English Version
This Site Is Available In English

رساندن پیام نجات به دیگران

رساندن پیام نجات به دیگران

جلسه سوم از دوره نهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی دلیجان به استادی راهنما همسفر زینب، نگهبانی همسفر زهرا و دبیری همسفر ریحانه با دستور جلسه «DST و تجربه من از سایر روش‌ها» روز دوشنبه ۱۸ آبان‌ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

خداوند را شاکر و سپاسگزارم که بار دیگر در جمع شما عزیزان حضور دارم و می‌توانم خدمت کنم. از ایجنت محترم، خانم پریسا و راهنمای لژیون دوم و مرزبانان عزیز که این فرصت را در اختیار من قرار دادند تا آموزش بگیرم، تشکر می‌کنم.

همه ما همسفران زمانی که وارد کنگره شدیم دست خالی بودیم و در هر جایگاهی که قرار می‌گیریم، همه از لطف کنگره و آقای مهندس و آموزش‌هایی است که راهنماهای محترم به ما می‌دهند. نباید فراموش کنیم که کجا بودیم و الان کجا هستیم. این روزها صحبت از دستاوردهای آقای مهندس است و یاد این می‌افتیم که قبل از کنگره کجا بوده‌ایم، قبل از کنگره شاید هیچ حرکتی هم برای نجات مسافرم نمی‌کردم، دعا و راز و نیاز زیاد بود، اما دستم به جایی بند نبود، حتی اگر حرکتی هم می‌کردیم، چون افراد زیادی از سایر روش‌ها استفاده کرده بودند.

مسافر من برای درمان خود اقدام خاصی نکرده بود، ولی در گذشته به کمپ رفته بود که اصلاً او را راه نداده بودند و گفته بودند اینجا جای تو نیست، و او به هر دری می‌زد. می‌خواهم بگویم DST نسبت به روش‌های دیگر چه کاری انجام می‌دهد. DST مخفف دژاکام، ضریب هشت دهم و S استپ (پله‌های ۲۱ روزه) و T همان تایم است که ده ماه طول می‌کشد.

در بزرگ‌ترین کشورهای پیشرفته، کاری که برای اعتیاد می‌کنند باوری به درمان ندارند! آقای مهندس این را بارها برای ما می‌گفتند؛ در بزرگ‌ترین مجامع بین‌المللی هم ترس این را دارند که از کلمه درمان استفاده کنند، در واقع صحبت از بهبودی یا مهار است، ولی کنگره صحبت از درمان به میان می‌آورد.

روش DST الگوگیری از طبیعت است. همان‌طور که ما از فصل گرما بخواهیم وارد زمستان شویم، یک‌مرتبه نیست و ذره‌ذره اتفاق می‌افتد و ذره‌ذره ما را با این مسئله سازگار می‌کند، DST هم همین‌طور است. اگر کسی در بیابان خیلی تشنه باشد و یک‌مرتبه حجم زیادی آب به او بدهیم، باعث مرگ او می‌شود؛ برای همین ابتدا لب او را خیس می‌کنند و سپس قطره‌قطره به او آب می‌دهند تا عادت کند و تحمل آن آب را داشته باشد. آقای مهندس هم ذره‌ذره به ما آموزش دادند؛ حتی برای همسفران هم چنین بود. روزهای اول که آمدیم نمی‌توانستیم روی صندلی بنشینیم، برای ما سخت بود، ولی ذره‌ذره نقطه تحمل ما را بالا برد. DST هم ذره‌ذره نقطه تحمل را بالا می‌برد.

مواد مخدر سیستم شبه‌افیونی بدن را از کار می‌اندازد و از تعادل خارج می‌کند. بیرون از کنگره به روش‌های غلط به صورت فاجعه‌بار مواد را با متادون ترک می‌دادند که خیلی بدتر بود و متادون هم به مصرف فرد افزوده می‌شد که نمی‌توانستند ترک بدهند؛ ولی آقای مهندس برای هر کاری تحقیق بسیار داشتند و ما باید بهای آن را پرداخت کنیم.

اگر ما اینجا هستیم و به راحتی روش DST در اختیار ما قرار گرفته، پیش از آن آقای مهندس سختی‌های بسیاری متحمل شدند؛ در واقع جست‌وجو و تلاش کردند، زیرا کار آنها عشق و خدمت به انسان‌ها بوده است. خواستند که علم را پیدا کنند، با این وجود که خود مصرف‌کننده بودند، به دنبال روش درست درمان بودند. کسی که کارش از روی عشق باشد محکوم به موفقیت است. خیلی‌ها دوست دارند چنین کارهایی انجام دهند و به انسان‌ها و سایر مصرف‌کننده‌ها کمک کنند، ولی کاری از دست کسی برنمی‌آید. کار آقای مهندس برای ما مانند معجزه بود که بتوانیم نجات پیدا کنیم؛ حتی کاری از دست خانواده‌های ما برنمی‌آمد؛ نه تنها درست نمی‌شد، بلکه خراب‌تر می‌شد.

زمانی که در سال ۷۶ درمان آقای مهندس تمام شد، پرونده اعتیاد بسته شد؛ ولی آقای مهندس به تلاش خود ادامه دادند: درمان سیگار، درمان اضافه‌وزن، حتی درمان بسیاری از بیماری‌ها. بیرون از کنگره انسان‌های زیادی با بیماری دست و پنجه نرم می‌کنند و اطلاعی ندارند. ما در کنگره خیالمان از بابت درمان اعتیاد و متد DST راحت است، اما افراد زیادی هستند که در رنج و عذابند. این‌ها را برای انسان‌ها شکافتند و راه را باز کردند تا دیگر انسان‌ها بیایند. ما هم باید تلاش کنیم؛ باید به عمل بزرگی که مهندس انجام دادند، همان‌طور که در توانمان است، دریغ نکنیم و اگر مصرف‌کننده‌ای اطرافمان است، پیام را بدهیم.

خودمان را جای آنان قرار دهیم و پیام را به گوش دیگر انسان‌ها برسانیم و اگر در کنگره مسئولیتی داریم، هر کاری که از دست ما برمی‌آید کوتاهی نکنیم. مسئولیتمان را به درستی انجام دهیم که خودمان از خودمان راضی باشیم و به خود بگوییم: «این مدت که به کنگره می‌آیم توانسته‌ام تأثیرگذار باشم؟ آیا توانسته‌ام دل کسی را با لبخندم یا صحبت‌هایم شاد کنم؟» و تمام توان خود را بگذارم.

کاری که آقای مهندس کردند هیچ جای دنیا صورت نگرفته است. اعتیاد بزرگ‌ترین گره کوری بود که به دست کسی جز آقای مهندس باز نشد و کارشان نجات انسان‌ها بود. باید قدردان زحمات ایشان باشیم و یادشان از دل ما نخواهد رفت. ان‌شاءالله که بتوانیم خدمت‌گذار باشیم و ادامه‌دهنده راه باشیم.

 

مرزبان کشیک: همسفر مریم
عکاس: همسفر معصومه رهجوی راهنما همسفر پریسا ( لژیون اول)
تایپیست : همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر زینب (لژیون سوم)
ارسال: مرزبان خبری همسفر مریم
همسفران نمایندگی دلیجان

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .