وقتی صحبت از اعتیاد میشود، اولین چیزی که به ذهن میرسد، وابستگی انسان به مواد مخدر است؛ اما اعتیاد فقط وابستگی جسمی نیست، بلکه جسم، روان و جهانبینی انسان را تحتتأثیر قرار میدهد. من فکر میکنم یکی از بزرگترین اشتباهات ما این بود که تصور میکردیم با قطعکردن مواد، اعتیاد هم تمام میشود. به همین دلیل، بسیاری از افراد برای رهایی از اعتیاد، روشهای مختلفی را تجربه میکنند. یکی از این روشها، ترک ناگهانی مواد یا همان سقوط آزاد است. در این روش، فرد بهیکباره مصرف مواد را قطع میکند. شاید در ظاهر، مواد از زندگی فرد کنار گذاشته شود؛ اما آیا جسم و روان او هم آمادگی این تغییر را دارند؟ تجربه بسیاری از افراد نشان میدهد که قطع ناگهانی، بهتنهایی تضمینکننده درمان نیست.
روش دیگر، استفاده از داروهای جایگزین مانند متادون است که برای بعضی افراد میتواند بخشی از برنامه درمانی باشد؛ اما مهم این است که درمان باید اصولی، تحتنظر متخصص و متناسب با شرایط هر فرد باشد. من با بررسی و شناخت روشهای مختلف به این نتیجه میرسم که درمان اعتیاد فقط کنارگذاشتن مواد نیست؛ بلکه انسان باید فرصت پیدا کند تا جسم و روان خود را بازسازی کند و نگرش تازهای نسبت به زندگی پیدا کند. اینجاست که با روش درمانی DST در کنگره ۶۰ آشنا میشویم. روشی که توسط آقای مهندس حسین دژاکام ابداع شد. در این روش، درمان بر اساس کاهش تدریجی و پلهای مواد و در یک بازه زمانی مشخص انجام میشود. پلههای کاهش در این روش معمولاً ۲۱ روزه هستند.
هدف این نیست که انسان هرچه زودتر مواد را کنار بگذارد، بلکه هدف این است که جسم فرصت بازسازی و رسیدن به تعادل را پیدا کند. در روش DST، زمان نقش بسیار مهمی دارد. همانطور که اعتیاد یکشبه به وجود نیامده، درمان آن هم نیازمند زمان و صبر است. من این موضوع را بسیار زیبا میدانم که در این روش، عجله جای خود را به نظم و برنامهریزی میدهد. انسان یاد میگیرد که برای رسیدن به نتیجه، باید قدمبهقدم حرکت کند. یکی از تفاوتهای مهم این روش با بسیاری از تجربههای قبلی، توجه همزمان به جسم، روان و جهانبینی است؛ چون ممکن است جسم انسان از مواد رها شود؛ اما افکار و باورهای او همچنان درگیر اعتیاد باقی بماند. در کنگره ۶۰ به ما آموزش داده میشود که برای درمان کامل، باید نگاه خود را به زندگی تغییر دهیم. من معتقدم یکی از بزرگترین دستاوردهای این روش، آموزش مسئولیتپذیری است. اینکه انسان یاد بگیرد مسئولیت زندگی و انتخابهای خودش را بپذیرد.
در مسیر درمان، صبرکردن را یاد میگیریم. یاد میگیریم که برای رسیدن به آرامش، باید تلاش کنیم. یاد میگیریم که هیچ تغییری بدون آموزش و عملکردن به دانستهها اتفاق نمیافتد. یکی دیگر از آموزشهای ارزشمند کنگره، شناخت خود و تواناییهای درونی انسان است. انسانی که روزی تصور میکرد دیگر راه برگشتی ندارد، کمکم امید را در وجود خودش پیدا میکند. به نظر من، این همان زیبایی درمان است، بازگشت انسان به خویشتن خویش. در روشهای مختلفی که برای درمان اعتیاد وجود دارد، هرکدام میتوانند برای افراد مختلف کاربرد داشته باشند؛ اما چیزی که نباید فراموش کنیم، این است که درمان باید با آگاهی، نظارت تخصصی و برنامه مشخص انجام شود.
من از این موضوع درس میگیرم که نباید برای رسیدن به مقصد، مسیر را نادیده بگیرم. گاهی ارزشمندترین قسمت زندگی، همان راهی است که برای رسیدن به هدف طی میکنیم. روش DST به من یادآوری میکند که زمان، صبر و نظم سه عامل مهم در مسیر تغییر هستند. همچنین متوجه میشوم که درمان فقط رهایی از یک ماده نیست؛ بلکه رهایی از افکار مخرب، ناامیدی، ترس و ناآگاهی هم اهمیت زیادی دارد. من باور دارم انسانی که آموزش میبیند، کمکم نگاه متفاوتی به خودش، خانواده و جامعه پیدا میکند. دیگر خودش را یک انسان شکستخورده نمیبیند؛ بلکه باور میکند که میتواند دوباره بسازد و از نو شروع کند.
رابط خبری: همسفرمهشید رهجوی راهنما همسفرفاطمه (لژیون هفتم)
ویرایش و ارسال:همسفر فریبا رهجوی راهنما همسفر اعظم (لژیون چهارم)
همسفران نمایندگی خیام نیشابوری
- تعداد بازدید از این مطلب :
19