English Version
This Site Is Available In English

عبور از چرخه دارو و بازگشت به صورت مسئله به روش DST

عبور از چرخه دارو و بازگشت به صورت مسئله به روش DST

جلسه چهاردهم از دوره چهل و ششم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره ۶۰ نمایندگی ارتش به استادی راهنما همسفر شکوفه، به نگهبانی همسفر الهام و دبیری همسفر سما با دستور جلسه «DST و تجربه من از سایر روش‌ها» روز دوشنبه 18 آبان ماه ۱۴۰۵، رأس ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

پیش از هر چیز، خداوند را شاکرم که در مسیر کنگره قرار گرفتم تا از آموزش‌های ناب جناب مهندس بهره‌مند شوم. روش DST اولین و بهترین دستاورد ایشان است و به همین دلیل، امروز قصد دارم درباره این روش و تجربه‌ی خود صحبت کنم. اما پیش از شناخت روش DST، ابتدا باید با «صورت مسئله‌ی اعتیاد» آشنا شویم.

من پیش از ورود به کنگره، نه تنها صورت مسئله‌ی اعتیاد، بلکه هیچ صورت مسئله‌ای را نمی‌شناختم. در مقابل هر مشکلی که پیش می‌آمد، به‌جای حل آن، صورت مسئله را پاک می‌کردم. زمانی که فرزندم به سن مدرسه رسید، او دچار رفتاری شد که به‌اشتباه «بیش‌فعالی» تشخیص داده شد؛ رفتاری که متأسفانه امروزه به بسیاری از دانش‌آموزان نسبت داده می‌شود. مسئولان مدرسه ما را به روان‌شناس و ایشان نیز ما را به روان‌پزشک ارجاع دادند.

روان‌پزشک داروهایی از جمله «ریتالین» را برای پسرم تجویز کرد. با وجود مخالفت همسرم، بر مصرف آن پافشاری می‌کردم؛ چرا که می‌دیدم کودک با مصرف آن، آرام‌تر شده، بهتر درس می‌خواند و مطیع‌تر شده است. در حالی که می‌دیدم پسرم پس از مصرف دچار تپش قلب و خشکی دهان می‌شود، اما با خود می‌گفتم این‌ها عوارض طبیعی دارو هستند. مسیر درمان با داروهای مختلف ادامه یافت.

در دوران نوجوانی، با وجود تجویز داروهایی مانند «لیتیوم»، متوجه مصرف گل و حشیش توسط فرزندم شدم. ما همچنان در جست‌وجوی پزشکان مختلف بودیم و با تغییر یا افزایش دوز داروها، مسیر درمان را ادامه می‌دادیم. حتی پس از آن، کپسول «نالترکسون» را برای او تجویز کردند و دستور دادند آن را در آب حل کرده و در طول روز مصرف کند. پسرم با مصرف این دارو دچار لرزش دست و پا (مشابه بیماری پارکینسون) شده بود، اما من از روی عدم آگاهی و باور به گفته‌های پزشکان، بر مصرف آن اصرار می‌ورزیدم.

در دوران دانشگاه، با وجود تمام سختی‌ها، فرزندم تنها چهار سال تحصیل کرد و در نهایت انصراف داد. ما همچنان در چرخه مراجعه به پزشکان مختلف بودیم و حتی تجربه‌ی شکست‌آمیز کمپ‌های ترک اعتیاد (با ماندگاری کوتاه‌مدت) را نیز پشت سر گذاشتیم. تا اینکه در برنامه‌ای تلویزیونی، با معرفی کنگره ۶۰ توسط خانم آنی کماندار، مسیر ما تغییر کرد. ما به شعبه ارتش مراجعه کردیم و وارد سفر شدیم.

در این مسیر تازه دریافتیم که ما تمام عمر، صرفاً صورت مسئله را پاک می‌کردیم. اکنون یاد گرفته‌ایم که صورت مسئله چیست و روش DST چگونه عمل می‌کند. یاد گرفته‌ایم که اگر هر مسئله‌ای را از مسیر درست حل کنیم، قطعاً به موفقیت خواهیم رسید.

آقای مهندس دژاکام در صحبت‌های خود بارها به کودکان بیش‌فعال اشاره کرده و معتقدند که نباید صفت بیش‌فعالی را از کودکان پذیرفت. من از تمامی مادرانی که فرزندانی با این ویژگی دارند، می‌خواهم که این صفت را نپذیرند. بدانید که بیش‌فعالی یک بیماری نیست، بلکه زائده‌ی خیالی است که مافیای دارو ساخته تا ما را درگیر چرخه‌های دشوار درمانی کند. من این تجربیات را به فرموده ی جناب مهندس و برای آگاهی شما به اشتراک گذاشتم. 

مرزبان کشیک: همسفر مژگان
عکاس: همسفر تینا رهجوی راهنما همسفر اعظم (لژیون پنجم)
تایپیست: همسفر محبوبه راهنمای تازه واردین
ارسال: همسفر نیکی رهجوی راهنما همسفر اعظم (لژیون پنجم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی ارتش

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .