مهندس دیگر در میان ما نیست، اما راهش هست. مسیر دی‌اس‌تی باز است

چهاردهمین جلسه از چهل و پنجمین کارگاه های آموزشی خصوصی کنگره 60 نمایندگی نیمایوشیج بهشهر به استادی مسافر علی و نگهبانی مسافر ایرج ودبیری مسافر سبحان با دستور جلسه «روش دی اس تی و تجربه من سایر روشها »در روز یکشنبه مورخ 1405/8/17رأس ساعت 17آغاز به کار نمود 

سلام دوستان، 
علی هستم؛ یک مسافر.

من با دست خالی به این مسیر رسیدم. 

سال‌ها تمام دنیا می‌گفت اعتیاد درمان ندارد. پرونده‌اش بسته بود و حقیقتاً هم درمانی وجود نداشت. یادم می‌آید در یکی از سی‌دی‌های استاد امیر شنیدم که علم یعنی بتوانی مفهومی را طوری بیان کنی که حتی مادربزرگت هم آن را بفهمد. مهندس دقیقاً همین کار را با متد دی‌اس‌تی کرد؛ روشی آن‌قدر ساده که در ابتدا هیچ‌کس باور نمی‌کرد. 

دی‌اس‌تی یعنی دژاوو، استاپ و تایم؛ درمانی تدریجی در بازه‌ای حدود ده تا یازده ماه. نه ترکِ ناگهانی، بلکه درمان واقعی. مهندس نشان داد که این روش نه تنها اعتیاد، بلکه وابستگی به سیگار را هم درمان می‌کند و حتی می‌تواند وزن بدن را به تعادل برساند. با این حال، باور کردن چنین سادگی‌ای برای من بسیار دشوار بود.

پیش از آشنایی با کنگره ۶۰، تجربه‌های تلخی از کلینیک‌های مختلف داشتم. در یکی از آن‌ها، افراد را در اتاقی پر از دود و بدون اکسیژن کافی نگه می‌داشتند. در کلینیکی دیگر، کار به مصرف مداوم قرص‌هایی رسید که تنها ساقی را عوض کرده بود، نه اصل مشکل را. شخصیت ظاهراً حفظ می‌شد، اما رهایی واقعی اتفاق نمی‌افتاد.

وقتی وارد مسیر دی‌اس‌تی شدم، سه ماه اول را تقریباً بدون درک کامل از آنچه می‌گذشت، روی صندلی‌ها نشسته بودم. فقط یک اصل در گوشم تکرار می‌شد: روش تدریجی. دارو باید به‌موقع مصرف می‌شد و سفر با نظم پیش می‌رفت. کم‌کم حال خوب را تجربه کردم. یکی از بهترین لحظاتم، نشستن در لژیون سردار بود؛ جایی که در ابتدا به‌خاطر کمبود سابقه، اجازه‌اش را نداشتم. بعدها فهمیدم که این جایگاه متعلق به افراد «برتر» نیست، بلکه حاصل استمرار و تعهد خود شخص است.

سال اولی که سردار شدم، شش میلیون تومان را با نوعی منّت پرداخت کردم. فکر می‌کردم کار بزرگی کرده‌ام. سال بعد اما با درک عمیق‌تری همان مبلغ را پرداختم و فهمیدم آن پول در برابر حال خوبی که امروز دارم، تقریباً هیچ است. مهندس در سی‌دی «تکرار تاریخ» هشدار می‌دهد که اگر سپاس‌گزار نباشیم، تاریخ دوباره تکرار می‌شود و همان حال بد بازمی‌گردد. فشارهایی که در مسیر دنور شدن تحمل کردم، امروز برایم معنا پیدا کرده‌اند؛ فشار اگر نباشد، نشانه‌ای از نبود موفقیت و حتی نبود حال خوب است.

مهندس دیگر در میان ما نیست، اما راهش هست. مسیر دی‌اس‌تی باز است. ما باید با آموزش‌هایی که تا امروز گرفته‌ایم، مسئولانه‌تر و موفق‌تر این مسیر را ادامه دهیم.

از اینکه با سکوتتان به حرف‌هایم گوش دادید، سپاسگزارم.

عکس وتایپ: مسافر سبحان 

بارگذاری: مسافر بابک