مهر تأیید بر یک مسیر

یازدهمین جلسه از دوره پنجاه و ششم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰، ویژه همسفران آقای نمایندگی آکادمی با استادی راهنمای محترم همسفر مجتبی، نگهبانی موقت همسفر مهدی و دبیری موقت همسفر مرتضی با دستور جلسه «دستاوردهای علمی آقای مهندس»، پنجشنبه 14 آبان ۱۴۰۵ ساعت 14 آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان. مجتبی هستم؛ یک همسفر. خیلی خوشحالم که در این جایگاه فرصت خدمت دارم و از همه تشکر می‌کنم.
من عادتی دارم و آن این است که همیشه تجربه‌های شخصی خودم را بیان می‌کنم. چیزی هم که امروز می‌خواهم تعریف کنم، تجربه شخصی خودم است.

من زمانی مرزبان بودم. در آن دوره، حال و هوایم کم‌کم تغییر می‌کرد و گاهی به سمت افکار منفی می‌رفتم. ترس‌ها و تردیدهای مختلفی به سراغم می‌آمد و نسبت به ساختار کنگره و تقریباً همه‌چیز دچار شک و تردید شده بودم.
در همان زمان، با آقای موسیوند صحبت می‌کردم. آن موقع که من مرزبان بودم، ایشان راهنمای ما و ایجنت محترم بودند. ایشان جمله‌ای به من گفتند که با توجه به دستور جلسه، دوباره مرا به فکر فرو برد. فرمودند: «بنشین و یک بار دودوتا چهارتا کن. دیگر الان وقت ایمان آوردن و این صحبت‌ها نیست. ببین در این چند سالی که به کنگره آمده‌ای، چه چیزهایی به دست آورده‌ای؛ آیا واقعاً برایت مفید بوده است یا نه؟ اگر مفید بوده، ادامه بده و اگر نبوده، نیا.»
راستش اصلاً لازم نبود بنشینم و چیزی بنویسم. کافی بود لحظه‌ای به گذشته برگردم. گذشته برای من دنیایی خاکستری نبود؛ انگار دنیایی سیاه و سفید بود. وقتی به آن نگاه می‌کردم، دیگر نیازی به حساب‌وکتاب نداشتم. این همان حسی بود که آن زمان به من دست می‌داد.
به قول آقای مهندس، گاهی انسان فراموش‌کار می‌شود. بعضی وقت‌ها به یاد اتفاقات گذشته می‌افتم و وقتی می‌بینم امروز به این جایگاه رسیده‌ام و حال و هوای درونی‌ام چقدر تغییر کرده است، می‌فهمم که این‌ها را مدیون آقای مهندس هستم.
زمانی روزی نبود که در خیابان با یک یا دو نفر درگیر نشوم. گاهی این درگیری‌ها فیزیکی بود؛ البته ای‌کاش فقط فیزیکی بود، چون اتفاقی می‌افتاد و تمام می‌شد. اما مسئله اصلی در ذهنم ادامه پیدا می‌کرد: اینکه فلانی چه گفت، چه اتفاقی افتاد، چه حرفی زد و من از چه چیزی ناراحت شدم. حتی به این وضعیت، ظاهری مثبت می‌دادم و می‌گفتم: «حافظه‌ام قوی است؛ کسی حرفی می‌زند و من تا سی سال آن را به یاد دارم.» اما واقعیت این بود که من کینه داشتم و بلد نبودم چیزی را هضم کنم یا از آن بگذرم.
اگر حافظه‌ات قوی است، به قول آن سی‌دیِ «برداشت»، بیست کلمه را حفظ کن؛ نه اینکه یک اتفاق ناراحت‌کننده را بیست سال به یاد داشته باشی. من گاهی چیزی را به یاد می‌آوردم و می‌گفتم: «من این موضوع را بیست سال است که به خاطر دارم.» این مسئله واقعاً آزارم می‌داد.
یک بار به یاد دارم دکتر امین مثالی زدند و درباره فردی صحبت کردند که وضعیت خواب و بیداری‌اش نامتعادل بود و ساعت دو بعدازظهر از خواب بیدار می‌شد. وضعیت من حتی از این هم به‌هم‌ریخته‌تر شده بود؛ حدود ساعت شش یا هفت عصر بیدار می‌شدم و سیستم زندگی‌ام کاملاً تغییر کرده بود. ساعت هفت یا هشت صبح می‌خوابیدم و شش یا هفت عصر بیدار می‌شدم. حال و روزم هم همیشه خراب بود.
یک بار آن‌قدر ترسیده بودم که وقتی شب خوابیدم و صبح بیدار شدم، متوجه شدم حدود شصت تا هفتاد درصد بدنم دو رنگ شده است. به هر آزمایشگاهی مراجعه کردم، گفتند مشکل پوستی یا مسئله‌ای که در تخصص آن‌ها باشد وجود ندارد. حتی همین حالا که دارم این موضوع را تعریف می‌کنم، از درون آشفته می‌شوم؛ یادآوری آن هم برایم آزاردهنده است. زندگی کردن با آن ترس، استرس و حال بد واقعاً دشوار بود.
من در دوران مرزبانی تجربه خدمت داشتم و با مسافران در ارتباط بودم. بسیاری از مسافران چنین تاریکی‌ای را تجربه نکرده بودند. ما هم آنجا چیزی بروز نمی‌دادیم و به‌نوعی برای همسفران آبرو‌داری می‌کردیم؛ اما واقعاً بسیاری از مسافران چنین شرایطی را تجربه نکرده بودند. بیشتر اطرافیان من مصرف‌کننده بودند، اما حالشان از من بهتر بود. دست‌کم سه یا چهار ساعت از روز حال خوشی داشتند، اما من حتی همان چند ساعت را هم نداشتم و حالم خوب نبود.
اتفاق دیگری هم افتاد که امیدوارم بتوانم درست بیانش کنم. ما دوستانی داشتیم که حدود ده سال پیش به کنگره می‌آمدند. هر بار که در کنگره تغییراتی ایجاد می‌شد، تعدادی از دوستان از مسیر جدا می‌شدند. مسائلی مالی پیش آمد و موضوع سیگار هم مطرح شد؛ قرار بود همه آن را کنار بگذارند و به همین دلیل، خیلی‌ها ناخواسته از جمع جدا شدند.
درست در همان دوره‌ای که حال من بد شده بود و من در جایگاه مرزبانی خدمت می‌کردم، بعضی از این افراد نزد من می‌آمدند و می‌گفتند: «کنگره دیگر چیست؟ پولی شده؛ باید پول بدهیم. اینجا دیگر قدرت حرف اول را می‌زند.» از طرفی، سریالی هم می‌دیدم که فضای بسیار منفی‌ای داشت؛ نام آن سریال «حشاشین» بود. هرکسی هم که حرف یا خبر منفی‌ای درباره کنگره شنیده بود، آن را پیش من مطرح می‌کرد. چون در آن زمان مرزبان بودم و ارتباط زیادی با افراد داشتم، مرتب با چنین صحبت‌هایی روبه‌رو می‌شدم. کسی می‌آمد و حرفی می‌زد و این حرف‌ها روی من تأثیر می‌گذاشت. قبلاً کابوس زیادی نمی‌دیدم، اما ناگهان دیدم کابوس دیدن هم شروع شده است.
در نهایت، به همان حساب‌وکتابی برگشتم که آقای موسیوند به من پیشنهاد کرده بودند. نشستم و با خودم بررسی کردم و دیدم که واقعاً چقدر تغییر کرده‌ام. با وجود تمام این مسائل، حالم روزبه‌روز بهتر می‌شد.
نکته‌ای که می‌خواهم صحبتم را با آن تمام کنم، این است: آن حرف‌هایی که می‌شنیدم؛ اینکه «کنگره پولی شده و باید پول بدهی» و صحبت‌های مشابهی که حالم را خراب می‌کرد، در ذهنم پرونده‌ای باز کرده بود. این پرونده ذهنی زمانی برای من بسته شد که آقای مهندس از دنیا رفتند.
با رفتن ایشان، برای من مهر تأییدی بر درستی عملکردشان زده شد. دیدم نه پول دیگران و نه پول من را برای خودشان برنداشتند و تا آخرین لحظه هم به جای دیگری نرفتند تا از آن امکانات استفاده دیگری بکنند؛ بلکه تا لحظه آخر به کنگره خدمت کردند. در تمام این پنج، شش سالی که من در کنگره حضور داشته‌ام، حتی یک هزار تومانی هم در جای نادرست خرج نشد. در تمام این مدت، هر روز شاهد پیشرفت بودم.
با فوت ایشان، آن پرونده ذهنی برای من کاملاً بسته شد و این اتفاق، مهر تأییدی شد بر رفتار درست ایشان؛ رفتاری که من به‌دلیل ذهنیت محدود خودم، در مقطعی جور دیگری درباره‌اش فکر می‌کردم.
خیلی ممنونم از اینکه به صحبت‌هایم گوش کردید.

بارگذاری در سایت : همسفر علی رضا

تهیه و تنظیم: سایت همسفران آقا نمایندگی آکادمی