کنگره۶۰؛ تجربه‌ای از مسیر DST

جلسه چهاردهم از دوره هفدهم سری کارگاه‌های آموزش خصوصی ویژه همسفران آقا کنگره۶۰ شعبه شیخ‌بهایی، با‌ استادی مسافر احسان، نگهبانی همسفر عباس و دبیری همسفر‌ سهیل با دستور جلسه «DST و تجربه من از سایر روش‌ها» شنبه ۱۴۰۵/۰۸/۱۶ ساعت ۱۷ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، احسان هستم، یک مسافر.
در ابتدا از نگهبان محترم جلسه، ایجنت و مرزبانان تشکر می‌کنم که فرصت حضور در این جایگاه و خدمت و آموزش را برای من فراهم کردند.
حضور در جمع همسفران آقا همیشه برای من جذابیت خاصی داشته است. احساس نزدیکی و صمیمیت زیادی با شما دارم و از دیدن و ارتباط با تک‌تک شما حس خوبی می‌گیرم.
دستور جلسه امروز، روش DST و تجربه من از روش‌های مختلف ترک اعتیاد است. من بیش از پانزده سال انواع مواد مخدر را مصرف کردم و در این سال‌ها روش‌های بسیار متفاوتی را برای رهایی از اعتیاد تجربه کردم؛ از مصرف قرص و داروهای مختلف گرفته تا کمپ‌های ترک اعتیاد و حضور در جلسات NA.
حتی دوره‌هایی را تجربه کردم که برای ترک اعتیاد، خودم را در خانه حبس می‌کردم و تصورم این بود که با تحمل سختی و قطع مصرف می‌توانم درمان شوم. یک‌بار پس از مصرف داروهای مختلف، دچار وضعیت روحی بسیار نامناسبی شدم و حتی توانایی برقراری ارتباط با دیگران را نداشتم.
چندین مرتبه به کمپ رفتم، اما هر بار پس از مدتی دوباره به مصرف بازمی‌گشتم. روش‌هایی مانند آب سرد، تنبیه و حبس را هم تجربه کردم، اما هیچ‌کدام نتوانستند مرا به درمان برسانند. در جلسات NA نیز حضور داشتم، ۹۰ روز و ۹۰ جلسه را پشت سر گذاشتم و حتی قدم‌های دوازده‌گانه را کار کردم؛ اما همچنان حال خوبی نداشتم و با کوچک‌ترین ناراحتی دوباره به مصرف مواد یا الکل برمی‌گشتم.
مشکل اصلی این بود که جسم، روان و جهان‌بینی من به تعادل نرسیده بودند. من تصور می‌کردم با قطع مصرف می‌توانم همه‌چیز را درست کنم، درحالی‌که تخریب‌های چندین‌ساله جسم و روان انسان با یک تصمیم یا اراده کوتاه‌مدت جبران نمی‌شود.
در ادامه، به مصرف مواد مختلف روی آوردم و به‌تدریج به مصرف چند نوع ماده وابسته شدم. شرایط روحی و زندگی‌ام بسیار نامناسب بود؛ با وجود اینکه از نظر مالی وضعیت بدی نداشتم، از درون احساس ناامیدی و رنج زیادی می‌کردم و از خانواده دور شده بودم.
مدت‌ها بود نام کنگره ۶۰ را شنیده بودم، اما ورودم به کنگره هم به‌سادگی اتفاق نیفتاد. چندین ماه طول کشید تا بالاخره توانستم مسیر درست را پیدا کنم و وارد کنگره شوم.
جناب مهندس جمله‌ای دارند که می‌فرمایند: «درد و رنج انسان از نادانی نیست، از دانش‌های کشف‌نشده است.» من سال‌های زیادی رنج کشیدم، چون راه درست درمان را نمی‌شناختم.
در گذشته تصور می‌کردم باید با غیرت و اراده، مصرف مواد را کنار بگذارم. بارها به من می‌گفتند کمی اراده کن و خودت را جمع‌وجور کن؛ اما کسی درک نمی‌کرد که جسم من در اثر سال‌ها مصرف، دچار تخریب شده است. همان‌طور که ساختمانی که طی سالیان تخریب شده، یک‌شبه بازسازی نمی‌شود، جسم انسان نیز برای بازسازی به زمان و روش درست نیاز دارد.
در کنگره ۶۰ متوجه شدم که درمان اعتیاد بر سه مؤلفه جسم، روان و جهان‌بینی استوار است. جسم با داروی OT و طی دوره درمانی به تعادل می‌رسد، روان و جهان‌بینی نیز با آموزش و گذر زمان بازسازی می‌شوند.
در روش‌های قبلی، فقط به قطع مصرف فکر می‌کردم، اما رفتارها و نگرش‌های گذشته‌ام همچنان باقی می‌ماند. به همین دلیل، نتایج زندگی‌ام تغییر نمی‌کرد. حتی پس از قطع مصرف، کابوس‌های شبانه، بی‌قراری و رفتارهای نامتعادل داشتم و گاهی برای رسیدن به آرامش، دست به کارهایی می‌زدم که خودم هم می‌دانستم درست نیستند.
امروز افرادی از اطرافیانم را می‌بینم که به‌جای درمان، ماده یا رفتار دیگری را جایگزین مصرف قبلی کرده‌اند؛ یکی به الکل وابسته شده و دیگری برای آرام ماندن به مصرف مداوم قهوه نیاز دارد. اما خدا را شکر که در کنگره به درمان رسیدیم و دیگر نیازی به جایگزینی نداریم.
امروز اگر با فرد مصرف‌کننده‌ای روبه‌رو شوم، نه ترسی دارم و نه احساس کششی نسبت به مواد. زیرا سیستم ایکس بدنم در مسیر بازسازی قرار گرفته و جسمم دیگر مانند گذشته به مواد نیاز ندارد. رفتار و نگرشم نیز نسبت به گذشته تغییر کرده است.
تمام این دستاوردها را مدیون جناب مهندس هستم. اگر ایشان پس از درمان، مسیر آموزش و خدمت را ادامه نمی‌دادند، امروز ما نیز از این آموزش‌ها بهره‌مند نبودیم. ایشان ماندند تا ما هم بتوانیم بمانیم و خانواده‌هایمان دوباره به آرامش و تعادل برسند.
وظیفه ما این است که تجربه‌ای را که دریافت کرده‌ایم به دیگران انتقال دهیم تا آن‌ها نیز فرصت رسیدن به حال خوش را پیدا کنند.
در گذشته نقش همسفران را به‌درستی درک نمی‌کردم و حتی برایم سؤال بود که چرا همسفران به کنگره می‌آیند؛ اما امروز متوجه شده‌ام که نقش شما بسیار پررنگ و ارزشمند است. همه ما به آموزش، تعادل و تغییر جهان‌بینی نیاز داریم.
مسئولیت درمان مسافر بر عهده خود اوست، اما همسفر با حضور، آموزش و حمایت درست خود کمک می‌کند تا مسافر مسیر درمان را بهتر طی کند. این خدمت بزرگی است که شما هم در حق خودتان و هم در حق خانواده‌هایتان انجام می‌دهید.
امیدوارم قدر جایگاه و ارزش خودتان را بدانید. من نسبت به تک‌تک شما احساس خوبی دارم و آرزو می‌کنم بهترین اتفاق‌ها برای شما و خانواده‌های محترمتان رقم بخورد.
از اینکه به صحبت‌های من گوش دادید، بسیار سپاسگزارم.

تایپ و ویرایش: همسفر رسول، همسفرمحمدرضا، همسفر محمدحسن
عکس: همسفر محمد
تنظیم و ارسال: همسفر هادی