سروده‌ای از یک مسافر در وصف آقای مهندس دژاکام (نمایندگی یاس اصفهان)

سروده‌ای از یک مسافر در وصف آقای مهندس دژاکام

نمایندگی یاس اصفهان

مأیوس و زار و ناتوان، در انزوای زندگی
گفتم رسیدم من دگر، در انتهای زندگی

افسرده و غمگین از این روز و شب تکراری‌ام
دیگر نه جانی در بدن بود و نه نای زندگی

دل‌خسته در کنج اتاق، در انتظار مرگ خویش
انگیزه‌ای در من نبود، دیگر برای زندگی

تا اینکه گشتم آشنا، من با شما ای مهربان
ای آشنای جان‌ودل، ای آشنای زندگی

من کشتی طوفان‌زده، جامانده در عمق زمان
دادی ز طوفانم نجات، ای ناخدای زندگی

گفتی: چه پیش آمد تو را، کاین‌گونه هستی ناامید؟
دادم برایت شرح‌حال، از ماجرای زندگی

گفتم که تنها مانده‌ام، گفتی خدا یار تو است
گفتم مرا کرده رها، در غصه‌های زندگی

گفتی ولی او لحظه‌ای غافل نبوده از شما
او را نمی‌بینی چرا، در جای‌جای زندگی؟

گفتی که نور حق خداست، زیبایی مطلق خداست
زیبایی او را ببین، در هرکجای زندگی

گفتی که با لبخند خود، غم را فدای خویش کن
هرگز مکن با غصه‌ها، خود را فدای زندگی

گفتی بیا باهمت و سعی و توکل بر خدا
زنجیر غم را بازکن، از دست و پای زندگی

دادی مرا آخر نجات، باهمت والای خود
پس زنده‌ای استاد من، ای رهگشای زندگی

نگارنده: مسافر بیتا لژیون بیستم ـ نمایندگی یاس اصفهان
بازبینی و ارسال: مسافر فائزه