English Version
This Site Is Available In English

همیشه به دنبال راهی برای درمان مصرف کنندگانم بودم

همیشه به دنبال راهی برای درمان مصرف کنندگانم بودم

جلسه ششم از دوره نوزدهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی جواد به استادی همسفر منصوره، نگهبانی همسفر فاطمه و دبیری همسفر طاهره با دستور جلسه«DST و تجربه من از سایر روش‌ها» می‌باشد روز یک‌شنبه ۱۷ آبان ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

در مورد دستور جلسه روش DST و تجربه من از سایر روش‌ها باید بگویم که همان‌طور که همه ما می‌دانیم و واقعاً با گوشت و پوست خود تجربه کرده‌ایم، تاکنون در سراسر دنیا هیچ‌کس نتوانسته است اعتیاد را به‌طور کامل درمان کند.

در کشورهای مختلف، تلاش‌های بسیاری با استفاده از داروهای شیمیایی و گیاهی برای درمان اعتیاد صورت گرفت؛ اما این تلاش‌ها به نتیجه مطلوب نرسید. برای اولین بار به‌صورت تخصصی در یکی از شهرهای آلمان و در سال ۱۸۹۶ داروی دی‌استیل‌مورفین که نام دیگر آن هروئین است، ساخته شد تا از آن برای درمان وابستگی به تریاک استفاده کنند؛ اما این روش نیز موفق نبود.

در قرن ۱۸ و ۱۹ میلادی در اروپا برای درمان برخی بیماری‌ها از تریاک استفاده می‌کردند. در همان دوران یک بیماری‌ بر اثر ضعف سیستم‌های بهداشتی و مشکلات مربوط به فاضلاب در شهرهای بزرگ اروپا شیوع پیدا کرد و برای درمان آن بیماری نیز از تریاک استفاده می‌شد. این بیماری در شهرهای بزرگ اروپا گسترش پیدا کرد و مردم برای رهایی از آن به استفاده از این ماده روی آوردند. این اتفاق نیز به دلیل ضعف سیستم‌های بهداشتی آن دوران بود. به‌تدریج مصرف مواد و اعتیاد در شهرهای بزرگ اروپا افزایش پیدا کرد. وقتی متوجه شدند که اعتیاد در این شهرها گسترش یافته است و راهکارهای موجود نتوانسته‌اند آن را درمان کنند، برای کمک به ترک اعتیاد داروی متادون را تولید کردند.

اکنون می‌خواهم به این نکته اشاره کنم که برای درمان وابستگی به تریاک، هروئین را ساختند و برای درمان وابستگی به هروئین، متادون را به کار گرفتند؛ اما در نهایت به‌جای حل مشکل، با مشکل دیگری روبه‌رو شدند؛ به‌اصطلاح قوز بالای قوز شد! بعدها مشخص شد که متادون نیز خود می‌تواند وابستگی ایجاد کند و بیشتر به‌عنوان یک ماده نگهدارنده مورد استفاده قرار می‌گیرد؛ اما امروز در جمعیت احیای انسانی کنگره۶۰، مهندس حسین دژاکام که خودشان ۱۷ سال درگیر اعتیاد بودند، پس از تجربه روش‌های مختلف از جمله سقوط آزاد و سم‌زدایی و روش‌های دیگر به دنبال راهی برای درمان اعتیاد بودند.

همان‌طور که ما نیز روش‌های مختلفی را تجربه کرده بودیم، ایشان هم راه‌های گوناگونی را امتحان کردند و به نظر من سرانجام آخرین راه کنگره‌۶۰ بود. مهندس حسین دژاکام با الهام از ماه مبارک رمضان به فکر تجربه‌ای متفاوت افتادند.

ایشان تصمیم گرفتند روزه بگیرند؛ البته به این صورت که غذا نخورند؛ اما مصرف مواد خود را ادامه دهند. پس از گذشت ۱۵ روز از ماه رمضان متوجه شدند که دو وعده مصرف موادشان نظم پیدا کرده است. با ادامه این روند کم‌کم اتفاقی باورنکردنی رخ داد و ایشان متوجه شدند که اعتیادشان درمان شده است. ایشان در روزهای پایانی سفر خود به همسرشان فرمودند: «جرأت نمی‌کردم آن تکه آخر را هم دیگر مصرف نکنم.» همسرشان از ایشان پرسیدند: «حالت چطور است؟ اوضاع در چه شرایطی است؟» ایشان پاسخ دادند: «خیلی خوبم.» حتی خودشان هم باورشان نمی‌شد و فرمودند که سه شبانه‌روز است مصرفی نداشته‌اند. ایشان می‌فرمودند: «ما قسم نمی‌خوریم؛ اما این بار قسم می‌خورم.»

در آن لحظات هر دوی آن‌ها از شدت خوشحالی اشک شوق می‌ریختند. پس از این تجربه، مهندس حسین دژاکام روش DST را برای ما ابداع کردند. این روش در ابتدا برای درمان اعتیاد شکل گرفت و بعدها در زمینه‌هایی مانند درمان سیگار، چاقی و بسیاری از بیماری‌های لاعلاج دیگر نیز مورد توجه قرار گرفت. خوشبختانه ایشان این ابداع ارزشمند را برای ما به یادگار گذاشتند تا ما نیز بتوانیم با ورود به کنگره۶۰ و بهره‌گیری از آموزش‌های آن مسیر درمان اعتیاد را طی کنیم.

اگر بخواهم از تجربه شخصی خودم صحبت کنم؛ باید بگویم که پیش از ورود به کنگره۶۰، روش‌های زیادی را امتحان کرده بودم. من دو مصرف‌کننده در خانواده‌ام دارم که همسرم و پسرم هستند؛ به همین دلیل همیشه به دنبال راهی برای درمان آن‌ها بودم. بارها به عطاری‌ها مراجعه می‌کردم و درباره داروهای گیاهی برای درمان اعتیاد سؤال می‌پرسیدم. می‌گفتم: چه داروی گیاهی برای درمان اعتیاد دارید؟ آیا دارویی دارید که خودش اعتیادآور نباشد؟ یکی از آن‌ها ریشه جینسینگ را معرفی می‌کرد و برخی دیگر قرص‌ها یا داروهای گیاهی مختلفی به ما می‌دادند؛ حتی همیشه تأکید می‌کردم که این داروها خودشان نباید اعتیادآور باشند؛ اما با وجود تمام این تلاش‌ها باز هم می‌دیدم که دوباره به مصرف همان مواد و همان وابستگی قبلی روی می‌آوردند.

روش دیگری که تجربه کردیم، سقوط آزاد بود. هنوز به یاد دارم که حتی در فصل تابستان همسرم کنار بخاری می‌نشست و بخاری را زیاد می‌کرد؛ زیرا دچار لرزش و شرایط سختی می‌شد. ما همسفرها نیز به دلیل ناآگاهی و با اصرارهای پی‌درپی از آن‌ها می‌خواستیم مصرف مواد را قطع کنند. گاهی خودشان نیز با اصرار ما این کار را انجام می‌دادند. زمانی‌که به ما می‌گفت: سه روز صبر کنیم تا سم از بدنشان خارج شود، خوشحال می‌شدیم و این حرف را باور می‌کردیم؛ در نتیجه توقعمان بالا می‌رفت و انتظار داشتیم پس از سه روز دیگر هیچ اثری از اعتیاد باقی نمانده باشد؛ اما وقتی دوباره بازگشت اتفاق می‌افتاد، اصلاً انتظارش را نداشتیم و بار دیگر ضربه روحی و آسیب بسیار سختی به ما وارد می‌شد.

خوشبختانه با کنگره ۶۰ آشنا شدیم و توانستیم مسیر تازه‌ای را پیدا کنیم. در پایان از خداوند طلب مغفرت و رحمت برای مهندس حسین دژاکام دارم و برای دکتر امین دژاکام آرزوی سلامتی و تندرستی می‌کنم. امیدوارم بتوانند راهشان را به‌خوبی ادامه دهند و ما نیز شایستگی آن را داشته باشیم که ادامه‌دهنده راهشان باشیم.

مرزبانان کشیک: همسفر فاطمه و مسافر امیر
تایپیست: راهنمای تازه‌واردین همسفر مهدیه
عکاس: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر امیره (لژیون هشتم)
ارسال: مرزبان خبری همسفر فاطمه
همسفران نمایندگی جواد گلپایگان

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .