جلسه اول از دوره چهارم سری کارگاه آموزشی خصوصی همسفران آقا نمایندگی خواجو، با استادی مسافر میثم، نگهبانی همسفر امید علی و دبیری همسفر میثم با دستور جلسه: "سیستم ایکس، روش DST و تجربه من از سایر روشهای درمان اعتیاد" روز شنبه ۱۶ آبانماه ۱۴۰۵ رأس ساعت ۱۷:۰۰ آغاز بهکار نمود.

خلاصه سخنان استاد:
خداوند بزرگ را شاکر و سپاسگزارم که بار دیگر این فرصت را در اختیار من قرار داد تا در جمع شما عزیزان حضور داشته باشم. از جناب آقای مهندس و خانواده محترم ایشان، همچنین از رانمایان خوب و عزیزم، آقای امیرحسین ساسانی، آقای مهدی بناییان، حسنآقا کدخدایی و علی آقا بوذری صمیمانه تشکر میکنم. بدون شک، حضور و آموزشهای این عزیزان نقش بسیار مهمی در مسیر حرکتی من داشته است.
بسیار خوشحالم که در چهل و ششمین روز از فصل پاییز، زیر بارش رحمت الهی، در خدمت شما هستم و از دیدن چهرههای پرمهر دوستان لذت میبرم.
دستور جلسه امروز، دستور جلسه خاصی است و تصمیم دارم آن را به شیوهای متفاوت دنبال کنم. میخواهم درباره سیستم ایکس و تجربه شخصی خودم از سایر روشهای درمان اعتیاد صحبت کنم.
برای شروع، مثالی را مطرح میکنم. فرض کنید کارخانهای در زمینه تولید کفشهای مرغوب فعالیت میکند. چرم مورد نیاز این کارخانه از تبریز تهیه میشود و محل تولید آن در اصفهان است. در این کارخانه حدود دویست تا سیصد نفر نیروی کار، مدیر، کارمند، نگهبان، آشپز و افراد دیگری مشغول فعالیت هستند. همه این افراد در کنار یکدیگر کار میکنند و از این طریق برای خانوادههای خود رزق و روزی فراهم میکنند.
محصولات این کارخانه در سطح شهر عرضه میشود و مردم نیز به دلیل کیفیت مناسب و قیمت مطلوب، از آن استقبال میکنند. کارخانه در شرایط خوبی قرار دارد و چرخه تولید و اشتغال بهدرستی ادامه پیدا میکند.
اما ناگهان مشکلی به وجود میآید. شرکتی از خارج از کشور وارد بازار میشود و با عرضه محصولات ارزانقیمت، اما بیکیفیت، همراه با تبلیغات فریبنده و وعدههای دروغین، بازار را در اختیار میگیرد. در نتیجه، کارخانه اصلی بهتدریج مشتریان خود را از دست میدهد و با ورشکستگی روبهرو میشود. مدیران، کارمندان و کارگران یکی پس از دیگری شغل خود را از دست میدهند و خانهنشین میشوند. کارخانهای که روزی آباد و پررونق بود، به ساختمانی متروکه و خالی از فعالیت تبدیل میشود.
دیدن چنین وضعیتی واقعاً ناراحتکننده است. این مثال برای دوستان کنگره ۶۰ ناآشنا نیست؛ زیرا میتوان آن را به وضعیت جسم انسان در اثر اعتیاد تشبیه کرد. اعتیاد، این بلای خانمانسوز، بسیاری از انسانها را درگیر کرده و تعادل زندگی آنها را بر هم زده است.
اما چرا این مثال را مطرح کردم؟ کارخانهای که از آن صحبت کردم، در حقیقت نمادی از سیستم ایکس بدن انسان است؛ سیستمی که وظیفه تولید و تنظیم مواد شبهافیونی طبیعی بدن و سایر مواد شیمیایی مؤثر در عملکرد جسم را بر عهده دارد.
به این سیستم، سیستم ایکس گفته میشود؛ زیرا در گذشته بخشهای زیادی از عملکرد آن برای بشر ناشناخته بود. این سیستم در تمام وجود انسان حضور دارد و نقش بسیار مهمی در حفظ تعادل جسم و روان ایفا میکند.
در اثر مصرف مواد مخدر، این سیستم از تعادل خارج میشود و عملکرد طبیعی آن دچار اختلال میگردد.
سالها پیش، بزرگمردی به نام آقای مهندس دژاکام، با تحقیق و تجربه، روشی را برای درمان اعتیاد ابداع کردند که روش DST نام دارد. این روش بر اساس کاهش تدریجی مقدار مصرف مواد، با ضریب مشخص و در پلههای زمانی منظم ۲۱روزه طراحی شده است. نام DST نیز از سه بخش تشکیل شده است: حرف D برگرفته از نام دژاکام، حرف S برگرفته از واژه Step به معنای پله و حرف T برگرفته از Time به معنای زمان.
در این روش، مقدار مصرف بهصورت تدریجی و با ضریب کاهش مشخص، یعنی هشتدهم، کاهش پیدا میکند و طول دوره درمان معمولاً حداقل ده ماه است. روش DST برگرفته از قوانین نظام هستی و طبیعت است. همانطور که میدانید، آقای مهندس سفر درمانی خود را در ماه مبارک رمضان آغاز کردند و بسیاری از مبانی این روش نیز با الهام از نظم طبیعت و الگوهای موجود در هستی شکل گرفته است.
اگر بخواهیم درباره مفهوم اجزای این روش بیشتر صحبت کنیم، باید به چند نکته توجه داشته باشیم.
زندگی هر انسانی سرشار از فراز و نشیب است. همین فراز و نشیبها زمینه رشد، تجربه و تکامل انسان را فراهم میکنند. در روش DST نیز کاهش تدریجی و منظم، متناسب با شرایط فرد و با رعایت ضریب مشخص انجام میشود.
از طرف دیگر، برای ایجاد جهش و تغییر در زندگی، باید مراحل را بهصورت منظم و در فواصل زمانی مشخص طی کنیم. مفهوم پله و زمان ۲۱روزه در این روش، بیانگر همین نظم و برنامهریزی است.
برای انجام هر کاری به زمان مناسب نیاز داریم. بهعنوان مثال، برای پختن غذایی مانند قورمهسبزی نمیتوانیم انتظار داشته باشیم که غذا در ده دقیقه آماده شود. این غذا به چند ساعت زمان نیاز دارد تا بهخوبی جا بیفتد و آماده شود.
در درمان اعتیاد نیز چنین قانونی وجود دارد. نمیتوان انتظار داشت اختلالی که طی سالها در جسم و روان انسان ایجاد شده است، در چند روز برطرف شود.
روش DST با در نظر گرفتن اصولی مانند سازگاری، اشباع و تغذیه، یک الگوی منظم و حسابشده برای درمان ارائه میدهد. این روش در طول سالهای فعالیت کنگره ۶۰، تجربههای انسانی بسیاری را پشت سر گذاشته و افراد زیادی توانستهاند از طریق آن به درمان برسند. همچنین کاربرد این الگو در حوزههایی مانند درمان وابستگی به سیگار و تنظیم وزن نیز مورد توجه قرار گرفته است.
در کنار این روش، دارویی به نام OT یا اپیوم تینچر نیز وجود دارد که در چارچوب برنامه درمانی کنگره ۶۰ و با دقت و نظم مشخص مورد استفاده قرار میگیرد.
تا اینجا درباره سیستم ایکس و روش DST صحبت کردم. حالا میخواهم به بخش دوم دستور جلسه، یعنی تجربه من از سایر روشهای درمان اعتیاد، بپردازم.
سالها پیش تصور میکردم که کنار گذاشتن اعتیاد کار چندان دشواری نیست و میتوان در مدت کوتاهی آن را انجام داد.
روزی یکی از دوستانم به من پیشنهاد داد که به شهری دیگر برویم. او میگفت درمانگاهی را میشناسد که در آنجا با روش سمزدایی و تزریق دارو، مواد را طی چند روز از بدن خارج میکنند.
من هم این پیشنهاد را پذیرفتم. قرار شد چهار یا پنج روز بیشتر طول نکشد. یکی از شهرهای ساحلی کشور را انتخاب کردیم و با خودمان فکر میکردیم که در کنار درمان، از دریا و جنگل هم استفاده خواهیم کرد.
وقتی به آنجا رسیدیم، از من پرسیدند چند سال است که مواد مصرف میکنم. وقتی پاسخ دادم، گفتند حیف است که با چنین شرایطی همچنان مصرفکننده باشم.
در همان لحظه احساس ترس شدیدی به من دست داد. با خودم فکر کردم که شاید اینجا پایان زندگی من باشد. با اضطراب و نگرانی وارد اتاق شدم. به من سرم وصل کردند و پس از تزریق دارو، بیهوش شدم. دیگر چیزی متوجه نشدم تا زمانی که چشمهایم را باز کردم و اطرافیان گفتند به هوش آمدهام.
این تجربه برای من بسیار تلخ و ترسناک بود و باعث شد به این موضوع فکر کنم که آیا واقعاً میتوان اعتیاد را با چنین روشهایی درمان کرد؟
روش دیگری که تجربه کردم، استفاده از متادون بود. به من پیشنهاد شد که با مصرف متادون میتوانم مصرف مواد را کنار بگذارم. به همین دلیل به یکی از کلینیکها مراجعه کردم و دارو دریافت کردم.
به من گفته شد که دارو را در ساعتهای مشخص مصرف کنم و برای دریافت مجدد آن نیز بهصورت مرتب مراجعه داشته باشم.
اما سؤال من این بود که تا چه زمانی باید این دارو را مصرف کنم؟ هدف من این بود که از وابستگی رها شوم و بتوانم زندگی طبیعی خودم را ادامه بدهم، نه اینکه وابستگی دیگری جایگزین وابستگی قبلی شود.
مدتی متادون مصرف کردم و در این مدت عوارض و مشکلاتی را تجربه کردم؛ از جمله تپش شدید قلب، اضطراب و استرس، دردهای عضلانی و پرش دست و پا هنگام خواب. این تجربه نیز برای من خوشایند نبود.
تجربه دیگری که در اطرافیانم مشاهده کردم، مربوط به روش شوکدرمانی مغز بود. یکی از نزدیکان خانواده ما چند سال پیش تحت این روش قرار گرفت. او فردی بسیار توانمند، باهوش و از نظر فنی بسیار ماهر بود؛ اما پس از این درمان، تغییرات قابلتوجهی در عملکرد ذهنی و حافظه او ایجاد شد.
حافظهاش بهشدت تحت تأثیر قرار گرفت و حتی گاهی در شناخت اعضای خانواده دچار اشتباه میشد. برای من دیدن چنین شرایطی بسیار دردناک بود.
البته این تجربهها را بهعنوان مشاهدات و تجربههای شخصی خودم مطرح میکنم و هر روش درمانی باید با توجه به شرایط فرد و نظر متخصصان مربوطه بررسی شود.
با مرور تمام این اتفاقات، بیشتر به ارزش و اهمیت دستاورد بزرگ آقای مهندس، یعنی روش DST، پی بردم.
تا اینجا متوجه شدیم که اعتیاد یک فرآیند است؛ بنابراین درمان آن نیز نیازمند طی کردن یک فرآیند مشخص است. نمیتوان انتظار داشت که فرد بهصورت ناگهانی اعتیاد را کنار بگذارد و تمام عملکردهای جسمی و روانی او بدون گذشت زمان به حالت طبیعی بازگردد.
در روش تدریجی، تغییرات بهصورت آگاهانه و مرحلهبهمرحله اتفاق میافتند. رفتارهای سالم بهتدریج جایگزین رفتارهای مخرب میشوند و فرد فرصت پیدا میکند تا با آموزش و آگاهی، مسیر زندگی خود را تغییر دهد.
در این فرآیند، سیستمهای شیمیایی بدن نیز فرصت پیدا میکنند تا بهتدریج به تعادل نزدیک شوند.
امروزه افراد زیادی درباره اعتیاد صحبت میکنند و توصیههای مختلفی برای کنار گذاشتن مواد ارائه میدهند. از بقال سر کوچه گرفته تا قصاب و مکانیک، همه ممکن است به یک مصرفکننده بگویند که مواد مصرف نکند؛ اما سؤال اساسی این است که راه درست چیست؟ فرد مصرفکننده باید چه مسیری را طی کند و چگونه میتواند از این وضعیت خارج شود؟
اینجاست که اهمیت کنگره ۶۰ مشخص میشود. به اعتقاد من، بزرگترین دستاورد آقای مهندس، تأسیس کنگره ۶۰ است؛ مجموعهای بزرگ که آموزش، تجربه، دانش و خدمت را در کنار یکدیگر قرار داده است. کنگره ۶۰ ظرفیتی بسیار گسترده دارد و این ظرفیت میتواند روزبهروز افزایش پیدا کند.
من بهعنوان یک مسافر، عزیزان همسفر و تمام اعضای کنگره، وظیفه داریم در مسیر رشد و گسترش این مجموعه تلاش کنیم. هرکدام از ما باید سهم خود را در پیشبرد اهداف کنگره بهدرستی انجام دهیم و با آموزش، خدمت و انتقال تجربه، به یکدیگر کمک کنیم.
آقای مهندس بارها به این موضوع اشاره کردهاند که بخش زیادی از درد و رنج بشر، ناشی از ناآگاهی و ناشناختههایی است که هنوز کشف نشدهاند. بنابراین وظیفه داریم در مسیر کسب دانش و کشف حقیقت قدم برداریم. شاید هرکدام از ما بتوانیم حتی بهاندازهای کوچک، به شناخت یکی از ناشناختهها کمک کنیم و از درد و رنج انسانها بکاهیم.
در پایان، میخواهم مثال کوتاهی را مطرح کنم. دو کودک را تصور کنید که در کنار یکدیگر نشستهاند. هر دو آرزو دارند دوندههای بزرگی شوند و روزی در مسابقات دوی ماراتن به مقام قهرمانی برسند. آنها هر شب آرزو و دعا میکنند که روزی به خواسته خود برسند.
یک روز صبح که از خواب بیدار میشوند، دو جفت کفش پشت در خانه خود میبینند. یکی از آنها میگوید: «خدایا، ما مدال میخواستیم، نه کفش!»
اما کودک دوم با دیدن کفشها میگوید: «خدایا، شکرت.» سپس کفشها را میپوشد و تمرین خود را آغاز میکند. او تلاش میکند و یک سال بعد، در مسابقه دوی ماراتن به مقام نخست میرسد.
پیام این داستان برای من روشن است؛ هیچ دستاوردی بدون تلاش، تفکر و حرکت به دست نمیآید. صرف آرزو کردن کافی نیست، بلکه باید برای رسیدن به خواستهها قدم برداشت.
تفکر آقای مهندس نیز حدود سی سال پیش به نقطهای رسید که امروز شاهد نتایج آن هستیم. کنگره ۶۰ با تکیه بر دانش، تجربه و آموزش، مسیری را آغاز کرده که ظرفیت گسترش و جهانی شدن دارد.
امروز نیز در کنار فعالیتهای درمانی و آموزشی، تلاشهایی در زمینه شناخت و ریشهیابی بیماریهایی مانند اماس و برخی انواع سرطان، از جمله سرطان سینه و روده، و همچنین بررسی نقش ژنها در بیماریها در حال انجام است.
خوشا به حال تمام کسانی که در این مسیر خدمت میکنند و برای کاهش درد و رنج انسانها قدم برمیدارند.

آزمون داخلی:


عکس: همسفر مهدی لژیون سوم
ارسال: همسفر امین لژیون اول
گروه سایت همسفران آقا نمایندگی خواجو
- تعداد بازدید از این مطلب :
171