متد DST، معجزه زندگی من

هشتمین جلسه از دوره اول لژیون های سردار کنگره ۶۰، نمایندگی تربت حیدریه، به استادی مسافر هادی، نگهبانی پهلوان مسافر جواد و دبیری دنور مسافر محمود با دستور جلسه «بزرگداشت آقای مهندس و دستاورد های علمی ایشان مقالات تخصصی، درمان سیگار و کاهش وزن » یکشنبه 17 آبان ماه ساعت 15:30 آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان هادی هستم مسافر.
تشکر می‌کنم از نگهبان لژیون سردار که مسئولیت اداره این جلسه را به من واگذار کردند تا خدمت کنم و آموزش بگیرم.

من از سنین جوانی مصرف مواد مخدر را شروع کردم. در ابتدای مصرف، مواد را به‌ صورت تزریقی استفاده می‌کردم. به دلیل مشکلاتی که برایم پیش آمد، به مشهد آمدم. در آنجا به‌جای هروئین، خاک به من دادند. مدتی بعد، به واسطه یکی از دوستان با پزشکی آشنا شدم و ایشان نیز برای من قرص تجویز کردند.

به دلیل مشکلات خانوادگی تصمیم گرفتم مصرف مواد را کنار بگذارم. چند سال بعد به جبهه رفتم و ازدواج کردم. مدتی شرایط زندگی‌ام خوب بود اما مشکل اصلی این بود که اعتیاد من درمان نشده بود و فقط مصرف را متوقف کرده بودم.

چند سال از ازدواجم گذشته بود که متوجه شدم روبه‌روی مغازه‌ام، مغازه‌ای وجود دارد که در آن مواد مصرف می‌کنند. من هم دوباره به سمت مصرف کشیده شدم. هر روز صبح قبل از ساعت هشت
به سمت اخلمد می‌رفتم و برمی‌گشتم تا بتوانم به شغلم برسم و کسی متوجه شرایط من نشود.

این وضعیت ادامه داشت تا اینکه از مصرف مواد و حتی از خودم خسته شدم. تصمیم گرفتم برای کار به کشور دیگری بروم. در آنجا مصرف مواد را کنار گذاشتم و پس از حدود ۹ ماه، تغییر زیادی در چهره و وضعیت جسمی‌ام احساس کردم.

اما وقتی به کشور برگشتم، به‌جای اینکه به خانه بروم، از فرودگاه مستقیم به کوچه کربلا رفتم و دوباره مصرف را شروع کردم. به این ترتیب، تمام تلاش‌هایی که برای فاصله گرفتن از مواد کرده بودم، از بین رفت.

مدتی بعد به سر کار برگشتم و حتی مواد را هم با خودم می‌بردم. جایی برای مصرف پیدا کرده بودم و در همان محل مصرف می‌کردم. با اینکه از نظر شغلی پیشرفت خوبی داشتم اما به دلیل اعتیاد، بسیاری از فرصت‌ها و داشته‌هایم را از دست دادم و پل‌های پشت سرم را خراب کردم.

بارها تصمیم به ترک گرفتم اما هر بار با کوچک‌ترین اشاره یا حرف یک مصرف‌کننده، دوباره به مصرف برمی‌گشتم. مشکل من این بود که نه گفتن را بلد نبودم و نمی‌توانستم در برابر پیشنهاد دیگران مقاومت کنم.

حتی برای ترک به شهر دیگری رفتم، اما بعد از حدود ۱۰ روز دوباره مصرف را شروع کردم. روش‌های مختلفی را امتحان کردم از قرص‌های گوناگون گرفته تا داروهای دست‌ساز اما هیچ‌کدام نتوانستند مشکل من را به‌ صورت ریشه‌ای حل کنند.

تا اینکه با کنگره ۶۰ آشنا شدم. وقتی با متد DST و روش درمان تدریجی آشنا شدم، برای من مانند یک معجزه بود چون برای اولین بار مسیری را دیدم که با تجربه‌های قبلی‌ام تفاوت اساسی داشت.
با کمک این روش توانستم به رهایی برسم و حدود شش سال از آشنایی و شروع مسیر درمانم می‌گذرد البته در این مسیر یک بار هم دچار لغزش شدم.

دلیل مهمی که امروز برای آن لغزش در نظر می‌گیرم، این بود که بعد از رهایی دیگر به کنگره نمی‌آمدم و تصور می‌کردم وقتی مصرفم قطع شده، دیگر نیازی به حضور در جلسات و ادامه آموزش‌ها ندارم.
اما بعدها متوجه شدم که رهایی پایان مسیر نیست. من هنوز آموزش‌های زیادی برای دریافت کردن داشتم و باید در کنگره حضور پیدا می‌کردم، خدمت می‌کردم و ارتباطم را با کنگره حفظ می‌کردم.
امروز نگاه من به کنگره تغییر کرده است. فهمیده‌ام که برای حفظ حال خوبم باید حضور داشته باشم، آموزش بگیرم، به حرف راهنمایم گوش کنم و در مسیر خدمت قرار بگیرم.

یکی از موضوعاتی که به آن رسیده‌ام، اهمیت پرداخت هزینه صندلی و مشارکت مالی در کنگره است. احساس کردم اگر برای این جایگاه و صندلی که روی آن می‌نشینم، سهم و مسئولیتی نپذیرم ممکن است رهایی و حضورم برایم ماندگاری لازم را نداشته باشد.
به همین دلیل تلاش می‌کنم هزینه‌های مربوط به حضور و خدمتم را بپردازم، در لژیون سردار نیز شرکت می‌کنم و تا جایی که توان دارم در این مسیر مشارکت می‌کنم.

من معتقدم هر چیزی که خیلی راحت و بدون تلاش به دست بیاید، ممکن است به همان راحتی هم از دست برود. وقتی برای چیزی زحمت می‌کشیم و سهم خودمان را در حفظ آن می‌پذیریم، ارزش آن را بهتر درک می‌کنیم.
پرداخت هزینه صندلی و مشارکت در لژیون سردار برای من فقط یک موضوع مالی نیست؛ بلکه نوعی پذیرش مسئولیت و قدردانی از فرصتی است که کنگره در اختیارم گذاشته است.

در گذشته پدرم همیشه از نظر مالی هوای من را داشت و تا جایی که می‌توانست از من حمایت می‌کرد؛ اما من قدر این حمایت‌ها را نمی‌دانستم و متوجه ارزش آن‌ها نبودم.
امروز وقتی به گذشته نگاه می‌کنم، می‌بینم که چقدر فرصت‌ها و محبت‌هایی در اختیارم بوده که به‌درستی از آن‌ها استفاده نکرده‌ام.
اما به لطف خداوند و آموزش‌های کنگره ۶۰، نگاهم به زندگی تغییر کرده است. امروز بهتر می‌توانم قدر خانواده، کار، سلامتی، آرامش و داشته‌هایم را بدانم.
از اینکه به صحبت‌های من گوش دادید، سپاسگزارم.

عکاس: مسافر حسین
تایپ: مسافر احسان
ویراستار: مسافر رامین
ارسال خبر: مسافر مسعود