسیری که انسان را از دانستن به عمل کردن میرساند. امروز در گفتوگویی صمیمانه با پهلوان همسفر زهرا پای صحبتهای ایشان مینشینیم تا از تجربه ارزشمند بخشش، خدمت و رسیدن به جایگاه پهلوانی بشنویم؛ چراکه پهلوانی پیش از آنکه بر شانهها نشانده شود؛ باید در قلب انسان ریشه بدواند.
همسفر زهرا به همراه مسافرشان با آنتیایکس مصرفی تریاک وارد جمعیت احیای انسانی کنگره۶۰ شدند. به مدت ۱۰ ماه و ۱۹ روز به راهنمایی مسافر مجید و همسفر الهام با روش DST و داروی OT سفر کردند. هم اکنون ۲ سال و ۸ ماه است که با عنایت خداوند و دستان پر مهر مهندس حسین دژاکام آزاد و رها هستند. رشتههای ورزشی همسفر زهرا والیبال و تنیس خاکی است. همسفر زهرا در جایگاههای دبیر لژیون سردار، تایپیست، رابط خبری، ورزشبان رشته والیبال و دبیر داوری والیبال خدمت کردند.

چه عاملی باعث آشنایی شما با لژیون سردار شد و چه انگیزهای برای ورود به این مسیر و تجربه بخشش مالی در کنگره داشتید؟
زمانی که لژیون خود را انتخاب کردم و وارد لژیون راهنما همسفر الهام شدم، نخستین مطالبی که در لژیون شنیدم، صحبتهایی درباره لژیون سردار و حس و حالی بود که اعضاء آن تجربه کرده بودند؛ پس از آن با شنیدن صحبتهای مهندس حسین دژاکام درباره هزینه درمان هر فرد و این نکته که خدمات بهصورت رایگان در اختیار افراد قرار میگیرد، با تمام وجود خود را موظف به پرداخت حداقل هزینه رسیدن به رهایی درمان خود دانستم. با شکلگیری این تفکر و برداشتن نخستین قدم بهتدریج به ماهیت و عمق بیشتری از آگاهی درباره لژیون سردار دست یافتم. به شکر خدا و به برکت محبت مهندس حسین دژاکام توانستم شیرینی خدمت به خود را بیشتر از گذشته در لژیون سردار بچشم و آن را لمس کنم.
چه نگرش یا اتفاقی باعث شد در ادامه مسیر به جایگاه پهلوانی بیندیشید و برای رسیدن به آن تلاش کنید؟ آیا در این مسیر با ترسها، تردیدها و نیروهای بازدارنده روبهرو شدهاید؟
بیتردید گذشت افراد باعشق و محبت، در کنار گذشت، علم و درایت مهندس حسین دژاکام بوده است که امروز این نعمت بزرگ در اختیار من قرار گرفته است؛ چراکه اگر آن گذشتها و ایثارها نبود، شاید امروز من از نعمت زندگی دوباره برخوردار نبودم؛ بنابراین با خود اندیشیدم که من نیز باید ببخشم تا آنچه به دست آوردهام حفظ شود و هم زمینه بهرهمندی انسانهای دردمند دیگری از این نعمت فراهم شود. به شکر خدا در این مسیر ترس و تردیدی نداشتم؛ زیرا بخشش من بر پایه آگاهی و شناخت شکل گرفته بود. ناگفته نماند که فشار نیروهای بازدارنده را بیش از گذشته احساس میکردم؛ اما به شکر خدا با آموزشهایی که در جمعیت احیای انسانی کنگره۶۰ دریافت کرده بودم توانستم آنها را بشناسم، در برابرشان ایستادگی کنم و عهد خود را به انجام برسانم.
زمانی که با مهندس حسین دژاکام دیدار کردید و مجوز کسب جایگاه پهلوانی را دریافت کردید چه احساسی داشتید؟
حس و حال آن لحظه زیبا قابل وصف و بیان نیست، تنها میتوانم بگویم حسی بود که تا آن روز در زندگیام تجربه نکرده بودم؛ درواقع ترکیبی از سبکی و حالی عجیب در کنار احساس سنگینی مسئولیت و عظمت این جایگاه. این حس را پس از آن روز، زمانی که شال پهلوانی را از دستان پرمهر مهندس حسین دژاکام دریافت کردم بهمراتب عمیقتر و قویتر تجربه کردم.
آیا میتوان بدون گذر از مرحله مادی و بخشش مالی به ابعاد معنوی و درونی بخشش دست یافت؟
من با تمام وجود از مهندس حسین دژاکام سپاسگزارم؛ زیرا ایشان با اجازه خدمت در لژیون سردار و بخشش مالی که همراه با آگاهی است، این لطف و محبت را در حق من انجام دادند تا بتوانم از کینهها و سنگینی فراوانی که در قلبم بود عبور کنم. بخشیدن انسانها برایم بسیار دشوار بود؛ اما بخشش مالی در لژیون سردار به من قلبی بخشندهتر هدیه داد تا بتوانم از کینههایی که در دل داشتم عبور کنم.

حال و هوای شما پس از دریافت شال پهلوانی چگونه بود؟
بخش زیادی از احساسم را در پاسخ به پرسشهای پیشین بیان کردم و نمیتوانم بیش از این توضیح دهم. این حس قابل بیان نیست و هر کس باید خود آن را تجربه کند تا به آن پیببرد.
به نظر شما چه عواملی در تصمیمگیری برای بخشش تأثیرگذار هستند؟
مهندس حسین دژاکام بزرگترین الگوی من در مسیر بخشش بودند؛ درواقع انسانی که هم از مال خود و هم از جان خویش در مسیر کاهش درد و رنج انسانها گذشتند تا افراد دردمندی مانند من نیز بتوانند دوباره طعم زندگی، آرامش و حال خوش را تجربه کنند. مگر میشود در مکتب عشق و علم از چنین استادی آموزش گرفت و عاشق نشد؟ مگر میشود از عشق، ایثار و گذشت شنید و نسبت به آن بیتفاوت ماند؟ من از استاد خود آموختم که تنها یاد گرفتن و سخن گفتن ملاک نیست؛ بلکه باید از سخن به عمل برسیم.
آیا بخشش را میتوان یک تصمیم و اتفاق آنی دانست یا آن را فرآیندی تدریجی در نظر گرفت؟
قطعاً بخشش به آموزش، شناخت و تغییر نگرش نیاز دارد. در کنار این موارد باید بتوانیم آموختههای خود را به مرحله عمل برسانیم. گاهی شرایط بهگونهای فراهم میشود که تنها به یک تصمیم آنی نياز داریم و گاهی نیاز به گذشت زمان دارد. گاهی گذشت زمان باعث سرد شدن خواسته و انگیزه انسان میشود و گاهی نیز همان خواسته را در وجود او قویتر و ریشهدارتر میکند. این موضوع نیاز به شناختی دارد که هر فرد باید از خودش به دست آورد.
بسیاری از همسفران با همین شرایط و امکانات، آرزوی رسیدن به جایگاه پهلوانی را در سر میپرورانند. به نظر شما چه مسیری را باید طی کنند تا به این جایگاه دست یابند؟
بنا بر فرموده مهندس حسین دژاکام آرزو دور از دسترس است و ما باید خواسته داشته باشیم. شاید در ظاهر رسیدن به شال پهلوانی دشوار و نیازمند فراهم بودن شرایط و امکانات خاصی به نظر برسد؛ اما زمانی که خواسته انسان قوی باشد، نیروهای الهی نیز به یاری او میآیند. گاهی اتفاقی که با تمام وجود خواهان آن هستیم، درست در زمانی رخ میدهد که حتی تصورش را هم نمیکنیم. زمانی که مهندس حسین دژاکام کنگره را بنیانگذاری کردند، بنا بر فرموده خودشان با بدهیهای فراوانی روبهرو بودند؛ اما لحظهای ترس و تردید به دل راه ندادند و با توکل به خداوند قدم برداشتند و به من آموختند که غیر ممکنی وجود ندارد.
کلام آخر:
قدردان آنچه به دست میآوریم باشیم و برای حفظ آن تمام تلاش خود را به کار بگیریم؛ چه در مسائل مادی و چه در ارزشهای معنوی. کنگره۶۰ به من جان دوباره بخشید؛ پس چرا هر آنچه در توان دارم برای حفظ آن پرداخت نکنم.
از اینکه با بیان صادقانه تجربیات، احساسات و دریافتهای ارزشمند خود فرصتی برای آموختن و الهام گرفتن فراهم آوردید، صمیمانه سپاسگزاریم. امیدواریم چراغ خدمت و آموزش همواره در مسیر زندگیتان روشن و فروزان بماند.
طراح سؤال و مصاحبه کننده: همسفر زینب رهجوی راهنما همسفر آرزو (لژیون دوم)
عکاس: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر امیره (لژیون هشتم)
ارسال: همسفر مژگان رهجوی راهنما همسفر آرزو (لژیون دوم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی جواد گلپایگان
- تعداد بازدید از این مطلب :
203